|

نباید سواحل دریا پر از صنعت شوند

سیدمحمود حسینی، استاندار دوران اصلاحات سیستان‌وبلوچستان با تاکید بر اینکه توسعه از بالا و بیرون اتفاق نمی‌افتد، گفت: تا زمانی که مردم استان، تحصیل‌کرده‌ها، معتمدان و شبکه‌های اجتماعی استان به صحنه نیایند، هرگونه تلاشی ابتر خواهد بود، گفت: نخستین طرح توسعه‌ای که در کشور تصویب شده است، طرح توسعه‌محور شرق بود که در سال67 تصویب شده است. این طرح برای تحرک‌بخشی به توسعه استان، اهداف مشخصی داشته است، از جمله افزایش توزیع پهنه جمعیت استان، افزایش سطح رفاه، درآمد، ایجاد اشتغال، تحول در شیوه معیشت طوایف، جلوگیری از قاچاق مواد مخدر، مبارزه با اعتیاد، ادغام اقتصاد استان در اقتصاد ملی، کنترل مرزها، حفظ تمامیت ارضی، اعتلای فرهنگ و تحکیم حاکمیت دولت، جذب سرمایه سرگردان. وی افزود: این سند با دو هدف کوتاه‌مدت خروج از بحران با تاکید بر بازرگانی و اشتغال و تکمیل زیرساخت‌ها و بلندمدت تحرک‌بخشی با صحه‌گذاشتن بر ترانزیت، ساماندهی بازارچه مرزی، احداث راه‌آهن و راه شوسه تدوین شده بود و برای ما نقشه راه بود و طرح توسعه استان را حول این محورها فعال کردیم. به ریشه‌یابی مسایل استان پرداختیم و به این نتیجه رسیدیم مشکل کلیدی که مانع توسعه استان می‌شود ضعف اعتماد و مشکلات قومی و مذهبی است که مولد بی‌اعتمادی‌ها بوده و منجر به کاهش مشارکت در استان شده بود. حسینی در ادامه با بیان اینکه تا زمان انتخابات سال76 میزان مشارکت سیاسی در استان نصف مشارکت کشور و 34درصد بود گفت: این نقشه راه به ما می‌گفت باید در جلب مشارکت مردم همت کنیم. وی با اشاره به بررسی مطالعات سند توسعه محور شرق در تاسیس منطقه آزاد چابهار در آن زمان گفت: این مطالعات نشان داد چابهار امتیازات اولیه برای منطقه‌آزادشدن را نداشته و هدف برنامه‌ریزان از اعطای مجوز دیده‌شدن چابهار به‌عنوان بعد تزانزیتی بوده است. بنابراین تسریع در احداث راه‌ها یکی از اقدامات ضروری به‌شمار آمد. به‌گفته وی در سند توسعه محور شرق تمام وزارتخانه‌ها دیده شده بودند از جمله ایجاد دانشگاه فقه تطبیقی توسط وزارت علوم برای ارتباط با جهان اسلام و موارد دیگری که با توجه به فرصت‌های محیطی و مزیت‌های استان درنظر گرفته شده بودند. استاندار سابق استان سیستان‌وبلوچستان در ادامه با بیان اینکه درحال‌حاضر چابهار سهم بسیار اندک یک‌درصدی در تجارت خارجی دارد، گفت: چابهار باید به ظرفیت‌هایش در تجارت برسد. وی در ادامه در پاسخ به این سوال که چرا چابهار هنوز در رتبه آخر توسعه کشور است و در بیشترین شکاف توسعه با مرکز کشور قرار دارد، گفت: پیش از اینکه پاسخ این سوال را بدهیم باید بگویم شکاف توسعه میان مناطق کم‌توسعه و توسعه‌یافته‌تر کشور در حال افزایش است و خروج جمعیت و مهاجرت سرمایه انسانی از مناطق کمترتوسعه‌یافته به سمت مرکز در حال افزایش است. در سیستان میانگین درآمد مردم 20درصد درآمد مردم تهران است و این به آن معنی است که دسترسی مردم به امکانات و سطح رفاه یک‌پنجم مردم تهران است و این مشکلی است که کل کشور به‌لحاظ آمایشی با آن درگیر است.
حسینی با اشاره به نتایج اخرین سرشماری‌ها گفت: 90درصد جمعیت کشور در نیمه‌شمال و شمال‌غربی و در 45درصد مساحت کشور تجمیع شده‌اند و 10درصد جمعیت در نیمه‌جنوبی و جنوب‌شرقی که 55درصد مساحت کشور را تشکیل داده است. سرشماری سال90 بیانگر این است که جمعیت بخش شمالی و شمال‌غربی به سمت استان‌های مرکزی تهران، قزوین و البرز مهاجرت می‌کنند و خراسان هم جزو مراکز جمعیت‌پذیر است و این در حالی است که در تدوین توسعه اسناد همچون سند توسعه محور شرق هدف، حفظ و توسعه جمعیت بود. اگر این روند ادامه یابد فاجعه‌ای در توزیع جمعیت در کشور اتفاق می‌افتد.
وی ادامه داد: علت اصلی تاخیر در توسعه در این بخش نه کمبود منابع طبیعی و مالی و نه انزوای جغرافیایی است؛ علل اصلی ضعف عبارت‌اند از: ضعف نظام تدبیر، برنامه‌ریزی و اندیشه‌ورزی و مدیریت ناکارآمد، غفلت از ملاحظات آمایش سرزمین، تعلل در فرآیند برنامه‌ریزی و تعطیلی سازمان مدیریت در خلال این 9سال، کنارزدن برنامه‌ریزی منطقه‌ای، فقدان برنامه توسعه بومی، برنامه‌ریزی در خارج از استان برای توسعه استان، تقدم آمایش ملی بر آمایش منطقه‌ای و تمرکز شدید سیاسی، اداری و مالی در دولت نهم و دهم به گونه‌ای که استانداران تبدیل به مدیران کل منطقه‌ای وزارت کشور شدند.
به‌گفته حسینی فقدان سازوکار ارتباطی گفت‌وگوی ملی و ضعف اعتماد از دیگر علل تاخیر در توسعه است به‌گونه‌ای که اگر بخواهیم استان توسعه یابد باید نگاه تبعیض‌آمیز قومی و مذهبی از میان برداشته شود. باید مشارکت مردم و منابع درون‌استانی به برنامه‌های توسعه‌ای جذب شود و در آن نقش داشته باشند.
وی در ادامه با بیان این هشدار که تاکید بر تجارت خارجی و ترانزیت نباید به تک‌بعدی‌شدن اقتصاد استان منجر شود، افزود اقتصاد باید دولت‌ساخته نباشد و ترکیبی از مشارکت بخش خصوصی و دولت باشد. استاندار سابق استان با بیان اینکه توسعه‌ با توجه به مسایل زیست‌محیطی است گفت: نباید سواحل دریا پر از صنعت شوند و دسترسی باید برای مردم بومی وجود داشته باشد در غیراین‌صورت عسلویه‌ای دیگر تکرار می‌شود. تمام سواحل در سیستان آکنده از صنایع شده است و بخش‌های باقیمانده تحت تاثیر آلاینده‌هاست و آمونیاک و بنزن بسیار خطرناک بر سر مردم بومی می‌ریزد و اگر صنایع در فاصله دورتر ساحل ایجاد شوند در درازمدت به‌نفع مردم و منطقه است. حسینی در ادامه نسبت به ترویج بنیادگرایی و واپس‌گرایی در منطقه و در روند توسعه هشدار داد و گفت: اگر نگاه ملی ضعیف شود و درک درستی از دین صورت نگیرد این اتفاق رخ می‌دهد.
وی در پایان تاکید کرد: همه ما دایما منتظریم که از بیرون بیایند و برای ما کاری کنند. درخواست من از جوانان، اندیشمندان و... این است که به صحنه بیایند و به مدیران و مرکز تحرک ببخشند. ناامیدی و انفعال بسیار خطرناک است.

سیدمحمود حسینی، استاندار دوران اصلاحات سیستان‌وبلوچستان با تاکید بر اینکه توسعه از بالا و بیرون اتفاق نمی‌افتد، گفت: تا زمانی که مردم استان، تحصیل‌کرده‌ها، معتمدان و شبکه‌های اجتماعی استان به صحنه نیایند، هرگونه تلاشی ابتر خواهد بود، گفت: نخستین طرح توسعه‌ای که در کشور تصویب شده است، طرح توسعه‌محور شرق بود که در سال67 تصویب شده است. این طرح برای تحرک‌بخشی به توسعه استان، اهداف مشخصی داشته است، از جمله افزایش توزیع پهنه جمعیت استان، افزایش سطح رفاه، درآمد، ایجاد اشتغال، تحول در شیوه معیشت طوایف، جلوگیری از قاچاق مواد مخدر، مبارزه با اعتیاد، ادغام اقتصاد استان در اقتصاد ملی، کنترل مرزها، حفظ تمامیت ارضی، اعتلای فرهنگ و تحکیم حاکمیت دولت، جذب سرمایه سرگردان. وی افزود: این سند با دو هدف کوتاه‌مدت خروج از بحران با تاکید بر بازرگانی و اشتغال و تکمیل زیرساخت‌ها و بلندمدت تحرک‌بخشی با صحه‌گذاشتن بر ترانزیت، ساماندهی بازارچه مرزی، احداث راه‌آهن و راه شوسه تدوین شده بود و برای ما نقشه راه بود و طرح توسعه استان را حول این محورها فعال کردیم. به ریشه‌یابی مسایل استان پرداختیم و به این نتیجه رسیدیم مشکل کلیدی که مانع توسعه استان می‌شود ضعف اعتماد و مشکلات قومی و مذهبی است که مولد بی‌اعتمادی‌ها بوده و منجر به کاهش مشارکت در استان شده بود. حسینی در ادامه با بیان اینکه تا زمان انتخابات سال76 میزان مشارکت سیاسی در استان نصف مشارکت کشور و 34درصد بود گفت: این نقشه راه به ما می‌گفت باید در جلب مشارکت مردم همت کنیم. وی با اشاره به بررسی مطالعات سند توسعه محور شرق در تاسیس منطقه آزاد چابهار در آن زمان گفت: این مطالعات نشان داد چابهار امتیازات اولیه برای منطقه‌آزادشدن را نداشته و هدف برنامه‌ریزان از اعطای مجوز دیده‌شدن چابهار به‌عنوان بعد تزانزیتی بوده است. بنابراین تسریع در احداث راه‌ها یکی از اقدامات ضروری به‌شمار آمد. به‌گفته وی در سند توسعه محور شرق تمام وزارتخانه‌ها دیده شده بودند از جمله ایجاد دانشگاه فقه تطبیقی توسط وزارت علوم برای ارتباط با جهان اسلام و موارد دیگری که با توجه به فرصت‌های محیطی و مزیت‌های استان درنظر گرفته شده بودند. استاندار سابق استان سیستان‌وبلوچستان در ادامه با بیان اینکه درحال‌حاضر چابهار سهم بسیار اندک یک‌درصدی در تجارت خارجی دارد، گفت: چابهار باید به ظرفیت‌هایش در تجارت برسد. وی در ادامه در پاسخ به این سوال که چرا چابهار هنوز در رتبه آخر توسعه کشور است و در بیشترین شکاف توسعه با مرکز کشور قرار دارد، گفت: پیش از اینکه پاسخ این سوال را بدهیم باید بگویم شکاف توسعه میان مناطق کم‌توسعه و توسعه‌یافته‌تر کشور در حال افزایش است و خروج جمعیت و مهاجرت سرمایه انسانی از مناطق کمترتوسعه‌یافته به سمت مرکز در حال افزایش است. در سیستان میانگین درآمد مردم 20درصد درآمد مردم تهران است و این به آن معنی است که دسترسی مردم به امکانات و سطح رفاه یک‌پنجم مردم تهران است و این مشکلی است که کل کشور به‌لحاظ آمایشی با آن درگیر است.
حسینی با اشاره به نتایج اخرین سرشماری‌ها گفت: 90درصد جمعیت کشور در نیمه‌شمال و شمال‌غربی و در 45درصد مساحت کشور تجمیع شده‌اند و 10درصد جمعیت در نیمه‌جنوبی و جنوب‌شرقی که 55درصد مساحت کشور را تشکیل داده است. سرشماری سال90 بیانگر این است که جمعیت بخش شمالی و شمال‌غربی به سمت استان‌های مرکزی تهران، قزوین و البرز مهاجرت می‌کنند و خراسان هم جزو مراکز جمعیت‌پذیر است و این در حالی است که در تدوین توسعه اسناد همچون سند توسعه محور شرق هدف، حفظ و توسعه جمعیت بود. اگر این روند ادامه یابد فاجعه‌ای در توزیع جمعیت در کشور اتفاق می‌افتد.
وی ادامه داد: علت اصلی تاخیر در توسعه در این بخش نه کمبود منابع طبیعی و مالی و نه انزوای جغرافیایی است؛ علل اصلی ضعف عبارت‌اند از: ضعف نظام تدبیر، برنامه‌ریزی و اندیشه‌ورزی و مدیریت ناکارآمد، غفلت از ملاحظات آمایش سرزمین، تعلل در فرآیند برنامه‌ریزی و تعطیلی سازمان مدیریت در خلال این 9سال، کنارزدن برنامه‌ریزی منطقه‌ای، فقدان برنامه توسعه بومی، برنامه‌ریزی در خارج از استان برای توسعه استان، تقدم آمایش ملی بر آمایش منطقه‌ای و تمرکز شدید سیاسی، اداری و مالی در دولت نهم و دهم به گونه‌ای که استانداران تبدیل به مدیران کل منطقه‌ای وزارت کشور شدند.
به‌گفته حسینی فقدان سازوکار ارتباطی گفت‌وگوی ملی و ضعف اعتماد از دیگر علل تاخیر در توسعه است به‌گونه‌ای که اگر بخواهیم استان توسعه یابد باید نگاه تبعیض‌آمیز قومی و مذهبی از میان برداشته شود. باید مشارکت مردم و منابع درون‌استانی به برنامه‌های توسعه‌ای جذب شود و در آن نقش داشته باشند.
وی در ادامه با بیان این هشدار که تاکید بر تجارت خارجی و ترانزیت نباید به تک‌بعدی‌شدن اقتصاد استان منجر شود، افزود اقتصاد باید دولت‌ساخته نباشد و ترکیبی از مشارکت بخش خصوصی و دولت باشد. استاندار سابق استان با بیان اینکه توسعه‌ با توجه به مسایل زیست‌محیطی است گفت: نباید سواحل دریا پر از صنعت شوند و دسترسی باید برای مردم بومی وجود داشته باشد در غیراین‌صورت عسلویه‌ای دیگر تکرار می‌شود. تمام سواحل در سیستان آکنده از صنایع شده است و بخش‌های باقیمانده تحت تاثیر آلاینده‌هاست و آمونیاک و بنزن بسیار خطرناک بر سر مردم بومی می‌ریزد و اگر صنایع در فاصله دورتر ساحل ایجاد شوند در درازمدت به‌نفع مردم و منطقه است. حسینی در ادامه نسبت به ترویج بنیادگرایی و واپس‌گرایی در منطقه و در روند توسعه هشدار داد و گفت: اگر نگاه ملی ضعیف شود و درک درستی از دین صورت نگیرد این اتفاق رخ می‌دهد.
وی در پایان تاکید کرد: همه ما دایما منتظریم که از بیرون بیایند و برای ما کاری کنند. درخواست من از جوانان، اندیشمندان و... این است که به صحنه بیایند و به مدیران و مرکز تحرک ببخشند. ناامیدی و انفعال بسیار خطرناک است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.