|

ما کم بودیم؛ اما کم نیاوردیم

فاتیما انصاری

ویژه‌نامه‌های «شرق» استان اصفهان در سال 93 را که حدود بیست‌تایی می‌شود، چیده‌ام روی هم؛ یادداشتی هم گذاشته‌ام تا پیک ببردشان صحافی و مجلد کند که اگر سالی بعد، سالیانی بعد، این «چه کرده‌اید» لعنتی را از ما پرسیدند، به سیاق شاملو بگوییم «ما بد بودیم اما بدی نبودیم». حالا هم که ویژه‌نامه‌ها را ورق می‌زنم می‌بینم بی‌انصافی است این‌همه نا‌امیدی. در سالی که گذشت، ویژه‌نامه‌های «شرق» اصفهان به گواه همه مخاطبان منتقد یا مغرضش، خوب عمل کرد. اصفهان فکر کنم بیش‌ازهمه استان‌ها ویژه‌نامه منتشر کرد و آدم‌های قهرکرده با روزنامه را دوباره به میدان حرف و عمل درانداخت؛ نسل وایبر و فیس‌بوک را لحظه‌ای از لایک و کامنت جدا کرد و با کاغذ و چاپ، آشتی دوباره دادشان؛ مدیرانی را که جز دیکته خبر و رپرتاژ، با رسانه، کار دیگرشان نبود، متوجه ظرایف و مطالبات کار فرهنگی و مدیریتی در اصفهان کرد که روزگارش خوش نبود و نیست؛ اما چه می‌توانستیم جز آنکه از دریچه دوربین عکاسان اصفهان، خشکی زاینده‌رود و هوای ناپاک و کشاورز منتظر و صنعتکار بیکار را به یاد آوریم، در سطرسطر گزارش‌ها و مصاحبه‌ها سعی کردیم گوش‌به‌فرمانی و بله‌قربان‌گویی را از رسانه کوچک خود دور کنیم. تحلیل‌های سیاسی و گزارش‌های تحلیلی را که جایشان خالی است این روزها، دوباره نوشتیم و البته صد حرف شنیدیم که به پای این حرفه نوشتیم و دلخوش به اینکه پیش از ما هم بسیاری همین راه را رفته‌اند و دریافته‌اند تندروی در هر لباسی محکوم است و سخت‌تر آنکه چراغ رسانه در دست؛ باید تکلیف الزامات نقد منصفانه را با خصایص تخریب غرض‌ورزانه روشن کنند. به نظرم حالا که بهار 94 در راه است و 93، مثل ورق‌های تقویم رومیزی‌ام لاغر و نحیف و رو به تاریخ و خاطره رفته، چنین شده است لابد.
حالا که به قول کاظم شاعر، نعش این قربانی عزیز- ویژه‌نامه‌ها را می‌گویم- روی دست ما مانده، وجدانم آسوده‌تر است. «ما کم بودیم اما کم نیاوردیم»؛ کارمان سخت بود و هست؛ ولی به هر دشواری، با قدم‌هایی محکم به پشتوانه فکر و فرهنگ اصفهان و اصفهانی‌ها راه را تاآنجاکه توانستیم طی کردیم. فقط یادم باشد، عیدی پیک‌ موتورسوار را که دادم، روی تخته وایت‌برد تحریریه «شرق» اصفهان بنویسم: «ما محکوم به امیدواری هستیم». باید قدر این فضا را دانست؛ از افراطی‌گری گریخت و آینده‌ای بهتر، روزهایی روشن‌تر و کارنامه‌ای موفق‌تر برای مخاطبان به‌نمایش گذاشت. به باورم تیتر یک‌ها و عکس‌های روی جلد، باید شادابی و امیدواری را همچنان روایت کند.
این پاراگراف آخر هم تقدیم به آقای سینمای زاینده‌رود که سال‌هایی را برای فیلم و زندگی جنگید و دست‌آخر هم خاطراتش را- فریم به فریم- برای ما به یادگار گذاشت. مانده‌ایم جای خالی «زاون قوکاسیان» را چگونه پر کنیم و ستون‌هایی را که به نامش زده‌ایم و حالا خالی مانده، مثل زاینده‌رود، مثل هوای اصفهان، مثل آینده قربانیان اسیدپاشی، مثل هزارها آدم مهم دیگری که گوشه خانه خود کز کرده‌اند و فقط کتاب می‌خوانند و هربار که سراغشان را می‌گیریم، باسوادتر از قبل، دغدغه‌مند اما... . کارمان سخت شده، خیلی سخت، آنقدر که باید امید را در جوهر قلم‌هایمان حفظ کنیم؛ گونه آینده را به‌سان عروس دهاتی‌های نثر سیمین بهبهانی، سرخاب امیدواری بزنیم و تحویل مخاطب‌هایی دهیم که ناامیدی را از ما نمی‌پذیرند؛ اگرچه خیلی‌هاشان ناامیدند. برای شما که نمی‌دانم اما برای ما، امیدوار نگه‌داشتن این‌همه مخاطب در نبود آدم‌های بزرگی که پشتوانه‌های روزنامه و فرهنگ و سیاست اصفهانند؛ واقعا سخت است... . زاون فقط یکی از آنها بود... .

ویژه‌نامه‌های «شرق» استان اصفهان در سال 93 را که حدود بیست‌تایی می‌شود، چیده‌ام روی هم؛ یادداشتی هم گذاشته‌ام تا پیک ببردشان صحافی و مجلد کند که اگر سالی بعد، سالیانی بعد، این «چه کرده‌اید» لعنتی را از ما پرسیدند، به سیاق شاملو بگوییم «ما بد بودیم اما بدی نبودیم». حالا هم که ویژه‌نامه‌ها را ورق می‌زنم می‌بینم بی‌انصافی است این‌همه نا‌امیدی. در سالی که گذشت، ویژه‌نامه‌های «شرق» اصفهان به گواه همه مخاطبان منتقد یا مغرضش، خوب عمل کرد. اصفهان فکر کنم بیش‌ازهمه استان‌ها ویژه‌نامه منتشر کرد و آدم‌های قهرکرده با روزنامه را دوباره به میدان حرف و عمل درانداخت؛ نسل وایبر و فیس‌بوک را لحظه‌ای از لایک و کامنت جدا کرد و با کاغذ و چاپ، آشتی دوباره دادشان؛ مدیرانی را که جز دیکته خبر و رپرتاژ، با رسانه، کار دیگرشان نبود، متوجه ظرایف و مطالبات کار فرهنگی و مدیریتی در اصفهان کرد که روزگارش خوش نبود و نیست؛ اما چه می‌توانستیم جز آنکه از دریچه دوربین عکاسان اصفهان، خشکی زاینده‌رود و هوای ناپاک و کشاورز منتظر و صنعتکار بیکار را به یاد آوریم، در سطرسطر گزارش‌ها و مصاحبه‌ها سعی کردیم گوش‌به‌فرمانی و بله‌قربان‌گویی را از رسانه کوچک خود دور کنیم. تحلیل‌های سیاسی و گزارش‌های تحلیلی را که جایشان خالی است این روزها، دوباره نوشتیم و البته صد حرف شنیدیم که به پای این حرفه نوشتیم و دلخوش به اینکه پیش از ما هم بسیاری همین راه را رفته‌اند و دریافته‌اند تندروی در هر لباسی محکوم است و سخت‌تر آنکه چراغ رسانه در دست؛ باید تکلیف الزامات نقد منصفانه را با خصایص تخریب غرض‌ورزانه روشن کنند. به نظرم حالا که بهار 94 در راه است و 93، مثل ورق‌های تقویم رومیزی‌ام لاغر و نحیف و رو به تاریخ و خاطره رفته، چنین شده است لابد.
حالا که به قول کاظم شاعر، نعش این قربانی عزیز- ویژه‌نامه‌ها را می‌گویم- روی دست ما مانده، وجدانم آسوده‌تر است. «ما کم بودیم اما کم نیاوردیم»؛ کارمان سخت بود و هست؛ ولی به هر دشواری، با قدم‌هایی محکم به پشتوانه فکر و فرهنگ اصفهان و اصفهانی‌ها راه را تاآنجاکه توانستیم طی کردیم. فقط یادم باشد، عیدی پیک‌ موتورسوار را که دادم، روی تخته وایت‌برد تحریریه «شرق» اصفهان بنویسم: «ما محکوم به امیدواری هستیم». باید قدر این فضا را دانست؛ از افراطی‌گری گریخت و آینده‌ای بهتر، روزهایی روشن‌تر و کارنامه‌ای موفق‌تر برای مخاطبان به‌نمایش گذاشت. به باورم تیتر یک‌ها و عکس‌های روی جلد، باید شادابی و امیدواری را همچنان روایت کند.
این پاراگراف آخر هم تقدیم به آقای سینمای زاینده‌رود که سال‌هایی را برای فیلم و زندگی جنگید و دست‌آخر هم خاطراتش را- فریم به فریم- برای ما به یادگار گذاشت. مانده‌ایم جای خالی «زاون قوکاسیان» را چگونه پر کنیم و ستون‌هایی را که به نامش زده‌ایم و حالا خالی مانده، مثل زاینده‌رود، مثل هوای اصفهان، مثل آینده قربانیان اسیدپاشی، مثل هزارها آدم مهم دیگری که گوشه خانه خود کز کرده‌اند و فقط کتاب می‌خوانند و هربار که سراغشان را می‌گیریم، باسوادتر از قبل، دغدغه‌مند اما... . کارمان سخت شده، خیلی سخت، آنقدر که باید امید را در جوهر قلم‌هایمان حفظ کنیم؛ گونه آینده را به‌سان عروس دهاتی‌های نثر سیمین بهبهانی، سرخاب امیدواری بزنیم و تحویل مخاطب‌هایی دهیم که ناامیدی را از ما نمی‌پذیرند؛ اگرچه خیلی‌هاشان ناامیدند. برای شما که نمی‌دانم اما برای ما، امیدوار نگه‌داشتن این‌همه مخاطب در نبود آدم‌های بزرگی که پشتوانه‌های روزنامه و فرهنگ و سیاست اصفهانند؛ واقعا سخت است... . زاون فقط یکی از آنها بود... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.