|

دردسرهای یک آلبوم

نریمان نجفی . خواننده پاپ

این‌روزها مجوزداشتن و بدون مجوزبودن هنرمندها در ایران یک معضل عجیب‌شده که فعالان این صنف را دچار مشکل کرده است. من در آلبوم خودم به چنین مشکلی برخورد کردم؛ چون یکی از عوامل آلبوم ممنوع‌الفعالیت بود و آلبوم ما علاوه‌بر اینکه تقریبا از حدود یک‌سال قبل به حالت معلق درآمده بود، تعدادی از بهترین کارها هم حذف شد، حتی کاری که اصلا اسم آلبوم برگرفته از آن بود. به‌نظرم برای رفع این مشکل مسوولان باید فاکتورهای دیگری را برای ممنوع‌الکاری درنظر بگیرند که از نظر صنف هنرمندان قابل‌تایید باشد و به‌دور از هرگونه تبعیض در مورد این مساله تصمیم گرفته شود. همچنین یکی از بزرگ‌ترین مشکلات برای آنها که برای اولین‌بار کار هنری می‌کنند، این است که باید پروسه‌‌ای زمان‌بر و طولانی را برای گرفتن مجوز سپری کنند و این مساله واقعا ضربه سختی به اثر وارد می‌کند که نه‌تنها هنرمند را از ادامه فعالیت سرد می‌کند بلکه این تاخیر، معدود سرمایه‌گذاران این صنف را هم دچار دلزدگی می‌کند.
از اینها که بگذریم حال و هوای این روزهای موسیقی ما اصلا خوب نیست؛ ما خواننده‌، آهنگساز، شاعر، تنظیم‌کننده و نوازنده‌‌ایم، میکس و مسترینگِ آلبوم را هم انجام می‌دهیم. همه کارها را خودمان انجام می‌دهیم و با این اوضاع نباید انتظار داشت، سطح موسیقی ما از این بالاتر برود. متاسفانه فضای امروز موسیقی ما خواننده‌سالار شده و تمامی عوامل در خدمت نظرات خواننده هستند، به همین دلیل معمولا خواننده‌ها با دیگر عوامل به سختی به اتفاق نظرمی‌رسند. ای‌کاش مثل سابق، آهنگساز تعیین می‌کرد کدام کار را کدام خواننده بخواند. در گذشته معمولا ارتباطی بین شاعر و آهنگساز برقرار بود و شاعر، شعر را در اختیار آهنگساز می‌گذاشت، بعد از اتمام کار هم خودشان خواننده را تعیین می‌کردند. دلیل دیگر پایین‌آمدن سطح کیفیت موسیقی این است که متاسفانه به دلیل کمبود موسیقی‌های ریتمیک در سال‌های گذشته، مخاطبان این خلأ را در خود احساس می‌کنند و به همین دلیل دچار نوعی واپس‌زدگی نسبت به آثار فاخر و آرام موسیقی شده‌اند. البته من کاملا موافق مجازشدن تمام زیرزمینی‌ها هستم تا خود مخاطبان در مورد خوب و بدشان نظر دهند و بقای آنها را مخاطبان تعیین کنند. معمولا هر موقع انتقادی در رابطه با مساله‌ای می‌شود حتما باید یک راه‌حل هم ارایه شود.
حدود سه‌سال پیش با همت دونفر از دوستان؛ یعنی داود توکلی و رضا اکبری به‌عنوان تهیه‌کننده، آلبومی را تولید کردم که در آهنگسازی آن از دوستان عزیزم شهاب اکبری و حمید آبسردی استفاده کردم. تنظیم کلیه قطعات به‌جز دو قطعه برعهده شهاب اکبری بود. تنظیمات دیگر هم برعهده مهرداد نصرتی و رامین عبدالهی بود و ترانه‌سرایانی که در این آلبوم با من همکاری داشتند آناهیتا مستاجران و امیر ارجینی بودند.

این‌روزها مجوزداشتن و بدون مجوزبودن هنرمندها در ایران یک معضل عجیب‌شده که فعالان این صنف را دچار مشکل کرده است. من در آلبوم خودم به چنین مشکلی برخورد کردم؛ چون یکی از عوامل آلبوم ممنوع‌الفعالیت بود و آلبوم ما علاوه‌بر اینکه تقریبا از حدود یک‌سال قبل به حالت معلق درآمده بود، تعدادی از بهترین کارها هم حذف شد، حتی کاری که اصلا اسم آلبوم برگرفته از آن بود. به‌نظرم برای رفع این مشکل مسوولان باید فاکتورهای دیگری را برای ممنوع‌الکاری درنظر بگیرند که از نظر صنف هنرمندان قابل‌تایید باشد و به‌دور از هرگونه تبعیض در مورد این مساله تصمیم گرفته شود. همچنین یکی از بزرگ‌ترین مشکلات برای آنها که برای اولین‌بار کار هنری می‌کنند، این است که باید پروسه‌‌ای زمان‌بر و طولانی را برای گرفتن مجوز سپری کنند و این مساله واقعا ضربه سختی به اثر وارد می‌کند که نه‌تنها هنرمند را از ادامه فعالیت سرد می‌کند بلکه این تاخیر، معدود سرمایه‌گذاران این صنف را هم دچار دلزدگی می‌کند.
از اینها که بگذریم حال و هوای این روزهای موسیقی ما اصلا خوب نیست؛ ما خواننده‌، آهنگساز، شاعر، تنظیم‌کننده و نوازنده‌‌ایم، میکس و مسترینگِ آلبوم را هم انجام می‌دهیم. همه کارها را خودمان انجام می‌دهیم و با این اوضاع نباید انتظار داشت، سطح موسیقی ما از این بالاتر برود. متاسفانه فضای امروز موسیقی ما خواننده‌سالار شده و تمامی عوامل در خدمت نظرات خواننده هستند، به همین دلیل معمولا خواننده‌ها با دیگر عوامل به سختی به اتفاق نظرمی‌رسند. ای‌کاش مثل سابق، آهنگساز تعیین می‌کرد کدام کار را کدام خواننده بخواند. در گذشته معمولا ارتباطی بین شاعر و آهنگساز برقرار بود و شاعر، شعر را در اختیار آهنگساز می‌گذاشت، بعد از اتمام کار هم خودشان خواننده را تعیین می‌کردند. دلیل دیگر پایین‌آمدن سطح کیفیت موسیقی این است که متاسفانه به دلیل کمبود موسیقی‌های ریتمیک در سال‌های گذشته، مخاطبان این خلأ را در خود احساس می‌کنند و به همین دلیل دچار نوعی واپس‌زدگی نسبت به آثار فاخر و آرام موسیقی شده‌اند. البته من کاملا موافق مجازشدن تمام زیرزمینی‌ها هستم تا خود مخاطبان در مورد خوب و بدشان نظر دهند و بقای آنها را مخاطبان تعیین کنند. معمولا هر موقع انتقادی در رابطه با مساله‌ای می‌شود حتما باید یک راه‌حل هم ارایه شود.
حدود سه‌سال پیش با همت دونفر از دوستان؛ یعنی داود توکلی و رضا اکبری به‌عنوان تهیه‌کننده، آلبومی را تولید کردم که در آهنگسازی آن از دوستان عزیزم شهاب اکبری و حمید آبسردی استفاده کردم. تنظیم کلیه قطعات به‌جز دو قطعه برعهده شهاب اکبری بود. تنظیمات دیگر هم برعهده مهرداد نصرتی و رامین عبدالهی بود و ترانه‌سرایانی که در این آلبوم با من همکاری داشتند آناهیتا مستاجران و امیر ارجینی بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.