|

این طبیعت کار نقد است شاید

رضا درستکار

بعد از مدتی، سخت‌گیر و سخت‌گیرتر می‌شوی؛ نسبت به همه‌چیز، نسبت به خودت، به اطرافت، به محیطی که در آن نفس می‌کشی و خلاصه همه‌چیز... چه خوب شد که در جشنواره برلین بودم و این نظرسنجی صورت گرفت، زیرا دیدم سخت‌گیری‌های من ادامه دارد و اینجا هم خیلی کم پیش می‌آید تا از فیلمی خوشم بیاید و لذت ببرم. درست مثل خود زندگی است؛ تحمل اینهمه پوچی و بی‌هدفی دشوار است و من به عینه می‌بینم که راه سینمای ایران از راه سینمای جهان جدا نیست.
در این چندروز به زحمت تعدادی فیلم خوب دیده‌ام، درست به اندازه جشنواره و سالی که در ایران سپری کردیم، همه‌چیز از منظر من سخت‌گیر به خودم، به سینما و به محیط، دقیقا همین است مشابه زندگی... با آنکه مدام دارم می‌کوشم با شور و حرارت سینما را به‌عنوان جایی که مرا و ‌ای‌بسا دیگرانی را نگه می‌دارد، دنبال کنم و لذت ببرم، بعضی فیلم‌ها عذابم می‌دهند... به‌قول فروغ من از بیگانگی این‌همه دست می‌ترسم... بااین‌همه و خوشبختانه همه چیز در شکلی از گذشته خود ادامه دارد و سختگیری‌های کسانی چون من هم! فیلم خاصی را انتخاب نمی‌کنم. دوست دارم تا وقتی هستم سوار قطار باشم و در همین حال‌وهوای سرد، گرم و نمی‌دانم چه...، بگذارنم باقی عمرم را. من همه سینما را محترم می‌دانم، همه این فضا را دوست دارم و نباید دروغی به خود و محیطم بگویم... در سالی که دیگر سپری شده است و من سرخوشانه و پر امید، چشم انتظار سالی پربارتر و برای ضیافت چشمانم و برای چشمان دیگران هستم. با ایمان

بعد از مدتی، سخت‌گیر و سخت‌گیرتر می‌شوی؛ نسبت به همه‌چیز، نسبت به خودت، به اطرافت، به محیطی که در آن نفس می‌کشی و خلاصه همه‌چیز... چه خوب شد که در جشنواره برلین بودم و این نظرسنجی صورت گرفت، زیرا دیدم سخت‌گیری‌های من ادامه دارد و اینجا هم خیلی کم پیش می‌آید تا از فیلمی خوشم بیاید و لذت ببرم. درست مثل خود زندگی است؛ تحمل اینهمه پوچی و بی‌هدفی دشوار است و من به عینه می‌بینم که راه سینمای ایران از راه سینمای جهان جدا نیست.
در این چندروز به زحمت تعدادی فیلم خوب دیده‌ام، درست به اندازه جشنواره و سالی که در ایران سپری کردیم، همه‌چیز از منظر من سخت‌گیر به خودم، به سینما و به محیط، دقیقا همین است مشابه زندگی... با آنکه مدام دارم می‌کوشم با شور و حرارت سینما را به‌عنوان جایی که مرا و ‌ای‌بسا دیگرانی را نگه می‌دارد، دنبال کنم و لذت ببرم، بعضی فیلم‌ها عذابم می‌دهند... به‌قول فروغ من از بیگانگی این‌همه دست می‌ترسم... بااین‌همه و خوشبختانه همه چیز در شکلی از گذشته خود ادامه دارد و سختگیری‌های کسانی چون من هم! فیلم خاصی را انتخاب نمی‌کنم. دوست دارم تا وقتی هستم سوار قطار باشم و در همین حال‌وهوای سرد، گرم و نمی‌دانم چه...، بگذارنم باقی عمرم را. من همه سینما را محترم می‌دانم، همه این فضا را دوست دارم و نباید دروغی به خود و محیطم بگویم... در سالی که دیگر سپری شده است و من سرخوشانه و پر امید، چشم انتظار سالی پربارتر و برای ضیافت چشمانم و برای چشمان دیگران هستم. با ایمان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.