سال 93 «نفت» برای اولینبار سوژه یک نمایشگاه شد
فریاد «طلایسیاه»
طاهره شعاعی
دقایقی از ساعت ١٦ بیستودومین روز بهار ٩٣ نگذشته. شمار زیاد بازدیدکنندگان، امکان بازدید آسان از آثار نمایشگاه را نمیداد؛ بااینحال «بوی نفت» در گالری شیرین بهخوبی استشمام میشد. نام نمایشگاه «طلایسیاه» گذاشته شده و آنطور که بازدیدکنندگان و هنرمندان میگفتند تابهحال نمایشگاهی با این وسعت با محوریت «نفت» در داخل ایران برپا نشده بود. تفاوت این نمایشگاه با رویدادهای مشابه هفتگی در تهران، این بود که شماری از شرکتها و موسسات فعال نفتی را نیز جذب خود کرد.
مجموعه «طلایسیاه» به کوشش گالری هما و شیرین، و نمایشگاهگردانی ویدا زعیم و لیلا وارسته در محل گالری شیرین در خیابان هجدهم ولنجک روی دیوار رفت. هدف از گردآوری این مجموعه، معرفی چشماندازها و گستره وسیعی از رویکردهای هنری، اعلام شد که تحتتاثیر فرهنگ نفتی در خاورمیانه بهوجود آمده است. در کنار آثار نسل جوان، آثار مدعوینی چون کوروش شیشهگران و ویم دلووی دیده میشد. دیگر هنرمندان حاضر در «طلایسیاه» عبارت بودند از: قدرتالله عاقلی، پرستو فروهر، بابک کاظمی، احمد نجات، آزاده آویژه، علیرضا معصومی، لادن بروجردی، بهنام کامرانی، سپهر بختیاری، فیروز فرمانفرماییان، فرشاد لباف، امین روشن، آزاده قطبی، سارا سامری، امیرحسین حشمتی، مهدی نبوی، سعید فراهانی، جمشید بایرامی، ایمان صفایی، محمد خداشناس، آرین لواسانی، نیما سنبلستان، فرناز ربیعیجاه، کاویان هازلی، احمد نژاد، حمزه فرهادی، نگار وارسته، امیرنصر کمگویان، ندا ظرفساز، نادیا غیاییفر و سیامک نصر.
در بدو ورود، دو تابلو از هنرمند جوان، آرین لواسانی به چشم میخورد. هر چند نمایشگاه «طلای سیاه» حاوی نگاهی اعتراضی و سیاسی در کنار ابعاد زیباشناسانه و حتی دکوراتیو برخی آثار بود، بااینحال گردانندگان آن معتقد بودند بیشتر به ابعاد و جنبههای مثبت «نفت» توجه داشتهاند.
لیلا وارسته و ویدا زعیم که این نمایشگاه را گردآوری کرده بودند، قبلا نمایشگاهی گروهی با موضوع «صلح» از هنرمندان ایرانی در لندن روی دیوار برده بودند. آنها هدف خود را از گردآوری این آثار این طور بیان کردند: همیشه میخواهیم صلح، پیام ایرانیان و کشورمان باشد. قصد ما مطرحکردن یک موضوع سیاسی نبود بلکه میخواستیم موضوعی مورد بررسی قرار بگیرد که کاملا مربوط به خودمان است و به همین دلیل به سراغ تاریخچه نفت رفتیم و سعی کردیم همه هنرمندان را به این سمت ببریم. موضوع این نمایشگاه همیشه همراهمان بود چون خیلی از مواقع میشنیدیم که مردم میگویند ایرانیها هرچه میکشند از نفت است.
در صحبتهایی که با یکدیگر داشتیم، فکر کردیم نفتی که این همه درباره آن منفی صحبت میشود، سرمایه ملی ماست و درآمد زیادی برای مردم ما آورده. پس تصمیم گرفتیم دیدمان را به این مساله عوض کنیم خصوصا حالا که ممکن است تحریمها برداشته شود، دید مردم میتواند نسبت به نفت مثبت شود و میتوانیم با نفت آشتی کنیم.»
دقایقی از ساعت ١٦ بیستودومین روز بهار ٩٣ نگذشته. شمار زیاد بازدیدکنندگان، امکان بازدید آسان از آثار نمایشگاه را نمیداد؛ بااینحال «بوی نفت» در گالری شیرین بهخوبی استشمام میشد. نام نمایشگاه «طلایسیاه» گذاشته شده و آنطور که بازدیدکنندگان و هنرمندان میگفتند تابهحال نمایشگاهی با این وسعت با محوریت «نفت» در داخل ایران برپا نشده بود. تفاوت این نمایشگاه با رویدادهای مشابه هفتگی در تهران، این بود که شماری از شرکتها و موسسات فعال نفتی را نیز جذب خود کرد.
مجموعه «طلایسیاه» به کوشش گالری هما و شیرین، و نمایشگاهگردانی ویدا زعیم و لیلا وارسته در محل گالری شیرین در خیابان هجدهم ولنجک روی دیوار رفت. هدف از گردآوری این مجموعه، معرفی چشماندازها و گستره وسیعی از رویکردهای هنری، اعلام شد که تحتتاثیر فرهنگ نفتی در خاورمیانه بهوجود آمده است. در کنار آثار نسل جوان، آثار مدعوینی چون کوروش شیشهگران و ویم دلووی دیده میشد. دیگر هنرمندان حاضر در «طلایسیاه» عبارت بودند از: قدرتالله عاقلی، پرستو فروهر، بابک کاظمی، احمد نجات، آزاده آویژه، علیرضا معصومی، لادن بروجردی، بهنام کامرانی، سپهر بختیاری، فیروز فرمانفرماییان، فرشاد لباف، امین روشن، آزاده قطبی، سارا سامری، امیرحسین حشمتی، مهدی نبوی، سعید فراهانی، جمشید بایرامی، ایمان صفایی، محمد خداشناس، آرین لواسانی، نیما سنبلستان، فرناز ربیعیجاه، کاویان هازلی، احمد نژاد، حمزه فرهادی، نگار وارسته، امیرنصر کمگویان، ندا ظرفساز، نادیا غیاییفر و سیامک نصر.
در بدو ورود، دو تابلو از هنرمند جوان، آرین لواسانی به چشم میخورد. هر چند نمایشگاه «طلای سیاه» حاوی نگاهی اعتراضی و سیاسی در کنار ابعاد زیباشناسانه و حتی دکوراتیو برخی آثار بود، بااینحال گردانندگان آن معتقد بودند بیشتر به ابعاد و جنبههای مثبت «نفت» توجه داشتهاند.
لیلا وارسته و ویدا زعیم که این نمایشگاه را گردآوری کرده بودند، قبلا نمایشگاهی گروهی با موضوع «صلح» از هنرمندان ایرانی در لندن روی دیوار برده بودند. آنها هدف خود را از گردآوری این آثار این طور بیان کردند: همیشه میخواهیم صلح، پیام ایرانیان و کشورمان باشد. قصد ما مطرحکردن یک موضوع سیاسی نبود بلکه میخواستیم موضوعی مورد بررسی قرار بگیرد که کاملا مربوط به خودمان است و به همین دلیل به سراغ تاریخچه نفت رفتیم و سعی کردیم همه هنرمندان را به این سمت ببریم. موضوع این نمایشگاه همیشه همراهمان بود چون خیلی از مواقع میشنیدیم که مردم میگویند ایرانیها هرچه میکشند از نفت است.
در صحبتهایی که با یکدیگر داشتیم، فکر کردیم نفتی که این همه درباره آن منفی صحبت میشود، سرمایه ملی ماست و درآمد زیادی برای مردم ما آورده. پس تصمیم گرفتیم دیدمان را به این مساله عوض کنیم خصوصا حالا که ممکن است تحریمها برداشته شود، دید مردم میتواند نسبت به نفت مثبت شود و میتوانیم با نفت آشتی کنیم.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.