تاجگذاری مجلل
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
«آرتوس برتراند» تاجر و جواهرفروش معروف پاریسی که معتمد بوکاسا بود، با مهارت، اینها را کار کرد. گوشوارههای همسر امپراتور به شکل خاتمی با یک الماس و زنجیرهایی بود که تا گردن میرسید و در نهایت به یک الماس بزرگتر و تراشیدهشده بهصورت یکقطره ختم میشد. خدمتکاران دنباله دامنش را میکشیدند. آنها هریک دامنهای ارغوانیرنگی پوشیده بودند که از هنرپیشههای فیلم کلاسیکی و آمریکایی «بربادرفته» الهام گرفته شده بود.
پیش از آنکه بر تخت بنشیند، مانند عقابی بزرگ بالهایش را به مسافت 10متر باز کرد. بوکاسا باید تاج را برداشته و خود بر سر میگذاشت؛ همانطور که ناپلئون کرده بود. اولیور بریس از شرکت «میشل تلین» موظف شده بود نقش «ایزابای» را بازی کند. همهچیز را سامان داده بود. اما در جریان کارها اتفاق غیرمنتظرهای افتاد. چون بوکاسا فراموش کرده بود حلقه طلایی گلی را که بر سر داشت، بردارد. بنابراین آن را با عجله و با حرکتی نسنجیده برداشت و پیش از آنکه برای باردوم تاج را بر سر بگذارد، این حلقه مزاحم را به یکی از نگهبانانش داد.
مثل کاری که ژوزفین در مقابل ناپلئون کرد، کاترین هم جلو آمد و در برابر امپراتور زانو زد و تاجش را از دست او گرفت. دیوید دوم هیچ کار دیگری نداشت جز اینکه یک تابلو دیگر برای تاجگذاری ناپلئون بکشد.
از این جهت مراسم دوم دسامبر سال1804 که در کلیسای «نوتردام» برگزار شد، دقیقا کپیبرداری شده بود. به دقت تمام حرکات امپراتوری فرانسه که در بسیاری از تصاویر و خاطرات آمده، تقلید شد. اما به رتبه ناپلئونی چندعنصر دیگر افزوده شد: بوکاسا در یکی از گفتوگوهایش اعتراف کرد در انتخاب این مراسم خیلی تحتتاثیر دومراسم دیگر بوده است: یکی مراسم تاجگذاری شاه ایران و دیگری مراسم 50سالگی ملکه الیزابت در انگلستان. طبعا درشکههای همراه با اسب نسخهای از درشکههای کاخ باکینگهام بود. اما هنوز هم کارشناسان در این موارد بحث میکنند که چه چیزهایی از ایران گرفته شده بود. بوکاسا بر انضباط این کاروان تاکید زیادی داشت؛ برای گارد مخصوص خود چندروز پیش از برگزاری مراسم فیلمی را از دومراسم دیگر نمایش داد. در هردو این مراسمها تاکید شده بود باید به بهترین شکل برگزار شود. با تاکید به آنها گفته بود باید همچنین فیلم ناپلئون تولید «ساشا گیتری» را مشاهده کنند تا آموزشهای شتابزدهشان تکمیل شود. همه میدانستند به نسبت نقششان چه وظایفی دارند؛ بهجز کاترین که تا آن لحظه دور مانده بود.
اما این تقلید برای چه بود؟ بدونتردید سلیقه نظامی بوکاسا را منعکس میکرد. شاید آن سروان بلندپرواز تمایل داشت مناطق آفریقای فرانسوی قدیم را حول کشور کوچکش که بیش از دومیلیوننفر جمعیت نداشت، دوباره متحد کند، یعنی سرزمینهایی که بعدها به چاد، گابن، کنگو، برازاویل و آفریقایمرکزی تقسیم شده بود.
کار انتقال زوجین و میهمانانشان کار سادهای نبود. باید 60 اتومبیل مرسدس بنز از طریق دریا به کامرون فرستاده میشد. سپس به وسیله هواپیما تا کنار رودخانه «اوبانگی» برده میشد؛ همچنین اسبانی که برای کشیدن درشکههای خاصی آورده شده و در اصل از اصطبل «پان» در نرماندی بودند؛ اسبانی که تحمل گرما را زیاد نداشتند. میتوان تصورش را کرد این اسبان مخصوص سواری چه رنجی باید میکشیدند؛ اسبانی که معمولا از آنها در تکثیر نسل استفاده میشد تا بارکشی. یکی از آنها در طول مراسم افتاد. این مساله یکبار باعث شد تا بوکاسا از کوره دربرود. با همسرش کاترین که در کنارش نشسته بود شروع به مشاجره کرد. زن در گوشش گفت: «ای بابا. این روز بزرگیه. نگذار امروز چیزی اعصابت را به هم بریزد.» در تمام طول روز جز این کلمات چیزی از دهان کاترین بیرون نمیآمد. میدانست چاپلوسی بهتنهایی کافی است تا هول و هراس این امپراتور جدید را آرام کند. بعد از آن، میهمانان که تعدادشان به سههزارو500نفر میرسید و از 43کشور آمده بودند، توانستند از چپاول حدود 240تن خوردنی و نوشیدنی لذت ببرند؛ غذاهایی که از بهترین رستورانهای پاریس تهیه شده بود. جامهای شراب به سلامتی
امپراتور بالا میرفت. حتی پابرهنههای بانگی نیز میتوانستند از بشقابهای طلاییای که حدود یک قنطار (15هزارمثقال) تخم ماهی خاویار داشت، سیر شوند. شیرینیها در هفتطبقه آماده شده بود که معلوم نبود از چه مدلی است؛ بر فراز هرکدام شش تخم کبوتر به نشانه نماد صلح برای آن نظام بوالهوس. در اطراف کاخ، 30هزارنفر از اهالی بانگی با لباسهای سنتی رنگآمیزیشده با یک مدل، تجمع کرده بودند. صدای بوقهای یک ارکستر کوچک در فضا پراکنده و با صدای هلهله و شادی درمیآمیخت تا مراسم را در پایتخت افتتاح کند. آنها را «ژیسکار دستن» رییسجمهور فرانسه از طریق هوا به وسیله یک هواپیمای وابسته به شرکت ارتباطات هوایی دولتی (GLAM) فرستاده بود.
ادامه دارد...
«آرتوس برتراند» تاجر و جواهرفروش معروف پاریسی که معتمد بوکاسا بود، با مهارت، اینها را کار کرد. گوشوارههای همسر امپراتور به شکل خاتمی با یک الماس و زنجیرهایی بود که تا گردن میرسید و در نهایت به یک الماس بزرگتر و تراشیدهشده بهصورت یکقطره ختم میشد. خدمتکاران دنباله دامنش را میکشیدند. آنها هریک دامنهای ارغوانیرنگی پوشیده بودند که از هنرپیشههای فیلم کلاسیکی و آمریکایی «بربادرفته» الهام گرفته شده بود.
پیش از آنکه بر تخت بنشیند، مانند عقابی بزرگ بالهایش را به مسافت 10متر باز کرد. بوکاسا باید تاج را برداشته و خود بر سر میگذاشت؛ همانطور که ناپلئون کرده بود. اولیور بریس از شرکت «میشل تلین» موظف شده بود نقش «ایزابای» را بازی کند. همهچیز را سامان داده بود. اما در جریان کارها اتفاق غیرمنتظرهای افتاد. چون بوکاسا فراموش کرده بود حلقه طلایی گلی را که بر سر داشت، بردارد. بنابراین آن را با عجله و با حرکتی نسنجیده برداشت و پیش از آنکه برای باردوم تاج را بر سر بگذارد، این حلقه مزاحم را به یکی از نگهبانانش داد.
مثل کاری که ژوزفین در مقابل ناپلئون کرد، کاترین هم جلو آمد و در برابر امپراتور زانو زد و تاجش را از دست او گرفت. دیوید دوم هیچ کار دیگری نداشت جز اینکه یک تابلو دیگر برای تاجگذاری ناپلئون بکشد.
از این جهت مراسم دوم دسامبر سال1804 که در کلیسای «نوتردام» برگزار شد، دقیقا کپیبرداری شده بود. به دقت تمام حرکات امپراتوری فرانسه که در بسیاری از تصاویر و خاطرات آمده، تقلید شد. اما به رتبه ناپلئونی چندعنصر دیگر افزوده شد: بوکاسا در یکی از گفتوگوهایش اعتراف کرد در انتخاب این مراسم خیلی تحتتاثیر دومراسم دیگر بوده است: یکی مراسم تاجگذاری شاه ایران و دیگری مراسم 50سالگی ملکه الیزابت در انگلستان. طبعا درشکههای همراه با اسب نسخهای از درشکههای کاخ باکینگهام بود. اما هنوز هم کارشناسان در این موارد بحث میکنند که چه چیزهایی از ایران گرفته شده بود. بوکاسا بر انضباط این کاروان تاکید زیادی داشت؛ برای گارد مخصوص خود چندروز پیش از برگزاری مراسم فیلمی را از دومراسم دیگر نمایش داد. در هردو این مراسمها تاکید شده بود باید به بهترین شکل برگزار شود. با تاکید به آنها گفته بود باید همچنین فیلم ناپلئون تولید «ساشا گیتری» را مشاهده کنند تا آموزشهای شتابزدهشان تکمیل شود. همه میدانستند به نسبت نقششان چه وظایفی دارند؛ بهجز کاترین که تا آن لحظه دور مانده بود.
اما این تقلید برای چه بود؟ بدونتردید سلیقه نظامی بوکاسا را منعکس میکرد. شاید آن سروان بلندپرواز تمایل داشت مناطق آفریقای فرانسوی قدیم را حول کشور کوچکش که بیش از دومیلیوننفر جمعیت نداشت، دوباره متحد کند، یعنی سرزمینهایی که بعدها به چاد، گابن، کنگو، برازاویل و آفریقایمرکزی تقسیم شده بود.
کار انتقال زوجین و میهمانانشان کار سادهای نبود. باید 60 اتومبیل مرسدس بنز از طریق دریا به کامرون فرستاده میشد. سپس به وسیله هواپیما تا کنار رودخانه «اوبانگی» برده میشد؛ همچنین اسبانی که برای کشیدن درشکههای خاصی آورده شده و در اصل از اصطبل «پان» در نرماندی بودند؛ اسبانی که تحمل گرما را زیاد نداشتند. میتوان تصورش را کرد این اسبان مخصوص سواری چه رنجی باید میکشیدند؛ اسبانی که معمولا از آنها در تکثیر نسل استفاده میشد تا بارکشی. یکی از آنها در طول مراسم افتاد. این مساله یکبار باعث شد تا بوکاسا از کوره دربرود. با همسرش کاترین که در کنارش نشسته بود شروع به مشاجره کرد. زن در گوشش گفت: «ای بابا. این روز بزرگیه. نگذار امروز چیزی اعصابت را به هم بریزد.» در تمام طول روز جز این کلمات چیزی از دهان کاترین بیرون نمیآمد. میدانست چاپلوسی بهتنهایی کافی است تا هول و هراس این امپراتور جدید را آرام کند. بعد از آن، میهمانان که تعدادشان به سههزارو500نفر میرسید و از 43کشور آمده بودند، توانستند از چپاول حدود 240تن خوردنی و نوشیدنی لذت ببرند؛ غذاهایی که از بهترین رستورانهای پاریس تهیه شده بود. جامهای شراب به سلامتی
امپراتور بالا میرفت. حتی پابرهنههای بانگی نیز میتوانستند از بشقابهای طلاییای که حدود یک قنطار (15هزارمثقال) تخم ماهی خاویار داشت، سیر شوند. شیرینیها در هفتطبقه آماده شده بود که معلوم نبود از چه مدلی است؛ بر فراز هرکدام شش تخم کبوتر به نشانه نماد صلح برای آن نظام بوالهوس. در اطراف کاخ، 30هزارنفر از اهالی بانگی با لباسهای سنتی رنگآمیزیشده با یک مدل، تجمع کرده بودند. صدای بوقهای یک ارکستر کوچک در فضا پراکنده و با صدای هلهله و شادی درمیآمیخت تا مراسم را در پایتخت افتتاح کند. آنها را «ژیسکار دستن» رییسجمهور فرانسه از طریق هوا به وسیله یک هواپیمای وابسته به شرکت ارتباطات هوایی دولتی (GLAM) فرستاده بود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.