امیدی به فرداهای لغو تحریم
شرق: این دیگر وصف حال بسیاری از مردم در تعطیلات نوروزی امسال بود، در سهروز آخر مذاکرات، در همان روزهایی که وزیران امور خارجه و کارشناسان ایران و کشورهای 1+5 در نشستهای طولانی شرکت میکردند، مردم هم پای رسانههای گوناگون نشسته بودند و منتظر نتیجه این تلاشها بودند. ساعتی خوشحال و ساعتی غمگین و بهتزده. اما سرانجام تفاهم اتفاق افتاد. هنگامی که دوربین شبکه خبر بر پرچم کشورها در سن دانشگاه لوزان میخکوب شده بود، فقط یکی از مثالهای این لحظات کشدار و طولانی بود. اما پس از سخنان دکترظریف بود که رسانههای اجتماعی پر شد از پیامها و تحلیلها و شادباشها. برای بسیاری مهم نبود که قیمت نفت برنت دودلار پایین آمد یا دلار 200تومان ارزانتر شد.
برای بسیاری همان جملهای مهم بود که تحریمها قرار است برداشته شود. بازیگران و شخصیتهای مهم سیاسی و اجتماعی درباره این توافق و تیم هستهای ایران خوشحالی خودشان را با کلمات مختلف نشان داده بودند. جملات و متنهایی طولانی در وایبر پر شد که در متنها آمده بود: «ما به احترام دکترظریف میایستیم» و سرفصل مشترک بسیاری از جملهها تبریک به مردم بود و خسته نباشید به تیم هستهای و امیدواری برای اینکه «خوشی و امید برگردد و نام کشورمان دوباره سربلند باشد... این نه سیاست است، نه چپ نه راست، این وطندوستی است.»
برخی هم سال جدید و سیزدهبدر را با این مذاکرات تلفیق کردهاند، مثل باران کوثری که نوشته بود: «سالی که نکوست از بهارش پیداست، تبریک.» و مهدی پاکدل که نوشت: «سیزدهای که نحس نبود. خسته نباشی مرد بزرگ.» و نیوشا ضیغمی، نوشت: «بزرگترین هدیه نوروز امسالرو از زحمات این بزرگمرد تاریخ ایران گرفتیم.» احمد مهرانفر و فرشته طائرپور ظریف را «بهترین وزیر امورخارجه جهان» نامیدند. احمد پورنجاتی پرونده هستهای را به درام تشبیه و این سوال را مطرح کرد: «با کدام شخصیت» درام هستهای «همدلی و همذاتپنداری» بیشتری دارید؟» و البته جوابش قطعا مشخص بود. او نوشته بود: «قهرمان داستان ما، که ماهها تا دیروز «آرشوار» تیر تدبیر بر کمان نهاده بود، در واپسین لحظهها که بیم تهیشدن کالبد از جانش میرفت، پیکان «تصمیم بزرگ» را رها کرد... . میرود... تا کجا؟ مهم است و دلهرهآمیز اما، تا همینجای کار نیز، «آرش» کار سترگ خویش را کرده است.» نصرالله پورجوادی، از بزرگان فرهنگ و اندیشه چنین نوشت: «ضربالمثلی چینی میگوید سفر دور دنیا شروعش یکقدم است. ظریف سفر دور دنیا را شروع کرد.» «انصاف» نام مطلبی بود که «خشایار دیهیمی» در رسانههای اجتماعی
منتشر کرد و این توافق را در وهله نخست پایان جرج بوشیسم در آمریکا دانست و نوشت: «درود بر شجاعت باراک اوباما و درود بر روحانی، همهچیز را به حساب ظریف نگذاریم گرچه زحمت کمی نکشید. درود بر آنهایی که امید را وانگذاشتند و به روحانی رای دادند. چه به نتیجه نهایی برسد چه نرسد. دل امیدواران بیپاداش نماند.» البته مخالفان هم زیاد بودند؛ کسانی که جمله «اسب زینشده دادیم، افسار پاره تحویل گرفتیم»، گفته حسین شریعتمداری، را بزرگ کرده بودند و بر آن تاکید داشتند. بسیاری دیگر هم تیترها و تحلیلهای روزنامههای مختلف جهان را منتشر میکردند. اینبار هم ایران در صدر خبرها قرار گرفته بود. قرار برای ساعت هشت بعدازظهر جمعه گذاشته میشد و آنهایی که صبح به فرودگاه و برای استقبال رفته بودند هم ویدئوها و عکسها را منتشر میکردند. شور و امید کلمهای بود که میتوان در توصیف فضای رسانههای اجتماعی استفاده کرد.
شرق: این دیگر وصف حال بسیاری از مردم در تعطیلات نوروزی امسال بود، در سهروز آخر مذاکرات، در همان روزهایی که وزیران امور خارجه و کارشناسان ایران و کشورهای 1+5 در نشستهای طولانی شرکت میکردند، مردم هم پای رسانههای گوناگون نشسته بودند و منتظر نتیجه این تلاشها بودند. ساعتی خوشحال و ساعتی غمگین و بهتزده. اما سرانجام تفاهم اتفاق افتاد. هنگامی که دوربین شبکه خبر بر پرچم کشورها در سن دانشگاه لوزان میخکوب شده بود، فقط یکی از مثالهای این لحظات کشدار و طولانی بود. اما پس از سخنان دکترظریف بود که رسانههای اجتماعی پر شد از پیامها و تحلیلها و شادباشها. برای بسیاری مهم نبود که قیمت نفت برنت دودلار پایین آمد یا دلار 200تومان ارزانتر شد.
برای بسیاری همان جملهای مهم بود که تحریمها قرار است برداشته شود. بازیگران و شخصیتهای مهم سیاسی و اجتماعی درباره این توافق و تیم هستهای ایران خوشحالی خودشان را با کلمات مختلف نشان داده بودند. جملات و متنهایی طولانی در وایبر پر شد که در متنها آمده بود: «ما به احترام دکترظریف میایستیم» و سرفصل مشترک بسیاری از جملهها تبریک به مردم بود و خسته نباشید به تیم هستهای و امیدواری برای اینکه «خوشی و امید برگردد و نام کشورمان دوباره سربلند باشد... این نه سیاست است، نه چپ نه راست، این وطندوستی است.»
برخی هم سال جدید و سیزدهبدر را با این مذاکرات تلفیق کردهاند، مثل باران کوثری که نوشته بود: «سالی که نکوست از بهارش پیداست، تبریک.» و مهدی پاکدل که نوشت: «سیزدهای که نحس نبود. خسته نباشی مرد بزرگ.» و نیوشا ضیغمی، نوشت: «بزرگترین هدیه نوروز امسالرو از زحمات این بزرگمرد تاریخ ایران گرفتیم.» احمد مهرانفر و فرشته طائرپور ظریف را «بهترین وزیر امورخارجه جهان» نامیدند. احمد پورنجاتی پرونده هستهای را به درام تشبیه و این سوال را مطرح کرد: «با کدام شخصیت» درام هستهای «همدلی و همذاتپنداری» بیشتری دارید؟» و البته جوابش قطعا مشخص بود. او نوشته بود: «قهرمان داستان ما، که ماهها تا دیروز «آرشوار» تیر تدبیر بر کمان نهاده بود، در واپسین لحظهها که بیم تهیشدن کالبد از جانش میرفت، پیکان «تصمیم بزرگ» را رها کرد... . میرود... تا کجا؟ مهم است و دلهرهآمیز اما، تا همینجای کار نیز، «آرش» کار سترگ خویش را کرده است.» نصرالله پورجوادی، از بزرگان فرهنگ و اندیشه چنین نوشت: «ضربالمثلی چینی میگوید سفر دور دنیا شروعش یکقدم است. ظریف سفر دور دنیا را شروع کرد.» «انصاف» نام مطلبی بود که «خشایار دیهیمی» در رسانههای اجتماعی
منتشر کرد و این توافق را در وهله نخست پایان جرج بوشیسم در آمریکا دانست و نوشت: «درود بر شجاعت باراک اوباما و درود بر روحانی، همهچیز را به حساب ظریف نگذاریم گرچه زحمت کمی نکشید. درود بر آنهایی که امید را وانگذاشتند و به روحانی رای دادند. چه به نتیجه نهایی برسد چه نرسد. دل امیدواران بیپاداش نماند.» البته مخالفان هم زیاد بودند؛ کسانی که جمله «اسب زینشده دادیم، افسار پاره تحویل گرفتیم»، گفته حسین شریعتمداری، را بزرگ کرده بودند و بر آن تاکید داشتند. بسیاری دیگر هم تیترها و تحلیلهای روزنامههای مختلف جهان را منتشر میکردند. اینبار هم ایران در صدر خبرها قرار گرفته بود. قرار برای ساعت هشت بعدازظهر جمعه گذاشته میشد و آنهایی که صبح به فرودگاه و برای استقبال رفته بودند هم ویدئوها و عکسها را منتشر میکردند. شور و امید کلمهای بود که میتوان در توصیف فضای رسانههای اجتماعی استفاده کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.