قناعت و مناعت
پنجمین سینی که در سفره هفتسین با ما سخن میآغازد، سیر است. برخی بر این باور دلبستهاند که اگر فقط به رمز سیر و راز آن پی بریم، جامعه مطلوب بر ما پدیدار میشود. سخن سیر قناعت و مناعت است و به انسان این سخن را بازمیگوید که انسان قانع از نفس کریمش برتر از انسان قانع به دارندگی و ثروت است.
زیرا روزگار برای ما روشن ساخته که توانگری به ثروت زیاد نیست، به بینیازی دل است. سیر نماد سیرچشمی است؛ زیرا جهان از گرسنهچشمان حریص ویران گشته است. اگر ما با سخن سیر همسو شویم، با صائب همراه میشویم که:
عالمی چون سیرچشمی نیست در ملک وجود
هست هر موری در این وادی سلیمانی دگر
سیرچشمی و چشمسیری قناعتی درونی که مناعت بیرونی را به همراه دارد در وجود ما برمیانگیزد که رهاورد آن علو طبع است و بازتاب روزانه آن کرامت و حرمت انسان در چرخه زندگی.
سین پنجم بدینسان سخن خود آغاز میکند که انسان عاقل سالم خوشخلق توانمند باید این داشتهها را بهگونهای بهکار گیرد که دست تجاوز و پای تعدی بر حقوق دیگران نگشاید و دراز نکند. اگر این ستون شناختن حقوق خود و رعایت حقوق دیگران در اندیشه و عمل ما پدیدار شود، یعنی حقوق خود را بشناسیم و حقوق دیگران را پاس داریم، سخن سیر را شنیدهایم. این روش و منش بهگونهای جامعه را طراحی خواهد کرد که ره به دادگری بسپرد.
آنانی که بر مال دنیا حریص میشوند، بیگمان در ازدستدادن آن اندوهگین میشوند و اگر مرز سیرچشمی زیر پا گذاشته شود آدمی گستاخ و بیآزرم و ناآرام میشود؛ پس سیر در نخستینروز نخستینماه سال نو به ما میآموزد که حد خویش بشناسیم و پای از گلیم خود بیرون ننهیم. این اندرز فردی جوهره ساختن یک جامعه قانونمند است که خوان نوروزی بهمثابه یک فلسفه زندگی برای طرح و تدوین سال پیشروی، آن را با ما نجوا میکند تا ما سرسبز و گشادهدست و سیرچشم فردا را رقم زنیم.
اگر این اوصاف در نهانخانه دل ما جوانه زد ارمغان آن خشنودی دل و رضایت باطن و بینیازی طبع ماست. در چنین هنگامهای گنج و خواسته برای ما هیچ ارزشی ندارد مگر آنکه خود را در چارچوب حق و قانون سزاوار آن بدانیم. سیر از اسم به صفت ره میجوید تا سیرشدن و سیربودن را به یادمان آورد که دستاورد برتر این سیری خشنودی از زندگی و خرسندی از روزگار است. همان همای سعادت که همه در پی آناند.
پنجمین سینی که در سفره هفتسین با ما سخن میآغازد، سیر است. برخی بر این باور دلبستهاند که اگر فقط به رمز سیر و راز آن پی بریم، جامعه مطلوب بر ما پدیدار میشود. سخن سیر قناعت و مناعت است و به انسان این سخن را بازمیگوید که انسان قانع از نفس کریمش برتر از انسان قانع به دارندگی و ثروت است.
زیرا روزگار برای ما روشن ساخته که توانگری به ثروت زیاد نیست، به بینیازی دل است. سیر نماد سیرچشمی است؛ زیرا جهان از گرسنهچشمان حریص ویران گشته است. اگر ما با سخن سیر همسو شویم، با صائب همراه میشویم که:
عالمی چون سیرچشمی نیست در ملک وجود
هست هر موری در این وادی سلیمانی دگر
سیرچشمی و چشمسیری قناعتی درونی که مناعت بیرونی را به همراه دارد در وجود ما برمیانگیزد که رهاورد آن علو طبع است و بازتاب روزانه آن کرامت و حرمت انسان در چرخه زندگی.
سین پنجم بدینسان سخن خود آغاز میکند که انسان عاقل سالم خوشخلق توانمند باید این داشتهها را بهگونهای بهکار گیرد که دست تجاوز و پای تعدی بر حقوق دیگران نگشاید و دراز نکند. اگر این ستون شناختن حقوق خود و رعایت حقوق دیگران در اندیشه و عمل ما پدیدار شود، یعنی حقوق خود را بشناسیم و حقوق دیگران را پاس داریم، سخن سیر را شنیدهایم. این روش و منش بهگونهای جامعه را طراحی خواهد کرد که ره به دادگری بسپرد.
آنانی که بر مال دنیا حریص میشوند، بیگمان در ازدستدادن آن اندوهگین میشوند و اگر مرز سیرچشمی زیر پا گذاشته شود آدمی گستاخ و بیآزرم و ناآرام میشود؛ پس سیر در نخستینروز نخستینماه سال نو به ما میآموزد که حد خویش بشناسیم و پای از گلیم خود بیرون ننهیم. این اندرز فردی جوهره ساختن یک جامعه قانونمند است که خوان نوروزی بهمثابه یک فلسفه زندگی برای طرح و تدوین سال پیشروی، آن را با ما نجوا میکند تا ما سرسبز و گشادهدست و سیرچشم فردا را رقم زنیم.
اگر این اوصاف در نهانخانه دل ما جوانه زد ارمغان آن خشنودی دل و رضایت باطن و بینیازی طبع ماست. در چنین هنگامهای گنج و خواسته برای ما هیچ ارزشی ندارد مگر آنکه خود را در چارچوب حق و قانون سزاوار آن بدانیم. سیر از اسم به صفت ره میجوید تا سیرشدن و سیربودن را به یادمان آورد که دستاورد برتر این سیری خشنودی از زندگی و خرسندی از روزگار است. همان همای سعادت که همه در پی آناند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.