|

تازه‌های نشر مروارید

فیلم به‌مثابه شمایل‌نگاری
به‌تازگی سه فیلمنامه از اینگمار برگمان در کتابی با عنوان «جادوگر و دوفیلمنامه دیگر» با ترجمه غلامرضا صراف، در نشر مروارید به چاپ رسیده است. جادوگر (چهره)، مهر هفتم و توت‌فرنگی‌های وحشی، سه‌فیلمنامه‌ای هستند که در این کتاب ترجمه شده‌اند. در این کتاب به‌جز خود فیلمنامه‌ها، نقدی بر هریک از آنها نیز ترجمه و منتشرشده و در پایان کتاب نیز گفت‌وگویی با برگمان آورده شده است. «مهر هفتم: فیلم به‌مثابه شمایل‌نگاری» از نورمن ان‌.‌هالند، «درونمایه‌های عاطفی در توت‌فرنگی‌های وحشی» از ریچارد ‌ای‌ بلیک و «جادوگر: یافتن سرچشمه‌ها»، عناوین نقدهایی هستند که در این کتاب به چاپ رسیده‌اند. در توضیح خود کتاب، به نقل از «فرهنگ فیلم‌های سینما»ی ژرژ سادول، آمده: «مهر هفتم جاه‌طلبانه‌ترین فیلم برگمان است و از این لحاظ که استعاره شوالیه‌ای است که بیهوده با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند، به‌نحوی فاوست او به‌شمار می‌رود (و حتی می‌توان گفت فاوست دوم اوست). به رغم فلسفه ساده‌انگارانه‌اش، بیان شعری گیرا و قدرت تصویرسازی این فیلم شاید در سینمای سوئد بی‌همتا باشد. توت‌فرنگی‌های وحشی، براساس سکانس‌های رویا (به‌خصوص کابوس آغاز فیلم) و رجعت‌به‌گذشته ساخته‌شده و علاوه‌بر آنکه سفری است در سوئد امروز، سفری است در زمان، در گذشته و در ناخودآگاه. پیرمردی که به مرگ نزدیک می‌شود، به‌حساب توشه زندگی و ناکامی‌هایش رسیدگی می‌کند و با کسانی روبه‌رو می‌شود که دوستش داشتند و از خدماتش به علم ستایش می‌کردند. این بهترین فیلم برگمان در دهه‌پنجاه به‌شمار می‌رود و بیش از مهر‌هفتم‌اش به یک‌تراژدی حقیقی فلسفی نزدیک است». هر سه‌فیلمنامه‌ای که در این کتاب ترجمه شده‌اند، هریک جوایز متعددی برده‌اند، ازجمله: جایزه ویژه جشنواره فیلم کن1957 برای فیلم مهر هفتم، جایزه بزرگ جشنواره فیلم برلین سال1958، جایزه منتقدان جشنواره فیلم ونیز سال‌1959 برای فیلم توت‌فرنگی‌های وحشی و جایزه ویژه فستیوال فیلم ونیز سال1958 برای فیلم جادوگر (چهره). گفت‌وگویی که در پایان کتاب آورده شده توسط چارلز تامس ساموئلز انجام‌شده و در آن به ویژگی‌های مختلف آثار برگمان پرداخته شده است. در جایی از این گفت‌وگوی طولانی برگمان می‌گوید: «من فیلم‌هامو برای استفاده‌کردن می‌سازم! ... درضمن برای این‌ هم ساخته‌ شده‌اند که منو در ارتباط با بقیه آدما قرار بدن، تا من اونا رو بهشون بدم و بگم «لطفا ازشون استفاده کنین. چیزی‌ رو که می‌خواین بردارین و باقی‌شو بریزین دور. من برمی‌گردم و چیزای تازه‌تر و قشنگ‌تری می‌سازم. اگه این موفق نبود، مساله‌ای نیست.» غریزه من هیچ ربطی به تفکر و سمبولیسم نداره؛ فقط با رویاها و آرزوها کار داره، با امید و هوس، با عشق. متوجه منظورم هستی؟ بنابراین وقتی می‌گی فلان فیلم من به‌طور روشنفکرانه‌ای پیچیده است، این احساس رو دارم که راجع به یکی از فیلم‌های من حرف نمی‌زنی. بیا راجع به فیلم‌ها صحبت کنیم، نه لزوما بهترین‌شون یا حال‌بهم‌زن‌ترین‌شون یا نفرت‌انگیزترین‌شون؛ بیا راجع به تلاش برای ارتباط‌برقرارکردن با آدمای دیگه صحبت کنیم».
نویسنده تاریخ
«اورندا» عنوان رمانی است از جوزف بویدن که این‌روزها با ترجمه محمد جوادی در نشر مروارید منتشر شده است. جوزف بویدن، نویسنده ایرلندی-کانادایی است که در سال1966 متولد شده است. «اورندا» سومین رمان جوزف بویدن است که در سال‌2013 منتشر شد و بعد از مدت کمی نامزد دریافت جوایز مختلفی شد. در بخشی از پیشگفتار کتاب درباره این رمان ‌آمده: «اورندا همچون آثار گذشته این نویسنده حال‌و‌هوای سرخ‌پوستی دارد، اما برخلاف آنها، وقایع تاریخی در آن پررنگ‌تر و از حوادث قرن هفدهم در کانادا الهام گرفته است، البته شخصیت‌ها ساخته‌و‌پرداخته ذهن نویسنده است؛ به‌این‌ترتیب می‌توان گفت اورندا ترکیبی است از ژانرهای تاریخی و تخیلی که به سبک مدرن نوشته شده و به گفته نویسنده کامل‌ترین اثرش است. همچون آثار قبلی این نویسنده، داستان بیش از یک‌راوی دارد و بویدن با به‌کارگیری تعدد راوی می‌خواهد عمق بیشتری به فضاها و اتفاق‌ها بدهد و آنها را برای مخاطب ملموس‌تر کند.» در بخشی از رمان «اورندا» می‌خوانیم: «بیدار می‌شوم. شاید فقط چنددقیقه خواب آشفته. دندان‌هایم با چنان شدتی به‌هم‌‌می‌خورد که می‌توانم طعم زبان متورم گازگرفته‌ام را حس کنم. تف سرخ‌رنگی روی برف می‌اندازم و سعی می‌کنم بلند شوم، اما من را محکم بسته‌اند. پیرترین هیورون، رهبر آنها، که به‌خاطر رویایی مضحک، ما را مجبور کرده تمام شب، دریاچه را به‌جای ردشدن از میان آن دور بزنیم، با گرز بالای سرم ایستاده است. این آدم‌ها اهمیت بسیار زیادی به رویاهای‌شان می‌دهند. با اینکه هنوز چیز زیادی از زبان‌شان نمی‌دانم، کلمه‌هایی را که آن مرد زمزمه می‌کند متوجه می‌شوم و وقتی گرز را به طرفم پرتاب می‌کند به‌سختی غلت می‌خورم. تیغ‌های گرز به پشتم می‌خورد، ناسزا می‌گویم و جنگجوهای هیورون از ته دل می‌خندند. پروردگارا، من را ببخش که نامت را بیهوده به زبان آوردم. اگر تحت تعقیب نبودیم، حالا از خوشحالی درحال جیغ‌کشیدن بودند، با انگشت من را نشان می‌دادند و شکم‌های‌شان را گرفته بودند. در هوایی چنین سرد و در این موقع از صبح که خورشید درحال طلوع‌کردن است، صدا به سرعت پخش می‌شود. مطمئنا از صدای گریه دختر ایروکوی خسته شده‌اند که در تمام شب قطع نشده است. صورتش متورم شده و وقتی دیدم در میان برف دراز کشیده است ترسیدم وقتی خواب بودم او را کشته باشند». «جاده سه‌روزه» و «از میان صنوبرهای سیاه» رمان‌های دیگر جوزف‌بویدن هستند که پیش از «اورندا» منتشر شده بودند.

فیلم به‌مثابه شمایل‌نگاری
به‌تازگی سه فیلمنامه از اینگمار برگمان در کتابی با عنوان «جادوگر و دوفیلمنامه دیگر» با ترجمه غلامرضا صراف، در نشر مروارید به چاپ رسیده است. جادوگر (چهره)، مهر هفتم و توت‌فرنگی‌های وحشی، سه‌فیلمنامه‌ای هستند که در این کتاب ترجمه شده‌اند. در این کتاب به‌جز خود فیلمنامه‌ها، نقدی بر هریک از آنها نیز ترجمه و منتشرشده و در پایان کتاب نیز گفت‌وگویی با برگمان آورده شده است. «مهر هفتم: فیلم به‌مثابه شمایل‌نگاری» از نورمن ان‌.‌هالند، «درونمایه‌های عاطفی در توت‌فرنگی‌های وحشی» از ریچارد ‌ای‌ بلیک و «جادوگر: یافتن سرچشمه‌ها»، عناوین نقدهایی هستند که در این کتاب به چاپ رسیده‌اند. در توضیح خود کتاب، به نقل از «فرهنگ فیلم‌های سینما»ی ژرژ سادول، آمده: «مهر هفتم جاه‌طلبانه‌ترین فیلم برگمان است و از این لحاظ که استعاره شوالیه‌ای است که بیهوده با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند، به‌نحوی فاوست او به‌شمار می‌رود (و حتی می‌توان گفت فاوست دوم اوست). به رغم فلسفه ساده‌انگارانه‌اش، بیان شعری گیرا و قدرت تصویرسازی این فیلم شاید در سینمای سوئد بی‌همتا باشد. توت‌فرنگی‌های وحشی، براساس سکانس‌های رویا (به‌خصوص کابوس آغاز فیلم) و رجعت‌به‌گذشته ساخته‌شده و علاوه‌بر آنکه سفری است در سوئد امروز، سفری است در زمان، در گذشته و در ناخودآگاه. پیرمردی که به مرگ نزدیک می‌شود، به‌حساب توشه زندگی و ناکامی‌هایش رسیدگی می‌کند و با کسانی روبه‌رو می‌شود که دوستش داشتند و از خدماتش به علم ستایش می‌کردند. این بهترین فیلم برگمان در دهه‌پنجاه به‌شمار می‌رود و بیش از مهر‌هفتم‌اش به یک‌تراژدی حقیقی فلسفی نزدیک است». هر سه‌فیلمنامه‌ای که در این کتاب ترجمه شده‌اند، هریک جوایز متعددی برده‌اند، ازجمله: جایزه ویژه جشنواره فیلم کن1957 برای فیلم مهر هفتم، جایزه بزرگ جشنواره فیلم برلین سال1958، جایزه منتقدان جشنواره فیلم ونیز سال‌1959 برای فیلم توت‌فرنگی‌های وحشی و جایزه ویژه فستیوال فیلم ونیز سال1958 برای فیلم جادوگر (چهره). گفت‌وگویی که در پایان کتاب آورده شده توسط چارلز تامس ساموئلز انجام‌شده و در آن به ویژگی‌های مختلف آثار برگمان پرداخته شده است. در جایی از این گفت‌وگوی طولانی برگمان می‌گوید: «من فیلم‌هامو برای استفاده‌کردن می‌سازم! ... درضمن برای این‌ هم ساخته‌ شده‌اند که منو در ارتباط با بقیه آدما قرار بدن، تا من اونا رو بهشون بدم و بگم «لطفا ازشون استفاده کنین. چیزی‌ رو که می‌خواین بردارین و باقی‌شو بریزین دور. من برمی‌گردم و چیزای تازه‌تر و قشنگ‌تری می‌سازم. اگه این موفق نبود، مساله‌ای نیست.» غریزه من هیچ ربطی به تفکر و سمبولیسم نداره؛ فقط با رویاها و آرزوها کار داره، با امید و هوس، با عشق. متوجه منظورم هستی؟ بنابراین وقتی می‌گی فلان فیلم من به‌طور روشنفکرانه‌ای پیچیده است، این احساس رو دارم که راجع به یکی از فیلم‌های من حرف نمی‌زنی. بیا راجع به فیلم‌ها صحبت کنیم، نه لزوما بهترین‌شون یا حال‌بهم‌زن‌ترین‌شون یا نفرت‌انگیزترین‌شون؛ بیا راجع به تلاش برای ارتباط‌برقرارکردن با آدمای دیگه صحبت کنیم».
نویسنده تاریخ
«اورندا» عنوان رمانی است از جوزف بویدن که این‌روزها با ترجمه محمد جوادی در نشر مروارید منتشر شده است. جوزف بویدن، نویسنده ایرلندی-کانادایی است که در سال1966 متولد شده است. «اورندا» سومین رمان جوزف بویدن است که در سال‌2013 منتشر شد و بعد از مدت کمی نامزد دریافت جوایز مختلفی شد. در بخشی از پیشگفتار کتاب درباره این رمان ‌آمده: «اورندا همچون آثار گذشته این نویسنده حال‌و‌هوای سرخ‌پوستی دارد، اما برخلاف آنها، وقایع تاریخی در آن پررنگ‌تر و از حوادث قرن هفدهم در کانادا الهام گرفته است، البته شخصیت‌ها ساخته‌و‌پرداخته ذهن نویسنده است؛ به‌این‌ترتیب می‌توان گفت اورندا ترکیبی است از ژانرهای تاریخی و تخیلی که به سبک مدرن نوشته شده و به گفته نویسنده کامل‌ترین اثرش است. همچون آثار قبلی این نویسنده، داستان بیش از یک‌راوی دارد و بویدن با به‌کارگیری تعدد راوی می‌خواهد عمق بیشتری به فضاها و اتفاق‌ها بدهد و آنها را برای مخاطب ملموس‌تر کند.» در بخشی از رمان «اورندا» می‌خوانیم: «بیدار می‌شوم. شاید فقط چنددقیقه خواب آشفته. دندان‌هایم با چنان شدتی به‌هم‌‌می‌خورد که می‌توانم طعم زبان متورم گازگرفته‌ام را حس کنم. تف سرخ‌رنگی روی برف می‌اندازم و سعی می‌کنم بلند شوم، اما من را محکم بسته‌اند. پیرترین هیورون، رهبر آنها، که به‌خاطر رویایی مضحک، ما را مجبور کرده تمام شب، دریاچه را به‌جای ردشدن از میان آن دور بزنیم، با گرز بالای سرم ایستاده است. این آدم‌ها اهمیت بسیار زیادی به رویاهای‌شان می‌دهند. با اینکه هنوز چیز زیادی از زبان‌شان نمی‌دانم، کلمه‌هایی را که آن مرد زمزمه می‌کند متوجه می‌شوم و وقتی گرز را به طرفم پرتاب می‌کند به‌سختی غلت می‌خورم. تیغ‌های گرز به پشتم می‌خورد، ناسزا می‌گویم و جنگجوهای هیورون از ته دل می‌خندند. پروردگارا، من را ببخش که نامت را بیهوده به زبان آوردم. اگر تحت تعقیب نبودیم، حالا از خوشحالی درحال جیغ‌کشیدن بودند، با انگشت من را نشان می‌دادند و شکم‌های‌شان را گرفته بودند. در هوایی چنین سرد و در این موقع از صبح که خورشید درحال طلوع‌کردن است، صدا به سرعت پخش می‌شود. مطمئنا از صدای گریه دختر ایروکوی خسته شده‌اند که در تمام شب قطع نشده است. صورتش متورم شده و وقتی دیدم در میان برف دراز کشیده است ترسیدم وقتی خواب بودم او را کشته باشند». «جاده سه‌روزه» و «از میان صنوبرهای سیاه» رمان‌های دیگر جوزف‌بویدن هستند که پیش از «اورندا» منتشر شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.