کمپینی برای شانس بیشتر
امیلی امرایی .روزنامه نگار
مرگ از پنجره بسته به من مینگرد/ زندگی از دم در قصد رفتن دارد
عمران صلاحی
جمعیتی که برای بدرقه خواننده جوانمرگ و محبوبش آمد، چنان چشمگیر بود که عکسش به روزنامههای آنسوی آبها هم رسید؛ «جانلی آندرسن» خبرنگار رویدادهای بزرگ مجله «نیویورکر» با تعجب عکس را در توییترش منتشر کرد، «گاردین» دربارهاش نوشت و اینجا توی سر آن جماعت تشییعکننده زدند که چرا اینجور گرفتار صدای خارج و ترانههای آبکی شدهاید و اشک میریزید.
هیچکس یادش نیفتاد که کاش برای این خیل عظیم تشییعکننده فرصتی فراهم کند تا میان اشکهایشان یاد آدمهای دیگری بیفتند که مرگ بهشان زل زده و به احترام و یاد خواننده محبوبشان هم که شده شانس زندهماندن بیمار مبتلا به سرطان دیگری را زیاد کنند. تا دو سال پیش تنها سههزارو300نفر به عضویت بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی ایران درآمده بودند، آن هم در جایی مثل ایران که سرطان سومین عامل مرگومیر به حساب میآید، اما احتمالا اگر حتی یک سوم تشییعکنندگان پیکر مرتضی پاشایی به بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی در بیمارستان شریعتی یا سازمان انتقال خون تهران میپیوستند شانس نجات بیماران نیازمند پیوند سلولهای بنیادی خونساز کمی بیشتر میشد. هر چند بعدتر به مدد چند بازیگر کنشگر که پیش از این هم در عرصههای عمومی حمیت به خرج داده بودند، کمپینی برای پیوستن به بانک اهداکنندگان ایرانی به راه افتاد و با پیگیریهای چند رسانه از جمله روزنامه «شرق» بازخوردهایی هم داشت؛ اما بعد زیر سایه سنگین دغدغههایی از جنس کموزیادشدن یارانه، نتیجه مذاکرات و کشتارهای وحشیانه خونآشامان داعش، انگار در محاق فراموشی فرو رفت. بااینحال هنوز مرگ بر
اثر ابتلا به سرطان از صدر پایین نیامده، پس هنوز میشود درباره اهمیت پیوستن به این کنش مردمی حرف زد و چند نفر دیگر را راضی کرد که سری به بیمارستان شریعتی در خیابان امیرآباد تهران بزنند. کمپینی که اگر ادامه پیدا کند میتوان در سال 94 با خیال راحت گفت مهمترین کنش اجتماعی و مردمی سال گذشته بود. در سال 93 که انگار روح جمعی، کمی آرام شده بود، کنشهای اجتماعی و مردمی کمی اتفاق نیفتاد؛ از 29 آبان روز دیدار در کتابفروشیها و چندینوچند گردهمایی مردمی کوچکوبزرگ تا همین همدلی با بیماران مبتلا به سرطان؛ اما برای هر حضور اجتماعی اولین شرط، سالمبودن است، بیدغدغهبودن و فاصلهداشتن با مرگ؛ با این وصف میتوان گفت همان چند روز که آدمها در شبکههای اجتماعی و روزنامهها از پیوستن به بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی نوشتند مبارکترین کنش اجتماعی سال 93 بود. کاش همان چند بازیگر و فوتبالیست و خواننده سرشناسی که دغدغه پیوستن مردم به کمپینهای مبارزه با سرطان را دارند، نهالی را که کاشتند فراموش نکنند. اعضای این بانک در سراسر جهان 27میلیوننفر هستند و آلمان با بالاترین تعداد داوطلب برای اهدای سلولهای بنیادی خونساز، نزدیک
به پنجمیلیون عضو دارد. شاید بتوان این روح پر از غلیان احساسات ایرانی را به جای اینکه بر سنگ مزار سرد خواننده محبوب و بازیگر با استعداد تئاتر اشک بریزد و نگذارد پیکر او در آرامش دفن شود، به جای دیگری دعوت کرد و از این اندوه برای امیدوار شدن و بازگشتبهزندگی آدمهای دیگری که برای زندهماندن باید با همخون بودن و یکیشدن نمونههای HLA آخرین شانسهایشان را بیازمایند، سودی برد.
آخرین روزهای سال لابد باید از زندگی نوشت؛ اما اگر صبح زود گذرتان به انتهای بلوار کشاورز افتاد یادتان میافتد که گاهی زندگی اول سال و آخرسال حالیاش نمیشود، به نخی بند میشود و خیلیها را از تکاپوی آخر سال غافل میکند. صبحزود روی پلههای انستیتو کانسر بیمارستان امامخمینی، جوانها و کودکانی که آمدن سال نو را هم از یاد بردهاند و نشستهاند در گوشهوکنار خیابان دکتر قریب و بلوار تا نوبتشان بشود و برای درمان و بستریشدن راهی تختهای بیمارستان بشوند، کاش یادمان بیندازد مهمترین وعده سال نو همین است که شانس زندهماندن در برابر سومین عامل مرگزای ایران را کمی بالاتر ببریم.
مرگ از پنجره بسته به من مینگرد/ زندگی از دم در قصد رفتن دارد
عمران صلاحی
جمعیتی که برای بدرقه خواننده جوانمرگ و محبوبش آمد، چنان چشمگیر بود که عکسش به روزنامههای آنسوی آبها هم رسید؛ «جانلی آندرسن» خبرنگار رویدادهای بزرگ مجله «نیویورکر» با تعجب عکس را در توییترش منتشر کرد، «گاردین» دربارهاش نوشت و اینجا توی سر آن جماعت تشییعکننده زدند که چرا اینجور گرفتار صدای خارج و ترانههای آبکی شدهاید و اشک میریزید.
هیچکس یادش نیفتاد که کاش برای این خیل عظیم تشییعکننده فرصتی فراهم کند تا میان اشکهایشان یاد آدمهای دیگری بیفتند که مرگ بهشان زل زده و به احترام و یاد خواننده محبوبشان هم که شده شانس زندهماندن بیمار مبتلا به سرطان دیگری را زیاد کنند. تا دو سال پیش تنها سههزارو300نفر به عضویت بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی ایران درآمده بودند، آن هم در جایی مثل ایران که سرطان سومین عامل مرگومیر به حساب میآید، اما احتمالا اگر حتی یک سوم تشییعکنندگان پیکر مرتضی پاشایی به بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی در بیمارستان شریعتی یا سازمان انتقال خون تهران میپیوستند شانس نجات بیماران نیازمند پیوند سلولهای بنیادی خونساز کمی بیشتر میشد. هر چند بعدتر به مدد چند بازیگر کنشگر که پیش از این هم در عرصههای عمومی حمیت به خرج داده بودند، کمپینی برای پیوستن به بانک اهداکنندگان ایرانی به راه افتاد و با پیگیریهای چند رسانه از جمله روزنامه «شرق» بازخوردهایی هم داشت؛ اما بعد زیر سایه سنگین دغدغههایی از جنس کموزیادشدن یارانه، نتیجه مذاکرات و کشتارهای وحشیانه خونآشامان داعش، انگار در محاق فراموشی فرو رفت. بااینحال هنوز مرگ بر
اثر ابتلا به سرطان از صدر پایین نیامده، پس هنوز میشود درباره اهمیت پیوستن به این کنش مردمی حرف زد و چند نفر دیگر را راضی کرد که سری به بیمارستان شریعتی در خیابان امیرآباد تهران بزنند. کمپینی که اگر ادامه پیدا کند میتوان در سال 94 با خیال راحت گفت مهمترین کنش اجتماعی و مردمی سال گذشته بود. در سال 93 که انگار روح جمعی، کمی آرام شده بود، کنشهای اجتماعی و مردمی کمی اتفاق نیفتاد؛ از 29 آبان روز دیدار در کتابفروشیها و چندینوچند گردهمایی مردمی کوچکوبزرگ تا همین همدلی با بیماران مبتلا به سرطان؛ اما برای هر حضور اجتماعی اولین شرط، سالمبودن است، بیدغدغهبودن و فاصلهداشتن با مرگ؛ با این وصف میتوان گفت همان چند روز که آدمها در شبکههای اجتماعی و روزنامهها از پیوستن به بانک اهداکنندگان سلولهای بنیادی نوشتند مبارکترین کنش اجتماعی سال 93 بود. کاش همان چند بازیگر و فوتبالیست و خواننده سرشناسی که دغدغه پیوستن مردم به کمپینهای مبارزه با سرطان را دارند، نهالی را که کاشتند فراموش نکنند. اعضای این بانک در سراسر جهان 27میلیوننفر هستند و آلمان با بالاترین تعداد داوطلب برای اهدای سلولهای بنیادی خونساز، نزدیک
به پنجمیلیون عضو دارد. شاید بتوان این روح پر از غلیان احساسات ایرانی را به جای اینکه بر سنگ مزار سرد خواننده محبوب و بازیگر با استعداد تئاتر اشک بریزد و نگذارد پیکر او در آرامش دفن شود، به جای دیگری دعوت کرد و از این اندوه برای امیدوار شدن و بازگشتبهزندگی آدمهای دیگری که برای زندهماندن باید با همخون بودن و یکیشدن نمونههای HLA آخرین شانسهایشان را بیازمایند، سودی برد.
آخرین روزهای سال لابد باید از زندگی نوشت؛ اما اگر صبح زود گذرتان به انتهای بلوار کشاورز افتاد یادتان میافتد که گاهی زندگی اول سال و آخرسال حالیاش نمیشود، به نخی بند میشود و خیلیها را از تکاپوی آخر سال غافل میکند. صبحزود روی پلههای انستیتو کانسر بیمارستان امامخمینی، جوانها و کودکانی که آمدن سال نو را هم از یاد بردهاند و نشستهاند در گوشهوکنار خیابان دکتر قریب و بلوار تا نوبتشان بشود و برای درمان و بستریشدن راهی تختهای بیمارستان بشوند، کاش یادمان بیندازد مهمترین وعده سال نو همین است که شانس زندهماندن در برابر سومین عامل مرگزای ایران را کمی بالاتر ببریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.