|

روزهای سخت پیش ‌روی رژیم اسراییل

اردشیر زارعی‌قنواتی

برگزاری انتخابات «کنست» برای 17مارس در اسراییل با توجه به تحولات جدید بین‌المللی که دولت راستگرای «بنیامین نتانیاهو» بیش از همیشه در عرصه جهانی در انزوا قرار دارد، از اهمیت دوچندانی در ابعاد داخلی و خارجی برخوردار شده است. در چنین شرایطی اسراییل در یک مرحله تاریخی قرار گرفته است که باید بین موضوع تکراری «امنیت» و الزام کنونی «رفاه» دست به انتخاب بزند و به موازات آن در قبال ادامه یا تشدید انزوای کنونی در مقابل تعامل با جامعه جهانی، کشورهای همسایه و آمریکا به‌عنوان متحد همیشگی خود یک‌تصمیم سخت را اتخاذ کند. نتانیاهو که از سال2003 میلادی به‌صورت سه‌دوره پیاپی بر مسند نخست‌وزیری قرار داشته و حدود 12سال سکان رهبری این رژیم را عهده‌دار بوده است، طبق رویه معمول خود همواره بازی در زمین پرتنش و میدان بحران را برای ادامه کار خود الزام‌آور می‌داند و به همین دلیل نیز هم‌اکنون مبارزات انتخاباتی خود را بر اولویت امنیت متمرکز کرده است. در این بین یک‌حلقه مفقوده وجود دارد که بخش بزرگی از جامعه اسراییلی به‌دلیل منازعات سیاسی و شخصی نخست‌وزیر با دولت دموکرات واشنگتن و «باراک اوباما»، رییس‌جمهوری آمریکا بیش از آنچه رویکرد امنیتی نتانیاهو را بخشی از راه‌حل بدانند، همین شکاف ایجادشده بین تل‌آویو و واشنگتن را کاملا در جهت عکس حفظ امنیت اسراییل تلقی می‌کنند. شکست مذاکرات صلح بین تل‌آویو و رام‌الله که اکثریت مطلق سیاستمداران و تحلیلگران به‌خصوص دولت آمریکا مسبب اصلی آن را شخص نتانیاهو و ائتلاف راستگرای حاکم کنونی می‌دانند، در کنار عدم دستیابی به اهداف از پیش تعیین‌شده در به‌راه‌انداختن جنگ‌های سریالی به خصوص جنگ اخیر غزه، موجب بروز عدم‌اعتماد به سیاست‌های امنیتی نخست‌وزیر در سامان‌بخشی به اوضاع شده است. از طرف دیگر، در طول چندسال گذشته وضعیت اقتصاد اسراییل به‌شدت به شیب نزولی دچار و به‌خصوص در زمینه مسکن موجب بروز یک‌بحران فراگیر در زمینه تامین عدالت اجتماعی شده که طبقه متوسط شهرنشین را در کنار سندیکاهای کارگری به نتانیاهو و سیاست‌های او بدبین کرده است. تمام نظرسنجی‌هایی که طی روزهای اخیر در اسراییل منتشر شده است، نشان می‌دهد حزب اپوزیسیون در قالب ائتلاف «اتحاد صهیونیست» به رهبری «اسحاق هرتزوک و زیپی لیونی» روسای احزاب کارگر و هاتنوعا در حال پیشی‌گرفتن از حزب لیکود هستند و احتمالا جناح مخالف با اختلاف حداقل چهارکرسی از حزب نتانیاهو، پیروز اصلی این انتخابات خواهد بود. حدس زده می‌شود در کنست اسراییل با 120کرسی، حزب میانه‌رو اتحاد صهیونیست حداقل حدود 24کرسی را کسب کند و حزب لیکود در بهترین شرایط موفق به کسب 20کرسی پارلمانی شود. حزب سوم به احتمال نزدیک به یقین «فهرست متحدعرب» خواهد بود که این‌بار هرسه جریان عربی «حداش، بلد و رعام- تعال»
با ائتلاف خود احتمال دستیابی به 15کرسی پارلمانی را خواهند داشت در صورتی که این سه‌حزب هم‌اکنون در کنست تنها 11کرسی را در اختیار دارند. در طیف راستگرایان تندرو و احزاب یهودی افراطی همچنان احزاب «اسراییل خانه ما، بیت یهودی، شاس و یهودیت توراتی» قرار گرفته‌اند که در مجموع با تنزل نسبت به دوره کنونی کنست احتمالا حدود 35کرسی را ازآن خود خواهند کرد. در طیف لائیک‌های میانه‌رو حزب تازه‌تاسیس «یش عاتید» و حزب چپ «مرتص» قرار دارند که این‌بار با افول ستاره اقبال «یائیر لپید» رهبر «یش عاتید» که در دور قبل توانسته بود 19کرسی را به تنهایی کسب کند، در بهترین شرایط آرای این‌دو حزب در مجموع نمی‌تواند از مرز 20کرسی فراتر رود. در این بین احزاب کوچکی نیز وجود دارند که به‌سختی می‌توانند از حدنصاب سه‌کرسی پارلمانی برای ورود به کنست عبور کنند.
بررسی و ارزیابی آماری وضعیت آرای انتخاباتی اسراییل در این دوره از انتخابات کنست نشان می‌دهد با توجه به رقابت تنگاتنگ دوجناح عمده راست تندرو و چپ میانه پیش‌بینی پیروز نهایی این انتخابات از قبل مشخص نخواهد بود. همچنین به دلیل ائتلاف‌های دقیقه‌نودی و خارج از پیش‌بینی معمول برای تشکیل دولت ائتلافی در اسراییل نمی‌توان از هم‌اکنون قبای نخست‌وزیری را برای هیچ‌کس از قبل دوخت. در این بین چندنکته را نباید نادیده گرفت و آن اینکه در انتخابات پیش‌رو، رژیم اسراییل دچار تناقضات و پارادوکس‌های جدیدی شده که هردولت ائتلافی‌ای که در فردای انتخابات تشکیل شود، یک ائتلاف شکننده و سیال است که به جهت مشکلات زیاد اسراییل در عرصه داخلی و خارجی باید آمادگی رویارویی با تناقضات کنونی و خروج از بن‌بست فعلی را در خود داشته باشد. همچنین به‌نظر می‌رسد که به‌دلیل ارتباط تنگاتنگ حل‌وفصل پرونده هسته‌ای ایران با آینده دولت اسراییلی هرگونه تشکیل دولت ائتلافی به بعد از فرجام این پرونده محول شود. در صورت توافق ایران- آمریکا در این پرونده به جهت سرمایه‌گذاری نتانیاهو روی شکست این مذاکرات می‌توان از قبل خروج بی‌بی را از ساختمان نخست‌وزیری شاهد بود و در صورت شکست غیرمحتمل مذاکرات، عکس این معادله نیز می‌تواند صادق باشد. با توجه به چندروز باقی‌مانده تا برگزاری انتخابات کنست به‌نظر نمی‌رسد دیگر در آرایش نیروها و موقعیت آنان تغییر اساسی رخ دهد و‌ از هم‌اکنون می‌توان نزدیک‌ترین توازن قدرت بین ائتلاف حاکم و اپوزیسیون را در عرصه سیاسی اسراییل شاهد بود که این می‌تواند انتخابات 17مارس را به داغ‌ترین رقابت تاریخ اسراییل تبدیل کند. به همین‌دلیل «زیگزاک» یکی از احزاب کوچک و حاشیه حتی با چندکرسی محدود قادر است آینده دولت ائتلافی در این دوره از تاریخ رژیم صهیونیستی را رقم بزند.

برگزاری انتخابات «کنست» برای 17مارس در اسراییل با توجه به تحولات جدید بین‌المللی که دولت راستگرای «بنیامین نتانیاهو» بیش از همیشه در عرصه جهانی در انزوا قرار دارد، از اهمیت دوچندانی در ابعاد داخلی و خارجی برخوردار شده است. در چنین شرایطی اسراییل در یک مرحله تاریخی قرار گرفته است که باید بین موضوع تکراری «امنیت» و الزام کنونی «رفاه» دست به انتخاب بزند و به موازات آن در قبال ادامه یا تشدید انزوای کنونی در مقابل تعامل با جامعه جهانی، کشورهای همسایه و آمریکا به‌عنوان متحد همیشگی خود یک‌تصمیم سخت را اتخاذ کند. نتانیاهو که از سال2003 میلادی به‌صورت سه‌دوره پیاپی بر مسند نخست‌وزیری قرار داشته و حدود 12سال سکان رهبری این رژیم را عهده‌دار بوده است، طبق رویه معمول خود همواره بازی در زمین پرتنش و میدان بحران را برای ادامه کار خود الزام‌آور می‌داند و به همین دلیل نیز هم‌اکنون مبارزات انتخاباتی خود را بر اولویت امنیت متمرکز کرده است. در این بین یک‌حلقه مفقوده وجود دارد که بخش بزرگی از جامعه اسراییلی به‌دلیل منازعات سیاسی و شخصی نخست‌وزیر با دولت دموکرات واشنگتن و «باراک اوباما»، رییس‌جمهوری آمریکا بیش از آنچه رویکرد امنیتی نتانیاهو را بخشی از راه‌حل بدانند، همین شکاف ایجادشده بین تل‌آویو و واشنگتن را کاملا در جهت عکس حفظ امنیت اسراییل تلقی می‌کنند. شکست مذاکرات صلح بین تل‌آویو و رام‌الله که اکثریت مطلق سیاستمداران و تحلیلگران به‌خصوص دولت آمریکا مسبب اصلی آن را شخص نتانیاهو و ائتلاف راستگرای حاکم کنونی می‌دانند، در کنار عدم دستیابی به اهداف از پیش تعیین‌شده در به‌راه‌انداختن جنگ‌های سریالی به خصوص جنگ اخیر غزه، موجب بروز عدم‌اعتماد به سیاست‌های امنیتی نخست‌وزیر در سامان‌بخشی به اوضاع شده است. از طرف دیگر، در طول چندسال گذشته وضعیت اقتصاد اسراییل به‌شدت به شیب نزولی دچار و به‌خصوص در زمینه مسکن موجب بروز یک‌بحران فراگیر در زمینه تامین عدالت اجتماعی شده که طبقه متوسط شهرنشین را در کنار سندیکاهای کارگری به نتانیاهو و سیاست‌های او بدبین کرده است. تمام نظرسنجی‌هایی که طی روزهای اخیر در اسراییل منتشر شده است، نشان می‌دهد حزب اپوزیسیون در قالب ائتلاف «اتحاد صهیونیست» به رهبری «اسحاق هرتزوک و زیپی لیونی» روسای احزاب کارگر و هاتنوعا در حال پیشی‌گرفتن از حزب لیکود هستند و احتمالا جناح مخالف با اختلاف حداقل چهارکرسی از حزب نتانیاهو، پیروز اصلی این انتخابات خواهد بود. حدس زده می‌شود در کنست اسراییل با 120کرسی، حزب میانه‌رو اتحاد صهیونیست حداقل حدود 24کرسی را کسب کند و حزب لیکود در بهترین شرایط موفق به کسب 20کرسی پارلمانی شود. حزب سوم به احتمال نزدیک به یقین «فهرست متحدعرب» خواهد بود که این‌بار هرسه جریان عربی «حداش، بلد و رعام- تعال»
با ائتلاف خود احتمال دستیابی به 15کرسی پارلمانی را خواهند داشت در صورتی که این سه‌حزب هم‌اکنون در کنست تنها 11کرسی را در اختیار دارند. در طیف راستگرایان تندرو و احزاب یهودی افراطی همچنان احزاب «اسراییل خانه ما، بیت یهودی، شاس و یهودیت توراتی» قرار گرفته‌اند که در مجموع با تنزل نسبت به دوره کنونی کنست احتمالا حدود 35کرسی را ازآن خود خواهند کرد. در طیف لائیک‌های میانه‌رو حزب تازه‌تاسیس «یش عاتید» و حزب چپ «مرتص» قرار دارند که این‌بار با افول ستاره اقبال «یائیر لپید» رهبر «یش عاتید» که در دور قبل توانسته بود 19کرسی را به تنهایی کسب کند، در بهترین شرایط آرای این‌دو حزب در مجموع نمی‌تواند از مرز 20کرسی فراتر رود. در این بین احزاب کوچکی نیز وجود دارند که به‌سختی می‌توانند از حدنصاب سه‌کرسی پارلمانی برای ورود به کنست عبور کنند.
بررسی و ارزیابی آماری وضعیت آرای انتخاباتی اسراییل در این دوره از انتخابات کنست نشان می‌دهد با توجه به رقابت تنگاتنگ دوجناح عمده راست تندرو و چپ میانه پیش‌بینی پیروز نهایی این انتخابات از قبل مشخص نخواهد بود. همچنین به دلیل ائتلاف‌های دقیقه‌نودی و خارج از پیش‌بینی معمول برای تشکیل دولت ائتلافی در اسراییل نمی‌توان از هم‌اکنون قبای نخست‌وزیری را برای هیچ‌کس از قبل دوخت. در این بین چندنکته را نباید نادیده گرفت و آن اینکه در انتخابات پیش‌رو، رژیم اسراییل دچار تناقضات و پارادوکس‌های جدیدی شده که هردولت ائتلافی‌ای که در فردای انتخابات تشکیل شود، یک ائتلاف شکننده و سیال است که به جهت مشکلات زیاد اسراییل در عرصه داخلی و خارجی باید آمادگی رویارویی با تناقضات کنونی و خروج از بن‌بست فعلی را در خود داشته باشد. همچنین به‌نظر می‌رسد که به‌دلیل ارتباط تنگاتنگ حل‌وفصل پرونده هسته‌ای ایران با آینده دولت اسراییلی هرگونه تشکیل دولت ائتلافی به بعد از فرجام این پرونده محول شود. در صورت توافق ایران- آمریکا در این پرونده به جهت سرمایه‌گذاری نتانیاهو روی شکست این مذاکرات می‌توان از قبل خروج بی‌بی را از ساختمان نخست‌وزیری شاهد بود و در صورت شکست غیرمحتمل مذاکرات، عکس این معادله نیز می‌تواند صادق باشد. با توجه به چندروز باقی‌مانده تا برگزاری انتخابات کنست به‌نظر نمی‌رسد دیگر در آرایش نیروها و موقعیت آنان تغییر اساسی رخ دهد و‌ از هم‌اکنون می‌توان نزدیک‌ترین توازن قدرت بین ائتلاف حاکم و اپوزیسیون را در عرصه سیاسی اسراییل شاهد بود که این می‌تواند انتخابات 17مارس را به داغ‌ترین رقابت تاریخ اسراییل تبدیل کند. به همین‌دلیل «زیگزاک» یکی از احزاب کوچک و حاشیه حتی با چندکرسی محدود قادر است آینده دولت ائتلافی در این دوره از تاریخ رژیم صهیونیستی را رقم بزند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.