دست نیاز جمهوریخواهان بهسوی کشور دشمن
اردشیر زارعیقنواتی
کنگره آمریکا بهتازگی با زیرپا قراردادن پرستیژ سیاسی خود و نقض حفظ اعتبار حقوقی خویش در چارچوب ساختار سیاسی آمریکا، به کانون یک بالماسکه حزبی- تبلیغاتی تبدیل شده است. تشدید تضاد بین سیستم اجرایی با نهاد قانونگذاری قبلا نیز تندروهای جمهوریخواه را ترغیب به دعوت از نخستوزیر رژیم اسراییل جهت سخنرانی علیه توافق احتمالی در کنگره کرد. بعد از این نمایش تراژیک که به گردهماییهای جهانسومی و دولتهای غیردموکراتیک شبیه بود، هماکنون پرده دوم نمایش آغاز شده است. نامه 47 سناتور جمهوریخواه همین پرده دوم نمایش است. اینکه چرا این نمایندگان بهشدت تحتتاثیر لابی اسراییلی - عرب در تقابل با ایران، اینچنین دایه مهربانتر از مادر شده و برای دشمنان خود «پنجره»ی نصیحت و هشدار نسبت به زیان یک معامله احتمالی را گوشزد میکنند بهدلیل این واقعیت است که آنان «در» نقشآفرینی بازدارنده را روی خود بسته میبینند. عدم انعطافپذیری اوباما در روند رسیدن به مصالحه در مقابل نئوکانهای جنگطلب، در کنار ترکیدن حباب تاثیرگذاری تمامی راههایی که کنگره تا به امروز به کار گرفته، اینبار تندروهای آمریکایی را به تحریک جبهه دشمن جهت تغییر در آرایش میدان منازعه کشانده است. این نامه آخرین «تیر ترکش» برای یادآوری عدم اعتماد تاریخی بین تهران- واشنگتن است. اینکه پارلمان یک کشور در اوج مذاکرات بین دو دولت بهیکباره با مخاطبقراردادن بهزعم آنان نصیحتگونه خود میخواهد دشمن را از مبادرت به یک اشتباه تاریخی بازدارد، نهتنها بیسابقه که در عرف سیاسی بسیار مضحک و بزدلانه نیز هست. برعکس تصور بعضی از سیاستمداران و تحلیلگران، اختلافات کنونی در واشنگتن یک تقسیم کار در ساختار سیاسی این کشور حول نقشآفرینی «پلیسخوب» و «پلیس بد» نبوده و ریشه در تفکر جنگ و صلح دارد. نوشتن چنین نامهای نشان میدهد که تیم مذاکرهکننده آمریکایی عزمجزمی برای رسیدن به مصالحه دارند و در این مقطع زمانی دیگر از تمامی گردنههای تاریخی، فنی و سیاسی عبور کردهاند. ذات ارسال این نامه به آدرس تهران بهخوبی اثبات میکند که هماکنون وقت توافق با واشنگتن بوده و فردا خیلی دیر خواهد بود.
کنگره آمریکا بهتازگی با زیرپا قراردادن پرستیژ سیاسی خود و نقض حفظ اعتبار حقوقی خویش در چارچوب ساختار سیاسی آمریکا، به کانون یک بالماسکه حزبی- تبلیغاتی تبدیل شده است. تشدید تضاد بین سیستم اجرایی با نهاد قانونگذاری قبلا نیز تندروهای جمهوریخواه را ترغیب به دعوت از نخستوزیر رژیم اسراییل جهت سخنرانی علیه توافق احتمالی در کنگره کرد. بعد از این نمایش تراژیک که به گردهماییهای جهانسومی و دولتهای غیردموکراتیک شبیه بود، هماکنون پرده دوم نمایش آغاز شده است. نامه 47 سناتور جمهوریخواه همین پرده دوم نمایش است. اینکه چرا این نمایندگان بهشدت تحتتاثیر لابی اسراییلی - عرب در تقابل با ایران، اینچنین دایه مهربانتر از مادر شده و برای دشمنان خود «پنجره»ی نصیحت و هشدار نسبت به زیان یک معامله احتمالی را گوشزد میکنند بهدلیل این واقعیت است که آنان «در» نقشآفرینی بازدارنده را روی خود بسته میبینند. عدم انعطافپذیری اوباما در روند رسیدن به مصالحه در مقابل نئوکانهای جنگطلب، در کنار ترکیدن حباب تاثیرگذاری تمامی راههایی که کنگره تا به امروز به کار گرفته، اینبار تندروهای آمریکایی را به تحریک جبهه دشمن جهت تغییر در آرایش میدان منازعه کشانده است. این نامه آخرین «تیر ترکش» برای یادآوری عدم اعتماد تاریخی بین تهران- واشنگتن است. اینکه پارلمان یک کشور در اوج مذاکرات بین دو دولت بهیکباره با مخاطبقراردادن بهزعم آنان نصیحتگونه خود میخواهد دشمن را از مبادرت به یک اشتباه تاریخی بازدارد، نهتنها بیسابقه که در عرف سیاسی بسیار مضحک و بزدلانه نیز هست. برعکس تصور بعضی از سیاستمداران و تحلیلگران، اختلافات کنونی در واشنگتن یک تقسیم کار در ساختار سیاسی این کشور حول نقشآفرینی «پلیسخوب» و «پلیس بد» نبوده و ریشه در تفکر جنگ و صلح دارد. نوشتن چنین نامهای نشان میدهد که تیم مذاکرهکننده آمریکایی عزمجزمی برای رسیدن به مصالحه دارند و در این مقطع زمانی دیگر از تمامی گردنههای تاریخی، فنی و سیاسی عبور کردهاند. ذات ارسال این نامه به آدرس تهران بهخوبی اثبات میکند که هماکنون وقت توافق با واشنگتن بوده و فردا خیلی دیر خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.