از «رابین ویلیامز» تا «لورن باکال»
جاماندگان قطار زندگی
امیر محقق
سال 93، سینمای هالیوود بزرگان زیادی را از دست داد. افرادی که سینمای پرزرقوبرق آمریکا، اعتبار خود را مدیون آنهاست. بازیگر و کارگردانهایی که هر یک، کم یا زیاد، تاثیر و امضای خود را بر صنعت فیلمسازی هالیوود گذاشتهاند و حالا فقط آثارشان حرف میزنند و خودشان در سکوت و آرامگاه ابدیشان خفتهاند. در ادامه به بخشی از این صاحبنامان پرداختهایم و اشارهای هم به کیفیت حضورشان در سینم ا داشتهایم.
رابین ویلیامز- بازیگر- مرگ در 63 سالگی
کمدینی که تا مرز دلدرد شما را میخنداند ولی از فرط افسردگی، خود را حلقآویز کرد. شاید بتوان گفت خبر مرگ او غیرمنتظرهترین اتفاق هالیوود در سال گذشته باشد. بازیگر قهاری که استفاده خلاقانهاش از میمیک و زبان بدن، بازیاش را دلنشین میکرد و هرازچندگاهی کنار ایفای نقش در فیلمهای کمدی، بازیهای محکم و تاثیرگذاری در فیلمهای جدی ارایه میکرد. امکان ندارد سینمادوستان، بازیهای بینقص و حساب شده او در فیلمهای «ویل هانتینگ نابغه»، «بیدارگری»، «چه رویاهایی میآیند»، «بیخوابی»، «انجمن شاعران مرده»، «شنونده شب» و اجراهای طنازانهاش در «خانم دابفایر»، «جومانجی»، «مرد دو هزار ساله»، «پچ آدامز»، «سگهای پیر» و... را در یاد نداشته باشند. ویلیامز، یکجایزه اسکار بازیگر مکمل مرد هم به خاطر بازی در نقش استاد مهربان «ویل هانتینگ نابغه» در کارنامهاش ثبت کرده است. این بازیگر، قطعا در تعریف ژانر کمدی در هالیوود، نقش عمدهای دارد. ویلیامز هنوز هم توان آن را داشت که شاهکارهای دیگری را از خود به جا بگذارد.
فیلیپ سیمور هافمن- بازیگر- مرگ در 46سالگی
باز هم خودکشی؛ یا شاید اوردوز در مصرف هرویین. فیلیپ سیمور هافمن یکی دیگر از بازیگران بیاندازه بااستعداد و گزیدهکاری است که سینمای جهان سال پیش از دست داد. هافمن از سال 2006 به این سو، که به خاطر ایفای نقش ترومن کاپوتی در فیلم «کاپوتی»، اسکار بازیگر نقش اول را به دست آورد، تقریبا یکسالدرمیان نامزد اسکار شده است. بازیگری که در نقش خود غرق میشد و انگار با هر فیلمی که بازی میکرد، پختهتر میشد. فیلمهای «کاپوتی»، «شک»، «جنگ چارلی ویلسون»، «استاد» و... همهوهمه نشان از تبحر هافمن در شخصیتپردازی دقیق کاراکترهایی دارند که او بازی کرده است. بازی در سکوت هافمن، خود یک کلاس بازیگری به حساب میآید. هافمن در دو دنباله از سری فیلمهای محبوب «بازیهای گرسنگی» هم بازی کرده که قسمت دوم آن هنوز به اکران درنیامده است. این بازیگر هم در دوران اوج حرفهای خود بود و میتوانست سالهای سال بر پرده سینما بدرخشد. قطعا جای خالی بازیهای حسی او در هالیوود، حس خواهد شد.
مایک نیکولز- کارگردان- مرگ در 83سالگی
خالق شاهکارهایی همچون «فارغالتحصیل»، «چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد»، «جنگ چارلی ویلسون»، «رنگهای اصلی» و مینی سریال «فرشتهها در آمریکا». کارگردانی که آلپاچینوی بزرگ، اخیرا در موردش گفته که نیکولز بزرگترین کارگردانی بوده که او تا به حال با او کار کرده است. داستین هافمن هم با بازی در فیلم خوشساخت «فارغالتحصیل» بود که در سینما، اعتباری پیدا کرد و پس از آن، راهش را ادامه داد تا به جرگه بزرگترین بازیگران تاریخ پیوست. خود نیکولز هم برای این فیلم، اسکار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.
ریچارد اتنبورو- بازیگر و کارگردان- مرگ در 90سالگی
بازیگری بریتانیایی که بعدها به کارگردانی روی آورد و بیشترین موفقیتهایش را هم در این شاخه به دست آورد. او بازیهای بهیادماندنی زیادی در فیلمهای «فرار بزرگ» در کنار استیو مک کویین، «پارک ژوراسیک»، «دکتر دولیتل» (1967) و دیگر فیلمها ارایه داده است اما ساخت فیلم زندگینامه «گاندی» رهبر بزرگ هند، اوج موفقیت کاریاش بود که با آن، دو اسکار بهترین فیلم و کارگردانی را به دست آورد.
لورن باکال- بازیگر- مرگ در 89سالگی
یکی از شمایل دوران کلاسیک هالیوود که زیبایی و استعدادش، او را در کنار بازیگران بزرگ عصر طلایی فیلمهای سیاهوسفید، یعنی الیزابت تیلور و سوفیا لورن و... قرار میدهد. باکال سال 1944 با بازی در فیلم «داشتن و نداشتن» در کنار همفری بوگارت، به دنیای پر از نور و شهرت هالیوود پا گذاشت و در اولین حضورش در یک فیلم، توجه زیادی را به خود جلب کرد. در همین فیلم هم با همفری بوگارت آشنا شد، آشناییای که به ازدواج ختم شد و تا زمان مرگ بوگارت ادامه داشت. باکال در سال 2010 از آکادمی علوم سینمایی آمریکا، یک اسکار افتخاری دریافت کرد.
لوییس رینر- بازیگر- مرگ در 104سالگی
یکی از معتبرترین بازیگران دوران طلایی هالیوود در دهه 40. اولین بازیگری که دو سال پیاپی اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای فیلمهای «زیگفلد بزرگ» (1936) و «زمین بزرگ» (1937) به دست آورد اما پس از آن به یکباره به هالیوود پشت کرد و سالهای طولانی در هیچ فیلم دیگری بازی نکرد. در کنار اسامی ذکرشده میتوان نامهایی همچون «فرانچسکو رزی» برنده اسکار بهترین فیلم خارجی و یکی از تاثیرگذارترین فیلمسازان سینمای پست نئورئالیستی ایتالیا، «روبی دی» بازیگر و فعال حقوق بشر، «جوآن ریورز» (کمدین- مجری)، « تام شراک» (رییس اسبق آکادمی اسکار)، «جیمز گارنر» (بازیگر)، «شرلی تمپل» (بازیگر) و «باب هاسکینز» (بازیگر) را هم اضافه کرد.
سال 93، سینمای هالیوود بزرگان زیادی را از دست داد. افرادی که سینمای پرزرقوبرق آمریکا، اعتبار خود را مدیون آنهاست. بازیگر و کارگردانهایی که هر یک، کم یا زیاد، تاثیر و امضای خود را بر صنعت فیلمسازی هالیوود گذاشتهاند و حالا فقط آثارشان حرف میزنند و خودشان در سکوت و آرامگاه ابدیشان خفتهاند. در ادامه به بخشی از این صاحبنامان پرداختهایم و اشارهای هم به کیفیت حضورشان در سینم ا داشتهایم.
رابین ویلیامز- بازیگر- مرگ در 63 سالگی
کمدینی که تا مرز دلدرد شما را میخنداند ولی از فرط افسردگی، خود را حلقآویز کرد. شاید بتوان گفت خبر مرگ او غیرمنتظرهترین اتفاق هالیوود در سال گذشته باشد. بازیگر قهاری که استفاده خلاقانهاش از میمیک و زبان بدن، بازیاش را دلنشین میکرد و هرازچندگاهی کنار ایفای نقش در فیلمهای کمدی، بازیهای محکم و تاثیرگذاری در فیلمهای جدی ارایه میکرد. امکان ندارد سینمادوستان، بازیهای بینقص و حساب شده او در فیلمهای «ویل هانتینگ نابغه»، «بیدارگری»، «چه رویاهایی میآیند»، «بیخوابی»، «انجمن شاعران مرده»، «شنونده شب» و اجراهای طنازانهاش در «خانم دابفایر»، «جومانجی»، «مرد دو هزار ساله»، «پچ آدامز»، «سگهای پیر» و... را در یاد نداشته باشند. ویلیامز، یکجایزه اسکار بازیگر مکمل مرد هم به خاطر بازی در نقش استاد مهربان «ویل هانتینگ نابغه» در کارنامهاش ثبت کرده است. این بازیگر، قطعا در تعریف ژانر کمدی در هالیوود، نقش عمدهای دارد. ویلیامز هنوز هم توان آن را داشت که شاهکارهای دیگری را از خود به جا بگذارد.
فیلیپ سیمور هافمن- بازیگر- مرگ در 46سالگی
باز هم خودکشی؛ یا شاید اوردوز در مصرف هرویین. فیلیپ سیمور هافمن یکی دیگر از بازیگران بیاندازه بااستعداد و گزیدهکاری است که سینمای جهان سال پیش از دست داد. هافمن از سال 2006 به این سو، که به خاطر ایفای نقش ترومن کاپوتی در فیلم «کاپوتی»، اسکار بازیگر نقش اول را به دست آورد، تقریبا یکسالدرمیان نامزد اسکار شده است. بازیگری که در نقش خود غرق میشد و انگار با هر فیلمی که بازی میکرد، پختهتر میشد. فیلمهای «کاپوتی»، «شک»، «جنگ چارلی ویلسون»، «استاد» و... همهوهمه نشان از تبحر هافمن در شخصیتپردازی دقیق کاراکترهایی دارند که او بازی کرده است. بازی در سکوت هافمن، خود یک کلاس بازیگری به حساب میآید. هافمن در دو دنباله از سری فیلمهای محبوب «بازیهای گرسنگی» هم بازی کرده که قسمت دوم آن هنوز به اکران درنیامده است. این بازیگر هم در دوران اوج حرفهای خود بود و میتوانست سالهای سال بر پرده سینما بدرخشد. قطعا جای خالی بازیهای حسی او در هالیوود، حس خواهد شد.
مایک نیکولز- کارگردان- مرگ در 83سالگی
خالق شاهکارهایی همچون «فارغالتحصیل»، «چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد»، «جنگ چارلی ویلسون»، «رنگهای اصلی» و مینی سریال «فرشتهها در آمریکا». کارگردانی که آلپاچینوی بزرگ، اخیرا در موردش گفته که نیکولز بزرگترین کارگردانی بوده که او تا به حال با او کار کرده است. داستین هافمن هم با بازی در فیلم خوشساخت «فارغالتحصیل» بود که در سینما، اعتباری پیدا کرد و پس از آن، راهش را ادامه داد تا به جرگه بزرگترین بازیگران تاریخ پیوست. خود نیکولز هم برای این فیلم، اسکار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.
ریچارد اتنبورو- بازیگر و کارگردان- مرگ در 90سالگی
بازیگری بریتانیایی که بعدها به کارگردانی روی آورد و بیشترین موفقیتهایش را هم در این شاخه به دست آورد. او بازیهای بهیادماندنی زیادی در فیلمهای «فرار بزرگ» در کنار استیو مک کویین، «پارک ژوراسیک»، «دکتر دولیتل» (1967) و دیگر فیلمها ارایه داده است اما ساخت فیلم زندگینامه «گاندی» رهبر بزرگ هند، اوج موفقیت کاریاش بود که با آن، دو اسکار بهترین فیلم و کارگردانی را به دست آورد.
لورن باکال- بازیگر- مرگ در 89سالگی
یکی از شمایل دوران کلاسیک هالیوود که زیبایی و استعدادش، او را در کنار بازیگران بزرگ عصر طلایی فیلمهای سیاهوسفید، یعنی الیزابت تیلور و سوفیا لورن و... قرار میدهد. باکال سال 1944 با بازی در فیلم «داشتن و نداشتن» در کنار همفری بوگارت، به دنیای پر از نور و شهرت هالیوود پا گذاشت و در اولین حضورش در یک فیلم، توجه زیادی را به خود جلب کرد. در همین فیلم هم با همفری بوگارت آشنا شد، آشناییای که به ازدواج ختم شد و تا زمان مرگ بوگارت ادامه داشت. باکال در سال 2010 از آکادمی علوم سینمایی آمریکا، یک اسکار افتخاری دریافت کرد.
لوییس رینر- بازیگر- مرگ در 104سالگی
یکی از معتبرترین بازیگران دوران طلایی هالیوود در دهه 40. اولین بازیگری که دو سال پیاپی اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای فیلمهای «زیگفلد بزرگ» (1936) و «زمین بزرگ» (1937) به دست آورد اما پس از آن به یکباره به هالیوود پشت کرد و سالهای طولانی در هیچ فیلم دیگری بازی نکرد. در کنار اسامی ذکرشده میتوان نامهایی همچون «فرانچسکو رزی» برنده اسکار بهترین فیلم خارجی و یکی از تاثیرگذارترین فیلمسازان سینمای پست نئورئالیستی ایتالیا، «روبی دی» بازیگر و فعال حقوق بشر، «جوآن ریورز» (کمدین- مجری)، « تام شراک» (رییس اسبق آکادمی اسکار)، «جیمز گارنر» (بازیگر)، «شرلی تمپل» (بازیگر) و «باب هاسکینز» (بازیگر) را هم اضافه کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.