|

فیلم بنی‌اعتماد برای احترام به ملاح

مجتبی میرتهماسب*:لابد صددلیل برای فیلم‌نساختن و هزاردلیل برای فیلم‌مستندنساختن می‌توان شمرد و برشمرد و بهانه کرد. اما یک‌دلیل برای فیلم‌ساختن کافی است؛ «من می‌خواهم... .» پاییز سال گذشته بود که بانو رخشان بنی‌اعتماد از مراسمی برگشته بود که به «درخت» ربط داشت و آنجا «مه‌‌لقا ملاح» را دیده بود و با احترام و علاقه از کهنسال‌ترین فعال محیط‌زیست ایران و از گذشته و حال و شرایطش می‌گفت و گفت: «می‌خواهم فیلمی درباره‌ او و به احترام او بسازم.» بی‌درنگ شروع کردیم. گروه جمع شد و در کنار دیگر کارها و دیگر فیلم‌ها، کلید پروژه را زدیم و مسیر معمول تولید را -طبق معمول- از ته آغاز کردیم! به سراغ سرمایه رفتیم؛ با مدیران مربوطه جلسه گذاشتیم؛ قول گرفتیم، امید بستیم، امیدوار شدیم، ناامید شدیم، عصبانی شدیم و البته همچنان کار می‌کردیم. در مسیر پژوهش، ابعاد گسترده‌تری برای فیلم متصور شدیم که دستمان کوتاه‌تر از خرمای بر نخیل بود و... اما تا اینجای کار سرمایه‌ ما، آشنایی با آقای کاظمی‌دینان بود که او هم عاشق و نگران محیط‌زیست بحران‌زده بود و ما را با دادن بخشی از سرمایه‌ فیلم یاری رساند. هزار دلیل می‌توان بهانه کرد تا فیلمی را که آغاز کرده‌‌ای، نیمه‌‌تمام بایگانی‌‌اش کنی و فراموشش کنی. اما یک‌دلیل کافی بود تا فیلم را تمام کنیم. بانو رخشان گفت: «اگر تنها بیننده‌ فیلم را خود خانم ملاح فرض کنیم، پس موظفیم تا فیلم را تمام کنیم و به خودش نشان دهیم، پیش از آنکه دیر شود.» پس فیلم تمام شد. از ایده‌‌آل‌ها دست شستیم و فیلم اصلی را به آتیه سپردیم. به‌سادگی فیلم را تمام کردیم. و چه لذتی نثار ما کرد زمانی که خانم ملاح صورتش را به صفحه‌ لپ‌‌تاپ چسبانده بود و خودش را و حاصل عمر طولانی پربرکتش را در فیلم می‌دید. سرمایه‌ ما در این مرحله شیرین برق‌نورد بود که آمد؛ و با حوصله و تمرکز و ایده و فکر آمد و فیلم را تدوین کرد. هزار دلیل می‌توان شمرد و بهانه کرد تا فیلمی که ساخته‌‌ای را از بیننده محروم کنی. اما یک‌دلیل برای نمایش هر فیلمی کافی است. آن یک‌دلیل را شما بگویید.
* تهیه‌‌کننده‌ فیلم مستند «همه‌ درختان من»
توضیح: اولین نمایش این فیلم امروز، 17اسفند، خانه سینما، ساعت18.

مجتبی میرتهماسب*:لابد صددلیل برای فیلم‌نساختن و هزاردلیل برای فیلم‌مستندنساختن می‌توان شمرد و برشمرد و بهانه کرد. اما یک‌دلیل برای فیلم‌ساختن کافی است؛ «من می‌خواهم... .» پاییز سال گذشته بود که بانو رخشان بنی‌اعتماد از مراسمی برگشته بود که به «درخت» ربط داشت و آنجا «مه‌‌لقا ملاح» را دیده بود و با احترام و علاقه از کهنسال‌ترین فعال محیط‌زیست ایران و از گذشته و حال و شرایطش می‌گفت و گفت: «می‌خواهم فیلمی درباره‌ او و به احترام او بسازم.» بی‌درنگ شروع کردیم. گروه جمع شد و در کنار دیگر کارها و دیگر فیلم‌ها، کلید پروژه را زدیم و مسیر معمول تولید را -طبق معمول- از ته آغاز کردیم! به سراغ سرمایه رفتیم؛ با مدیران مربوطه جلسه گذاشتیم؛ قول گرفتیم، امید بستیم، امیدوار شدیم، ناامید شدیم، عصبانی شدیم و البته همچنان کار می‌کردیم. در مسیر پژوهش، ابعاد گسترده‌تری برای فیلم متصور شدیم که دستمان کوتاه‌تر از خرمای بر نخیل بود و... اما تا اینجای کار سرمایه‌ ما، آشنایی با آقای کاظمی‌دینان بود که او هم عاشق و نگران محیط‌زیست بحران‌زده بود و ما را با دادن بخشی از سرمایه‌ فیلم یاری رساند. هزار دلیل می‌توان بهانه کرد تا فیلمی را که آغاز کرده‌‌ای، نیمه‌‌تمام بایگانی‌‌اش کنی و فراموشش کنی. اما یک‌دلیل کافی بود تا فیلم را تمام کنیم. بانو رخشان گفت: «اگر تنها بیننده‌ فیلم را خود خانم ملاح فرض کنیم، پس موظفیم تا فیلم را تمام کنیم و به خودش نشان دهیم، پیش از آنکه دیر شود.» پس فیلم تمام شد. از ایده‌‌آل‌ها دست شستیم و فیلم اصلی را به آتیه سپردیم. به‌سادگی فیلم را تمام کردیم. و چه لذتی نثار ما کرد زمانی که خانم ملاح صورتش را به صفحه‌ لپ‌‌تاپ چسبانده بود و خودش را و حاصل عمر طولانی پربرکتش را در فیلم می‌دید. سرمایه‌ ما در این مرحله شیرین برق‌نورد بود که آمد؛ و با حوصله و تمرکز و ایده و فکر آمد و فیلم را تدوین کرد. هزار دلیل می‌توان شمرد و بهانه کرد تا فیلمی که ساخته‌‌ای را از بیننده محروم کنی. اما یک‌دلیل برای نمایش هر فیلمی کافی است. آن یک‌دلیل را شما بگویید.
* تهیه‌‌کننده‌ فیلم مستند «همه‌ درختان من»
توضیح: اولین نمایش این فیلم امروز، 17اسفند، خانه سینما، ساعت18.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.