لئو پانیچ در فارسی
اولین مقالهای که از لئو پانیچ به فارسی منتشر شد، «میراث سیاسی مانیفست» بود که در کنار مقالاتی از دیوید هاروی، پیتر گوان، پیتر آزبرن، میشل لووی در کتاب «مانیفست پس از 150سال» جمع شده بود. این کتاب در سال1379 در 9مقاله از سوی نشر آگه با ترجمه حسن مرتضوی به انتشار رسید. همانطور که در یادداشت مترجم نیز آمده، مقالات این کتاب از سالنامه Socialist Register و همچنین از مجله مانتلی انتخاب شده بود. دومین ترجمه از پانیچ در کتاب «پایان امپریالیسم؛ توهم یا واقعیت» در کنار مقالاتی از ویلیام کیتب، جان بلامیفاستر، سام گیندین و ایمانوئل والرشتاین منتشر شد. در این سالها ترجمه مقالات و مصاحبههای دیگری نیز از لئو پانیچ در فضای مجازی منتشر شد و او را بهعنوان نظریهپردازی معرفی کرد که عامل بحرانهای اقتصادی دور جدید را در سیاستهای مالی ایالاتمتحدهآمریکا میبیند.
پانیچ در بخشی از میراث سیاسی مانیفست مینویسد: «یک ناکامی فعالان سیاسی آمریکایی که نتوانستند تبلیغ و بسیج سیاسی را به شکل گزینشهای انتخاباتی معناداری درآورند، اینک به نحو فزایندهای همهجا احساس میشود؛ سازگاری احزاب قدیمی کمونیست و سوسیالدموکرات اروپا با برنامه نولیبرالیسم که اکنون حزب جدید کار در بریتانیا مظهر آن است به فعالان سیاسی آنجا طعم فقدان حزبتودهای کارگر را در ایالاتمتحدهآمریکا در سراسر قرن حاضر چشانده است. اما ماجرا بیش از رایی است که باید در روز انتخابات داد. موضوع تمام مواردی است که مارکس با نوشتن این مطلب که هدف فوری تمام احزاب پرولتری، تشکیل پرولتار یا بهصورت طبقه است؛ در ذهن داشت. این موارد ابزاری استراتژیک، ایدئولوژیک و آموزشی در اختیار فعالان میگذارد؛ کانونی سیاسی که روی افراد گشوده است، مجمعی سیاسی که صریحا در پی اعتلای هویتهای مشخص و در همان حال حمایت و پایه و اساس قراردادن مبارزاتی است که آنها انجام میدهند و از طریق همه اینها نهتنها در خدمت زایش نیروی جدید اجتماعی قرار میگیرد، بلکه ساختاری را فراهم میآورد که گستره هویتهای از پیشموجود را بیان میکند و درعینحال آنها را
گسترش میدهد و بدینسان توانایی برای ساختن تاریخ تحقق مییابد. در هرحال، این آن چیزی است که مارکس از پراکسیس دگرگونکننده و تغییر انسانها در مقیاس تودهای و آنچه حزب باید قادر به انجامدادنش باشد، در نظر گرفت. احزاب جدیدی پاگرفتهاند و پا خواهند گرفت که اگر قرار است پرولتاریای فعلی را بهصورت طبقهای جدید درآورند، یعنی طبقهای که بار دیگر قادر به ساختن تاریخ شود، باید عمیقا از ضرورت تفاوت احزاب قدیمی سوسیالدموکرات آگاه باشند. اما ساختن تاریخ به چه معناست؟ تشخیص نگرش مانیفست و میراث آن از این جنبه ضروری است». تاکید پانیچ در سال1998 -در آستانه قرن جدید- در چگونگی ساختن تاریخ و حل و جذب احزاب سوسیالدموکرات در ساختار و نظم مسلط سرمایهداری مهم است چون به نحو معناداری به مصاحبه اخیر او درباره تحولات یونان گره میخورد.
اولین مقالهای که از لئو پانیچ به فارسی منتشر شد، «میراث سیاسی مانیفست» بود که در کنار مقالاتی از دیوید هاروی، پیتر گوان، پیتر آزبرن، میشل لووی در کتاب «مانیفست پس از 150سال» جمع شده بود. این کتاب در سال1379 در 9مقاله از سوی نشر آگه با ترجمه حسن مرتضوی به انتشار رسید. همانطور که در یادداشت مترجم نیز آمده، مقالات این کتاب از سالنامه Socialist Register و همچنین از مجله مانتلی انتخاب شده بود. دومین ترجمه از پانیچ در کتاب «پایان امپریالیسم؛ توهم یا واقعیت» در کنار مقالاتی از ویلیام کیتب، جان بلامیفاستر، سام گیندین و ایمانوئل والرشتاین منتشر شد. در این سالها ترجمه مقالات و مصاحبههای دیگری نیز از لئو پانیچ در فضای مجازی منتشر شد و او را بهعنوان نظریهپردازی معرفی کرد که عامل بحرانهای اقتصادی دور جدید را در سیاستهای مالی ایالاتمتحدهآمریکا میبیند.
پانیچ در بخشی از میراث سیاسی مانیفست مینویسد: «یک ناکامی فعالان سیاسی آمریکایی که نتوانستند تبلیغ و بسیج سیاسی را به شکل گزینشهای انتخاباتی معناداری درآورند، اینک به نحو فزایندهای همهجا احساس میشود؛ سازگاری احزاب قدیمی کمونیست و سوسیالدموکرات اروپا با برنامه نولیبرالیسم که اکنون حزب جدید کار در بریتانیا مظهر آن است به فعالان سیاسی آنجا طعم فقدان حزبتودهای کارگر را در ایالاتمتحدهآمریکا در سراسر قرن حاضر چشانده است. اما ماجرا بیش از رایی است که باید در روز انتخابات داد. موضوع تمام مواردی است که مارکس با نوشتن این مطلب که هدف فوری تمام احزاب پرولتری، تشکیل پرولتار یا بهصورت طبقه است؛ در ذهن داشت. این موارد ابزاری استراتژیک، ایدئولوژیک و آموزشی در اختیار فعالان میگذارد؛ کانونی سیاسی که روی افراد گشوده است، مجمعی سیاسی که صریحا در پی اعتلای هویتهای مشخص و در همان حال حمایت و پایه و اساس قراردادن مبارزاتی است که آنها انجام میدهند و از طریق همه اینها نهتنها در خدمت زایش نیروی جدید اجتماعی قرار میگیرد، بلکه ساختاری را فراهم میآورد که گستره هویتهای از پیشموجود را بیان میکند و درعینحال آنها را
گسترش میدهد و بدینسان توانایی برای ساختن تاریخ تحقق مییابد. در هرحال، این آن چیزی است که مارکس از پراکسیس دگرگونکننده و تغییر انسانها در مقیاس تودهای و آنچه حزب باید قادر به انجامدادنش باشد، در نظر گرفت. احزاب جدیدی پاگرفتهاند و پا خواهند گرفت که اگر قرار است پرولتاریای فعلی را بهصورت طبقهای جدید درآورند، یعنی طبقهای که بار دیگر قادر به ساختن تاریخ شود، باید عمیقا از ضرورت تفاوت احزاب قدیمی سوسیالدموکرات آگاه باشند. اما ساختن تاریخ به چه معناست؟ تشخیص نگرش مانیفست و میراث آن از این جنبه ضروری است». تاکید پانیچ در سال1998 -در آستانه قرن جدید- در چگونگی ساختن تاریخ و حل و جذب احزاب سوسیالدموکرات در ساختار و نظم مسلط سرمایهداری مهم است چون به نحو معناداری به مصاحبه اخیر او درباره تحولات یونان گره میخورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.