مدیر موفق هنرهای تجسمی
سیدمحمد بهشتی/ کارشناس هنر
مثل تمام دنیا ما هم در کشورمان باید انواع و اقسام مدیر داشته باشیم مثل مدیر صنعتی، سیاسی، اقتصادی، علمی و آموزشی. این حوزههای مدیریتی، تفاوتهایی ماهوی با یکدیگر دارند، یعنی بنابر پیچیدگیهای موضوعی، کار مدیر سختتر میشود چون ظرفیتهای یک کشور ممکن است در یک حوزه، محدودتر باشد مثلا در عرصه صنعت، مدیران فراوانی داریم، در عرصه اقتصاد هم همینطور.
ولی در عرصه فرهنگ، نمیتوانیم مدیران فراوانی داشته باشیم چون مقولهای بسیار پیچیده است و این کار از هرکسی برنمیآید. البته بگذریم که هرکسی که بهدرد کار مدیریت بازرگانی، اقتصادی، سیاسی یا صنعتی نمیخورد، برسرکار مدیریت فرهنگی میگذاریم که این کار از روی نادانی است، درحالیکه اگر از روی دانایی عمل کنیم آنوقت متوجه میشویم، دستمان تنگ است. ما در شرایطی بهسر میبریم که در انتخاب مدیر فرهنگی دستمان تنگ و شرایط محدود است هرچند اقتضائات کار فرهنگی همین است و پیچیدگیهایی در این حوزه وجود دارد. البته این مساله فقط به کشور ما مربوط نمیشود بلکه در دیگر کشورها نیز همینگونه است چون تعداد مدیران فرهنگی که در کارشان موفق باشند، بسیار محدود هستند مثلا در عرصه سینما، مدیر جشنواره کن بعد از جنگ جهانی دوم تا چند سال قبل که فوت کرد، یک نفر بود، درحالیکه فرانسه در طول این سالها شاهد تغییرات زیادی از نظر سیاسی بوده است و گروههای مختلفی از نظر سیاسی برسر کار آمدهاند.
البته من چون در حوزه میراث فرهنگی هم فعالیت کردهام، دیدهام که مدیر موزه لوور از زمان ریاستجمهوری ژاک شیراک تا امروز یک نفر بوده است، با اینکه سارکوزی با شیراک همجهت نبود و رییسجمهوری فعلی هم از نظر فکر و عقیده همنظر با سارکوزی نیست اما مدیر موزه لوور یکی بوده است و احتمالا تا زمان حیات هم همان شخص خواهد بود چون به راحتی نمیشود چنین مدیری را پیدا کرد، چنین افرادی معدود هستند و تولید آنها در دستگاه خلقت کم بوده است. در عرصه هنرهای تجسمی کشورمان، در طول 33سال گذشته تنها یک مدیر موفق داشتهایم که آقای سمیعآذر بود. او مدیری بود که توانست در مقام دولتی کار کند، نزد اهالی تجسمی فرد مورد قبول و صاحبنظری است، تدریس میکند، تالیف میکند، مراجع بینالمللی این حوزه او را به رسمیت میشناسند، این تدبیر را دارد که اوضاع چیست و تشخیص میدهد که در افق آینده چه اتفاقی میافتد و آن هنرمند موفق میشود یا نه. به اصطلاح «آنچه دیگران در آینه نمیبینند، پیر در خشت خام میبیند.» او به چنین ظرفیتی در هنرهای تجسمی رسیده است. میخواهم بگویم شخصیتی مانند سمیعآذر در هنرهای تجسمی ما مانند گوهر نایاب است و به راحتی نمیتوانیم جانشینی برای او پیدا کنیم. بهنظرم در حوزه هنرهای تجسمی باید ارزش و قیمت او شناخته شود و هم اینکه در سطح ملی باید ارزش کارهای سمیع آذر معرفی شود. در طول 33 سال گذشته ما تنها یک مدیر موفق در عرصه هنرهای تجسمی داشتهایم، همچنانکه در حوزههای دیگر نیز تعداد این مدیران زیاد نبودهاند. ایران در کل منطقه یک کشور استثنایی است، ظرفیتهای زیادی در کشور ما وجود دارد، مدیر کسی است که این ظرفیتها را از حالت بالقوه به فعل برساند، ظرفیتها را آشکار و فرصت عرض اندام در سطح جهانی را فراهم کند. سیمع آذر کسی است که چنین خصوصیاتی را دارد و از این ظرفیتها استفاده کرده و میکند.
ولی در عرصه فرهنگ، نمیتوانیم مدیران فراوانی داشته باشیم چون مقولهای بسیار پیچیده است و این کار از هرکسی برنمیآید. البته بگذریم که هرکسی که بهدرد کار مدیریت بازرگانی، اقتصادی، سیاسی یا صنعتی نمیخورد، برسرکار مدیریت فرهنگی میگذاریم که این کار از روی نادانی است، درحالیکه اگر از روی دانایی عمل کنیم آنوقت متوجه میشویم، دستمان تنگ است. ما در شرایطی بهسر میبریم که در انتخاب مدیر فرهنگی دستمان تنگ و شرایط محدود است هرچند اقتضائات کار فرهنگی همین است و پیچیدگیهایی در این حوزه وجود دارد. البته این مساله فقط به کشور ما مربوط نمیشود بلکه در دیگر کشورها نیز همینگونه است چون تعداد مدیران فرهنگی که در کارشان موفق باشند، بسیار محدود هستند مثلا در عرصه سینما، مدیر جشنواره کن بعد از جنگ جهانی دوم تا چند سال قبل که فوت کرد، یک نفر بود، درحالیکه فرانسه در طول این سالها شاهد تغییرات زیادی از نظر سیاسی بوده است و گروههای مختلفی از نظر سیاسی برسر کار آمدهاند.
البته من چون در حوزه میراث فرهنگی هم فعالیت کردهام، دیدهام که مدیر موزه لوور از زمان ریاستجمهوری ژاک شیراک تا امروز یک نفر بوده است، با اینکه سارکوزی با شیراک همجهت نبود و رییسجمهوری فعلی هم از نظر فکر و عقیده همنظر با سارکوزی نیست اما مدیر موزه لوور یکی بوده است و احتمالا تا زمان حیات هم همان شخص خواهد بود چون به راحتی نمیشود چنین مدیری را پیدا کرد، چنین افرادی معدود هستند و تولید آنها در دستگاه خلقت کم بوده است. در عرصه هنرهای تجسمی کشورمان، در طول 33سال گذشته تنها یک مدیر موفق داشتهایم که آقای سمیعآذر بود. او مدیری بود که توانست در مقام دولتی کار کند، نزد اهالی تجسمی فرد مورد قبول و صاحبنظری است، تدریس میکند، تالیف میکند، مراجع بینالمللی این حوزه او را به رسمیت میشناسند، این تدبیر را دارد که اوضاع چیست و تشخیص میدهد که در افق آینده چه اتفاقی میافتد و آن هنرمند موفق میشود یا نه. به اصطلاح «آنچه دیگران در آینه نمیبینند، پیر در خشت خام میبیند.» او به چنین ظرفیتی در هنرهای تجسمی رسیده است. میخواهم بگویم شخصیتی مانند سمیعآذر در هنرهای تجسمی ما مانند گوهر نایاب است و به راحتی نمیتوانیم جانشینی برای او پیدا کنیم. بهنظرم در حوزه هنرهای تجسمی باید ارزش و قیمت او شناخته شود و هم اینکه در سطح ملی باید ارزش کارهای سمیع آذر معرفی شود. در طول 33 سال گذشته ما تنها یک مدیر موفق در عرصه هنرهای تجسمی داشتهایم، همچنانکه در حوزههای دیگر نیز تعداد این مدیران زیاد نبودهاند. ایران در کل منطقه یک کشور استثنایی است، ظرفیتهای زیادی در کشور ما وجود دارد، مدیر کسی است که این ظرفیتها را از حالت بالقوه به فعل برساند، ظرفیتها را آشکار و فرصت عرض اندام در سطح جهانی را فراهم کند. سیمع آذر کسی است که چنین خصوصیاتی را دارد و از این ظرفیتها استفاده کرده و میکند.
مثل تمام دنیا ما هم در کشورمان باید انواع و اقسام مدیر داشته باشیم مثل مدیر صنعتی، سیاسی، اقتصادی، علمی و آموزشی. این حوزههای مدیریتی، تفاوتهایی ماهوی با یکدیگر دارند، یعنی بنابر پیچیدگیهای موضوعی، کار مدیر سختتر میشود چون ظرفیتهای یک کشور ممکن است در یک حوزه، محدودتر باشد مثلا در عرصه صنعت، مدیران فراوانی داریم، در عرصه اقتصاد هم همینطور.
ولی در عرصه فرهنگ، نمیتوانیم مدیران فراوانی داشته باشیم چون مقولهای بسیار پیچیده است و این کار از هرکسی برنمیآید. البته بگذریم که هرکسی که بهدرد کار مدیریت بازرگانی، اقتصادی، سیاسی یا صنعتی نمیخورد، برسرکار مدیریت فرهنگی میگذاریم که این کار از روی نادانی است، درحالیکه اگر از روی دانایی عمل کنیم آنوقت متوجه میشویم، دستمان تنگ است. ما در شرایطی بهسر میبریم که در انتخاب مدیر فرهنگی دستمان تنگ و شرایط محدود است هرچند اقتضائات کار فرهنگی همین است و پیچیدگیهایی در این حوزه وجود دارد. البته این مساله فقط به کشور ما مربوط نمیشود بلکه در دیگر کشورها نیز همینگونه است چون تعداد مدیران فرهنگی که در کارشان موفق باشند، بسیار محدود هستند مثلا در عرصه سینما، مدیر جشنواره کن بعد از جنگ جهانی دوم تا چند سال قبل که فوت کرد، یک نفر بود، درحالیکه فرانسه در طول این سالها شاهد تغییرات زیادی از نظر سیاسی بوده است و گروههای مختلفی از نظر سیاسی برسر کار آمدهاند.
البته من چون در حوزه میراث فرهنگی هم فعالیت کردهام، دیدهام که مدیر موزه لوور از زمان ریاستجمهوری ژاک شیراک تا امروز یک نفر بوده است، با اینکه سارکوزی با شیراک همجهت نبود و رییسجمهوری فعلی هم از نظر فکر و عقیده همنظر با سارکوزی نیست اما مدیر موزه لوور یکی بوده است و احتمالا تا زمان حیات هم همان شخص خواهد بود چون به راحتی نمیشود چنین مدیری را پیدا کرد، چنین افرادی معدود هستند و تولید آنها در دستگاه خلقت کم بوده است. در عرصه هنرهای تجسمی کشورمان، در طول 33سال گذشته تنها یک مدیر موفق داشتهایم که آقای سمیعآذر بود. او مدیری بود که توانست در مقام دولتی کار کند، نزد اهالی تجسمی فرد مورد قبول و صاحبنظری است، تدریس میکند، تالیف میکند، مراجع بینالمللی این حوزه او را به رسمیت میشناسند، این تدبیر را دارد که اوضاع چیست و تشخیص میدهد که در افق آینده چه اتفاقی میافتد و آن هنرمند موفق میشود یا نه. به اصطلاح «آنچه دیگران در آینه نمیبینند، پیر در خشت خام میبیند.» او به چنین ظرفیتی در هنرهای تجسمی رسیده است. میخواهم بگویم شخصیتی مانند سمیعآذر در هنرهای تجسمی ما مانند گوهر نایاب است و به راحتی نمیتوانیم جانشینی برای او پیدا کنیم. بهنظرم در حوزه هنرهای تجسمی باید ارزش و قیمت او شناخته شود و هم اینکه در سطح ملی باید ارزش کارهای سمیع آذر معرفی شود. در طول 33 سال گذشته ما تنها یک مدیر موفق در عرصه هنرهای تجسمی داشتهایم، همچنانکه در حوزههای دیگر نیز تعداد این مدیران زیاد نبودهاند. ایران در کل منطقه یک کشور استثنایی است، ظرفیتهای زیادی در کشور ما وجود دارد، مدیر کسی است که این ظرفیتها را از حالت بالقوه به فعل برساند، ظرفیتها را آشکار و فرصت عرض اندام در سطح جهانی را فراهم کند. سیمع آذر کسی است که چنین خصوصیاتی را دارد و از این ظرفیتها استفاده کرده و میکند.
ولی در عرصه فرهنگ، نمیتوانیم مدیران فراوانی داشته باشیم چون مقولهای بسیار پیچیده است و این کار از هرکسی برنمیآید. البته بگذریم که هرکسی که بهدرد کار مدیریت بازرگانی، اقتصادی، سیاسی یا صنعتی نمیخورد، برسرکار مدیریت فرهنگی میگذاریم که این کار از روی نادانی است، درحالیکه اگر از روی دانایی عمل کنیم آنوقت متوجه میشویم، دستمان تنگ است. ما در شرایطی بهسر میبریم که در انتخاب مدیر فرهنگی دستمان تنگ و شرایط محدود است هرچند اقتضائات کار فرهنگی همین است و پیچیدگیهایی در این حوزه وجود دارد. البته این مساله فقط به کشور ما مربوط نمیشود بلکه در دیگر کشورها نیز همینگونه است چون تعداد مدیران فرهنگی که در کارشان موفق باشند، بسیار محدود هستند مثلا در عرصه سینما، مدیر جشنواره کن بعد از جنگ جهانی دوم تا چند سال قبل که فوت کرد، یک نفر بود، درحالیکه فرانسه در طول این سالها شاهد تغییرات زیادی از نظر سیاسی بوده است و گروههای مختلفی از نظر سیاسی برسر کار آمدهاند.
البته من چون در حوزه میراث فرهنگی هم فعالیت کردهام، دیدهام که مدیر موزه لوور از زمان ریاستجمهوری ژاک شیراک تا امروز یک نفر بوده است، با اینکه سارکوزی با شیراک همجهت نبود و رییسجمهوری فعلی هم از نظر فکر و عقیده همنظر با سارکوزی نیست اما مدیر موزه لوور یکی بوده است و احتمالا تا زمان حیات هم همان شخص خواهد بود چون به راحتی نمیشود چنین مدیری را پیدا کرد، چنین افرادی معدود هستند و تولید آنها در دستگاه خلقت کم بوده است. در عرصه هنرهای تجسمی کشورمان، در طول 33سال گذشته تنها یک مدیر موفق داشتهایم که آقای سمیعآذر بود. او مدیری بود که توانست در مقام دولتی کار کند، نزد اهالی تجسمی فرد مورد قبول و صاحبنظری است، تدریس میکند، تالیف میکند، مراجع بینالمللی این حوزه او را به رسمیت میشناسند، این تدبیر را دارد که اوضاع چیست و تشخیص میدهد که در افق آینده چه اتفاقی میافتد و آن هنرمند موفق میشود یا نه. به اصطلاح «آنچه دیگران در آینه نمیبینند، پیر در خشت خام میبیند.» او به چنین ظرفیتی در هنرهای تجسمی رسیده است. میخواهم بگویم شخصیتی مانند سمیعآذر در هنرهای تجسمی ما مانند گوهر نایاب است و به راحتی نمیتوانیم جانشینی برای او پیدا کنیم. بهنظرم در حوزه هنرهای تجسمی باید ارزش و قیمت او شناخته شود و هم اینکه در سطح ملی باید ارزش کارهای سمیع آذر معرفی شود. در طول 33 سال گذشته ما تنها یک مدیر موفق در عرصه هنرهای تجسمی داشتهایم، همچنانکه در حوزههای دیگر نیز تعداد این مدیران زیاد نبودهاند. ایران در کل منطقه یک کشور استثنایی است، ظرفیتهای زیادی در کشور ما وجود دارد، مدیر کسی است که این ظرفیتها را از حالت بالقوه به فعل برساند، ظرفیتها را آشکار و فرصت عرض اندام در سطح جهانی را فراهم کند. سیمع آذر کسی است که چنین خصوصیاتی را دارد و از این ظرفیتها استفاده کرده و میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.