در دنیای تو ساعت چند است؟
خاطرات فراموش نشدنی
اوژن حقیقی
داستان زندگی چقدر عجیب است و خاطرات که لحظهای رهایمان نمیکند. بیشتر اتفاقات روزمره از ذهن انسان پاک میشود، اما بعضی دیگر در حافظه کوتاهمدت باقی میمانند و بعد هم به انتخاب خود مغز به حافظه بلندمدت میروند. اینجاست که خاطرات دورونزدیک کنار هم جمع میشوند و بعد از آن به ناخودآگاه انسان تبدیل میشوند. پس چرا بسیاری از این خاطرات فراموش میشوند؟ ما دورشان میریزیم یا از بیتوجهی ماست که کمرنگ و کمرنگتر میشوند. چقدر زندگی خوب است؛ خانواده، مادر، پدر و خانه. میدانم تلخ است، سخت است، پدر که زود مرد و مادر که پیر است و غربت که نفرتآور است و عشق، ایوای عشق... .همه را میدانم اما ذات زندگی زیباست، حتی اگر ساعتها اینجا خواب مانده باشند؛ پیادهرویهای مداوم، بارانهای ممتد و حال خوب. میشود راه رفت و عبور کرد، گذشت، از اینهمه خیانت و کینه و بغض و مواد و ذهنهای خطرناک. هنوز میتوان عاشق بود؛ با همه درد و زجرش. بلا روزگاریست این عاشقیت!
داستان زندگی چقدر عجیب است و خاطرات که لحظهای رهایمان نمیکند. بیشتر اتفاقات روزمره از ذهن انسان پاک میشود، اما بعضی دیگر در حافظه کوتاهمدت باقی میمانند و بعد هم به انتخاب خود مغز به حافظه بلندمدت میروند. اینجاست که خاطرات دورونزدیک کنار هم جمع میشوند و بعد از آن به ناخودآگاه انسان تبدیل میشوند. پس چرا بسیاری از این خاطرات فراموش میشوند؟ ما دورشان میریزیم یا از بیتوجهی ماست که کمرنگ و کمرنگتر میشوند. چقدر زندگی خوب است؛ خانواده، مادر، پدر و خانه. میدانم تلخ است، سخت است، پدر که زود مرد و مادر که پیر است و غربت که نفرتآور است و عشق، ایوای عشق... .همه را میدانم اما ذات زندگی زیباست، حتی اگر ساعتها اینجا خواب مانده باشند؛ پیادهرویهای مداوم، بارانهای ممتد و حال خوب. میشود راه رفت و عبور کرد، گذشت، از اینهمه خیانت و کینه و بغض و مواد و ذهنهای خطرناک. هنوز میتوان عاشق بود؛ با همه درد و زجرش. بلا روزگاریست این عاشقیت!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.