تمایل به عرفان
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
امیلیا همینطور با ارایه نمایش در هتلهای گران قیمت یا در کشتیهایی که از مسیر اقیانوس اطلس میگذشت، روزگار میگذراند. تنوع نژادی مشتریانش او را متمایل به سفر میکرد. در آخر جنگجهانیاول بود که این زن جوان سر از پاریس درآورد. در آنجا تصمیم گرفت تیراندازی با هفتتیر را یاد بگیرد. شاید در شرایط اضطرار مجبور به استفاده از آن شود... تا سال1920 در پاریس زندگی در حاشیهای داشت و بین محله مونمارتر و خیابان «لگاتیه» روزگار میگذراند. آنجا بود که تمایل خاصی به مسایل باطنی و عرفانی پیدا کرد. بنابراین به باشگاهی از پرتغالیها پیوست که با انجمن حکمت الهی در ارتباط بودند. این گروه یکمذهب مخفی را که از هندوییسم و بوداییسم الهام میگرفت، ترویج میکردند. زمانی که بعد از پنجسال به پرتغال برگشت، تقریبا میدانست چگونه رمزورموز ستارگان را خوانده و طالع ببیند.
در لیسبون به همان عادت سابقش برگشت. در هتل بزرگ «فوز» یکنمایش رقص داد. در مسیر آزادی، خستگی و کسالتش را در باشگاهی که مخصوص جوانان مجرد بود، خالی میکرد. نامش «مکاونکوس» بود. آنجا به این شهرت داشت که برای مردان ثروتمند اما مسن، دختران جوان تدارک میدید. امیلیا بهشدت مشروب میخورد؛ آنهم از نوع «الکسیرای» قوی که آمیزهای از زرده تخممرغ و شراب بورتو به همراه شکر بود. در رقصهای خارجی و نمایش گونهای که در تخصص او بود، حضور داشت. در شبنشینیهای اجتماعی جز از لوازم کارش یعنی یک مار استفاده نمیکرد؛ ماری که آن را مطابق جایگاه قمر، گاه دور دست و گاه دور گردنش میپیچید. در هنگام رقص کسانی که زیباییاش را تحسین کرده و شیفته آن میشدند وقتی مار را میدیدند که خود را با آن زینت داده است، عقبگرد میکردند. سرانجام از این زندگی شلوع شهری خسته شد. خانهای در سواحل «سائو جوا» اجاره کرد و آن را به پلکانی مجهز کرد که مستقیم به شط وارد میشد.
ادامه دارد...
امیلیا همینطور با ارایه نمایش در هتلهای گران قیمت یا در کشتیهایی که از مسیر اقیانوس اطلس میگذشت، روزگار میگذراند. تنوع نژادی مشتریانش او را متمایل به سفر میکرد. در آخر جنگجهانیاول بود که این زن جوان سر از پاریس درآورد. در آنجا تصمیم گرفت تیراندازی با هفتتیر را یاد بگیرد. شاید در شرایط اضطرار مجبور به استفاده از آن شود... تا سال1920 در پاریس زندگی در حاشیهای داشت و بین محله مونمارتر و خیابان «لگاتیه» روزگار میگذراند. آنجا بود که تمایل خاصی به مسایل باطنی و عرفانی پیدا کرد. بنابراین به باشگاهی از پرتغالیها پیوست که با انجمن حکمت الهی در ارتباط بودند. این گروه یکمذهب مخفی را که از هندوییسم و بوداییسم الهام میگرفت، ترویج میکردند. زمانی که بعد از پنجسال به پرتغال برگشت، تقریبا میدانست چگونه رمزورموز ستارگان را خوانده و طالع ببیند.
در لیسبون به همان عادت سابقش برگشت. در هتل بزرگ «فوز» یکنمایش رقص داد. در مسیر آزادی، خستگی و کسالتش را در باشگاهی که مخصوص جوانان مجرد بود، خالی میکرد. نامش «مکاونکوس» بود. آنجا به این شهرت داشت که برای مردان ثروتمند اما مسن، دختران جوان تدارک میدید. امیلیا بهشدت مشروب میخورد؛ آنهم از نوع «الکسیرای» قوی که آمیزهای از زرده تخممرغ و شراب بورتو به همراه شکر بود. در رقصهای خارجی و نمایش گونهای که در تخصص او بود، حضور داشت. در شبنشینیهای اجتماعی جز از لوازم کارش یعنی یک مار استفاده نمیکرد؛ ماری که آن را مطابق جایگاه قمر، گاه دور دست و گاه دور گردنش میپیچید. در هنگام رقص کسانی که زیباییاش را تحسین کرده و شیفته آن میشدند وقتی مار را میدیدند که خود را با آن زینت داده است، عقبگرد میکردند. سرانجام از این زندگی شلوع شهری خسته شد. خانهای در سواحل «سائو جوا» اجاره کرد و آن را به پلکانی مجهز کرد که مستقیم به شط وارد میشد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.