|

سیمین‌جان، پروازت خوش

غلامرضا امامی

زندگی چیزی نیست جز خاطره‌هایی که به یادش می‌آوریم و روایتش می‌کنیم.
گابریل گارسیا مارکز
وقتی که به سیمین می‌نگرم، از پس روزها و سال‌ها چهره مهربانش همراه با یادهایی در برابر دیده و دلم جان می‌گیرد. روزی را به یاد می‌آورم که دونفری نشسته بودیم. گله می‌کرد که: «هرهفته مامور سازمان میراث‌فرهنگی می‌آید و مزاحمش می‌شود و می‌گوید این خانه ثبت میراث شده. مبادا چیزی تکان بخورد؟» گفتم سیمین‌خانم نگران نباشید. گفت: «نگرانم. می‌ترسم دم پیری از این خانه بیرونم کنند. من به این خانه دل بسته‌ام. ببین وصیتم را.» وصیت کرده بود که پس از مرگش بنیادی برپا شود به نام بنیاد نیما، جلال و سیمین -خانه نیما هم همان نزدیکی‌ها بود - گفت: «مبادا بگذاری پس از مرگم خانه تکان بخورد.» کپی ثبت میراث فرهنگی را به من سپرد؛ نامه‌ای که در آن چنین آمده بود: «اثر فرهنگی، تاریخی خانه جلال آل‌احمد و سیمین دانشور» در فهرست آثار ملی شماره11466 به تاریخ 24اسفند83 ثبت گردید.» به امضای سیدحسین مرعشی، معاون رییس‌جمهور و رییس سازمان میراث‌فرهنگی و گردشگری وقت. گفتم: «سیمین‌خانم نگران نباشید.» به سوسن، مستخدمش گفتم: «دیگر کسی را از سازمان فرهنگی به این خانه راه نده.» و هفته بعد با دوستانم، احمد مسجدجامعی و دکتر سعید محبی با دسته‌گلی به دیدارش رفتیم. سیمین خوشحال بود. گلدان حُسن‌یوسفی برایش بردم اما گفت: «امامی من بهار را نمی‌بینم. از تو می‌خواهم کتاب‌ها، یادداشت‌ها و کارهایم را سروسامان‌ دهی و چاپ کنی.» هفته‌ای پیش از پروازش برایم شیرینی شیرازی فرستاد. تلفن زدم و سپاس گفتم و گفت: «بیا ببینمت. شیرینی‌های شیرازی را برای بچه‌هایت به رم ببر.» گفتم سیمین‌خانم حتما جمعه می‌آیم، هم به دیدارتان و هم برای خداحافظی. پنجشنبه عصر تلفن زنگ زد. سیمین پرواز کرده بود... اما با او نتوانستم خداحافظی کنم. آنچه در توانم بود به کار بستم و خرسندم که در سالروز پروازش، پس از کتاب «سرباز شکلاتی»، کتاب «رمز موفق‌زیستن» را به خواهندگان و دوستداران و خوانندگان آثارش پیشکش می‌کنم. سیمین ماند، سیمین می‌ماند. هرچند که خانه خالی شد.

زندگی چیزی نیست جز خاطره‌هایی که به یادش می‌آوریم و روایتش می‌کنیم.
گابریل گارسیا مارکز
وقتی که به سیمین می‌نگرم، از پس روزها و سال‌ها چهره مهربانش همراه با یادهایی در برابر دیده و دلم جان می‌گیرد. روزی را به یاد می‌آورم که دونفری نشسته بودیم. گله می‌کرد که: «هرهفته مامور سازمان میراث‌فرهنگی می‌آید و مزاحمش می‌شود و می‌گوید این خانه ثبت میراث شده. مبادا چیزی تکان بخورد؟» گفتم سیمین‌خانم نگران نباشید. گفت: «نگرانم. می‌ترسم دم پیری از این خانه بیرونم کنند. من به این خانه دل بسته‌ام. ببین وصیتم را.» وصیت کرده بود که پس از مرگش بنیادی برپا شود به نام بنیاد نیما، جلال و سیمین -خانه نیما هم همان نزدیکی‌ها بود - گفت: «مبادا بگذاری پس از مرگم خانه تکان بخورد.» کپی ثبت میراث فرهنگی را به من سپرد؛ نامه‌ای که در آن چنین آمده بود: «اثر فرهنگی، تاریخی خانه جلال آل‌احمد و سیمین دانشور» در فهرست آثار ملی شماره11466 به تاریخ 24اسفند83 ثبت گردید.» به امضای سیدحسین مرعشی، معاون رییس‌جمهور و رییس سازمان میراث‌فرهنگی و گردشگری وقت. گفتم: «سیمین‌خانم نگران نباشید.» به سوسن، مستخدمش گفتم: «دیگر کسی را از سازمان فرهنگی به این خانه راه نده.» و هفته بعد با دوستانم، احمد مسجدجامعی و دکتر سعید محبی با دسته‌گلی به دیدارش رفتیم. سیمین خوشحال بود. گلدان حُسن‌یوسفی برایش بردم اما گفت: «امامی من بهار را نمی‌بینم. از تو می‌خواهم کتاب‌ها، یادداشت‌ها و کارهایم را سروسامان‌ دهی و چاپ کنی.» هفته‌ای پیش از پروازش برایم شیرینی شیرازی فرستاد. تلفن زدم و سپاس گفتم و گفت: «بیا ببینمت. شیرینی‌های شیرازی را برای بچه‌هایت به رم ببر.» گفتم سیمین‌خانم حتما جمعه می‌آیم، هم به دیدارتان و هم برای خداحافظی. پنجشنبه عصر تلفن زنگ زد. سیمین پرواز کرده بود... اما با او نتوانستم خداحافظی کنم. آنچه در توانم بود به کار بستم و خرسندم که در سالروز پروازش، پس از کتاب «سرباز شکلاتی»، کتاب «رمز موفق‌زیستن» را به خواهندگان و دوستداران و خوانندگان آثارش پیشکش می‌کنم. سیمین ماند، سیمین می‌ماند. هرچند که خانه خالی شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.