|

پیام «دیوید آلموند»، نویسنده برجسته انگلیسی به لاک‌پشت پرنده

از شهری کوچک در انگلستان تا تهران

من خیلی خوشحالم که نشان لاک‌پشت پرنده را دریافت کرده‌ام. این افتخاری واقعی است و من خیلی هیجان‌زده‌ام. وقتی این خبر از طریق ‌ای‌میل به دستم رسید، واقعا غافلگیر شدم‌. قدردان همه کسانی هستم که در این ماجرا نقش داشته‌اند. از شهرکتاب و پژوهشنامه ادبیات کودک و نوجوان هم سپاسگزارم. چه اتفاق لذت‌بخشی! این پیغام را از شهری در شمال انگلستان -که در آن زندگی می‌کنم- برایتان می‌فرستم؛ جایی که 400کیلومتر از لندن فاصله دارد و اسکاتلند در 60کیلومتری من است، پس من به اسکاتلند نزدیک‌ترم تا لندن. کتاب پدر ِاسلاگ هم در جایی شکل می‌گیرد که من در آن بزرگ شده‌ام. واقعا شبیه آن است، دقیقا همان‌طور که در داستان توصیف شده، من هم پسربچه‌ای بودم شبیه پسرهای این داستان. معمولا، وقتی می‌نویسم کودکی، خودم را تصویر می‌کنم، مکانی را به تصویر می‌کشم که در آن زندگی می‌کنم. به زبان خودم می‌نویسم، فرم خاصی از زبان انگلیسی. هیجان‌انگیز است وقتی می‌فهمم، کتاب من، کتابی که داستانش در شهر کوچکی در شمال انگلستان می‌گذرد، در ایران و تهران خوانده می‌شود. این نشان‌دهنده قدرت قصه‌هاست که می‌توانند از مرزها، زبان‌ها، کشورها و ملیت‌های مختلف عبور کنند و ما را به‌هم پیوند دهد. فکر می‌کنم بد نیست کمی از کتاب پدر اسلاگ را برایتان بخوانم تا شما بتوانید لحن من را موقع خواندن این قصه بشنوید. داستان این‌گونه شروع می‌شود: بهار از راه رسیده بود. من و اسلاگ تمام روز آن دوروبرمی‌گشتیم و دیگر داشتیم از گرسنگی می‌مردیم. داشتیم از میدان رد می‌شدیم تا به فروشگاه قصابی مایرز برسیم که اسلاگ یک‌مرتبه خشکش زد. گفتم: چی شد؟
با سر به آن طرف میدان اشاره کرد و گفت: آنجا را ببین. - کجا را؟ آهسته گفت: بابام است. - بابای تو؟ - آره چشم‌هایم به اسلاگ خیره شد. گفت: آن مَرده، آن‌جا. -کدام مرده، کجا؟ - روی آن نیمکت. همان که کلاه سرش است. همان که عصا دارد. به‌خاطر آفتاب دستم را سایبان چشم‌هایم کردم و سعی کردم ببینم. آن مرده دست‌هایش را گذاشته بود روی عصایش و چانه‌اش را به دست‌هایش تکیه داده بود. موهایش بلند و ژولیده و لباس‌هایش کهنه و پاره‌پوره بود، انگار که آدم بی‌چاره‌ای باشد، یا انگار که از سفری طولانی برگشته باشد. سایه لبه کلاه روی صورتش افتاده بود اما می‌شد لبخندش را دید. گفتم: ول کن مرد حسابی، بابای تو که مرده. این آغاز داستان من است که با اتفاقات عجیبی ادامه پیدا می‌کند، اما همه‌اش در جای مشخصی در شمال انگلستان می‌گذرد، جایی که من کودکی‌ام را در آنجا گذرانده‌ام. این داستان الان دارد در ایران و تهران خوانده می‌شود، در جایی دور از اینجا‌. این برای من لذتی واقعی است، واقعا خوشحالم و به آن افتخار می‌کنم. از شما ممنونم و امیدوارم به‌زودی همه شما را ببینم! خوب باشید، خدانگهدار‌!

من خیلی خوشحالم که نشان لاک‌پشت پرنده را دریافت کرده‌ام. این افتخاری واقعی است و من خیلی هیجان‌زده‌ام. وقتی این خبر از طریق ‌ای‌میل به دستم رسید، واقعا غافلگیر شدم‌. قدردان همه کسانی هستم که در این ماجرا نقش داشته‌اند. از شهرکتاب و پژوهشنامه ادبیات کودک و نوجوان هم سپاسگزارم. چه اتفاق لذت‌بخشی! این پیغام را از شهری در شمال انگلستان -که در آن زندگی می‌کنم- برایتان می‌فرستم؛ جایی که 400کیلومتر از لندن فاصله دارد و اسکاتلند در 60کیلومتری من است، پس من به اسکاتلند نزدیک‌ترم تا لندن. کتاب پدر ِاسلاگ هم در جایی شکل می‌گیرد که من در آن بزرگ شده‌ام. واقعا شبیه آن است، دقیقا همان‌طور که در داستان توصیف شده، من هم پسربچه‌ای بودم شبیه پسرهای این داستان. معمولا، وقتی می‌نویسم کودکی، خودم را تصویر می‌کنم، مکانی را به تصویر می‌کشم که در آن زندگی می‌کنم. به زبان خودم می‌نویسم، فرم خاصی از زبان انگلیسی. هیجان‌انگیز است وقتی می‌فهمم، کتاب من، کتابی که داستانش در شهر کوچکی در شمال انگلستان می‌گذرد، در ایران و تهران خوانده می‌شود. این نشان‌دهنده قدرت قصه‌هاست که می‌توانند از مرزها، زبان‌ها، کشورها و ملیت‌های مختلف عبور کنند و ما را به‌هم پیوند دهد. فکر می‌کنم بد نیست کمی از کتاب پدر اسلاگ را برایتان بخوانم تا شما بتوانید لحن من را موقع خواندن این قصه بشنوید. داستان این‌گونه شروع می‌شود: بهار از راه رسیده بود. من و اسلاگ تمام روز آن دوروبرمی‌گشتیم و دیگر داشتیم از گرسنگی می‌مردیم. داشتیم از میدان رد می‌شدیم تا به فروشگاه قصابی مایرز برسیم که اسلاگ یک‌مرتبه خشکش زد. گفتم: چی شد؟
با سر به آن طرف میدان اشاره کرد و گفت: آنجا را ببین. - کجا را؟ آهسته گفت: بابام است. - بابای تو؟ - آره چشم‌هایم به اسلاگ خیره شد. گفت: آن مَرده، آن‌جا. -کدام مرده، کجا؟ - روی آن نیمکت. همان که کلاه سرش است. همان که عصا دارد. به‌خاطر آفتاب دستم را سایبان چشم‌هایم کردم و سعی کردم ببینم. آن مرده دست‌هایش را گذاشته بود روی عصایش و چانه‌اش را به دست‌هایش تکیه داده بود. موهایش بلند و ژولیده و لباس‌هایش کهنه و پاره‌پوره بود، انگار که آدم بی‌چاره‌ای باشد، یا انگار که از سفری طولانی برگشته باشد. سایه لبه کلاه روی صورتش افتاده بود اما می‌شد لبخندش را دید. گفتم: ول کن مرد حسابی، بابای تو که مرده. این آغاز داستان من است که با اتفاقات عجیبی ادامه پیدا می‌کند، اما همه‌اش در جای مشخصی در شمال انگلستان می‌گذرد، جایی که من کودکی‌ام را در آنجا گذرانده‌ام. این داستان الان دارد در ایران و تهران خوانده می‌شود، در جایی دور از اینجا‌. این برای من لذتی واقعی است، واقعا خوشحالم و به آن افتخار می‌کنم. از شما ممنونم و امیدوارم به‌زودی همه شما را ببینم! خوب باشید، خدانگهدار‌!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.