نوازنده پیانو
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
از سلطنت دفاع میکرد و در همان حال مشوق جمهوریخواهان بود و در نهایت، دیکتاتوری که در فاصله 40سال حکمرانیاش از هرگونه تلاشی برای ترور یا کودتای نظامی علیه خود در امان ماند. عکس «هیتلر» یا «موسولینی»، سالازار هیکلش را به رخ نمیکشید. تا حد امکان از عکسگرفتن پرهیز میکرد. هرگز نمیپذیرفت آرایشکرده ظاهر شود. بهنظر میرسد کسی که سخنرانیهایش را راحت بخواند، حسی را برنمیانگیزد یا شوری را در مردم ایجاد نمیکند. او میخواست زنان را هم مثل تودههای مردم با استحکام و توازن مفتون خود کند. آری. او یک دیکتاتور بود که مانند سایرین از روابط با زنان و از مردانگی خودش سوءاستفاده میکرد اما قبل از هرچیز، او نیز مردی بود که به زنان والامقام علاقهمند میشد.
دوستانش اندک بودند. او نگران بود آنان بر او اثر بگذارند و بههمیندلیل آنها را از خود دور نگه میداشت. بیشترین نگرانیاش این بود که قلبش نرم شود. «ماریو ده ویگارادو»، دوست دوران تحصیلش در مدرسه کشیشها دراینباره گفته است: «غروری که پیوسته میترسد، در عشقی مسخره گرفتار شود.» هرگز با کلمات قابلپیشبینی صحبت نمیکرد. تسلیم احساساتی که متوجه او بود نمیشد. به محض اینکه چیزی از درون قلبش بیرون میزد، فورا عقبنشینی میکرد.» «میکاس» این احساس را اینطور توضیح میدهد: «همه مردم میدانند که سالازار خیلی از دست زنان رنج میکشید. اما به محض اینکه کار به مرحلهای جدی میرسید، از آنها فاصله میگرفت.» اگر به حقیقتی ملتزم نبود، با معشوقههای مجردش روابط گذرا برقرار نمیکرد، بلکه با آنها روابطی عاطفی و حقیقی داشت. از گفتوگوهای عمیق فکری خوشش میآمد. از مشارکت و بهخصوص نگاه زنان به خودش لذت میبرد. احتیاج به ملاطفت زنانه داشت؛ مثل همان احساسی را که از مادرش میگرفت؛ ماریا دوراسگات یا از خواهرش مارتا.
سردرد شدیدی داشت. نور خورشید را تحمل نمیکرد و برای ساعتهای طولانی در اتاق محقرش روی تخت دراز میکشید. احساس تنهایی میکرد. دورانی از ناآرامیهای شدید عصبی را سپری میکرد. وقتی در سال1916 به رتبه استادی رسید، دوباره تفکرات عاشقانه، ذهن او را مشغول کرد. آنتونیو تصمیم گرفت سلسلهای از روابط غیرمهم برقرار کند. دیگر به ظاهرش توجه میکرد و یک کت ویژه ثروتمندان کوامبرا میپوشید. موهایش پرپشت و پیشانیاش پهن بود. در لباسپوشیدنش تظاهر میکرد. جز رنگ مشکی نمیپوشید. دستکش و یک کراوات از جنس حریر داشت.
در این وضعیت جدید توانست تاحدودی بر خودش آسان بگیرد، به تئاتر برود یا در مجالس موسیقی شرکت کند. از بین تمام هنرها، این موسیقی بود که به شکل خاصی احساسات او را تحتتاثیر قرار میداد. به وسیله همین موسیقی بود که موفق شد خود را به زنان کوامبرا، بهخصوص آنهایی که پیانو مینواختند، نزدیک کند؛ از جمله «گلوریا کاستانهرا» که یک نوازنده برجسته اپرا بود. بارها باهم به گردش رفتند. او یکچتر و یکطوطی داشت که در قفس بود. در مجالس موسیقی و شبنشینیهایی که در خانهشان ترتیب میداد، شرکت میکرد؛ خانه شماره32 خیابان«لشبو». صدای «ماریا سلستینا کوستا آلماو» او را مسحور میکرد. با مهارت فوقالعادهای میخواند؛ همچنین اشعار «لویولت» اثر اسکارلاتی.
ادامه دارد
از سلطنت دفاع میکرد و در همان حال مشوق جمهوریخواهان بود و در نهایت، دیکتاتوری که در فاصله 40سال حکمرانیاش از هرگونه تلاشی برای ترور یا کودتای نظامی علیه خود در امان ماند. عکس «هیتلر» یا «موسولینی»، سالازار هیکلش را به رخ نمیکشید. تا حد امکان از عکسگرفتن پرهیز میکرد. هرگز نمیپذیرفت آرایشکرده ظاهر شود. بهنظر میرسد کسی که سخنرانیهایش را راحت بخواند، حسی را برنمیانگیزد یا شوری را در مردم ایجاد نمیکند. او میخواست زنان را هم مثل تودههای مردم با استحکام و توازن مفتون خود کند. آری. او یک دیکتاتور بود که مانند سایرین از روابط با زنان و از مردانگی خودش سوءاستفاده میکرد اما قبل از هرچیز، او نیز مردی بود که به زنان والامقام علاقهمند میشد.
دوستانش اندک بودند. او نگران بود آنان بر او اثر بگذارند و بههمیندلیل آنها را از خود دور نگه میداشت. بیشترین نگرانیاش این بود که قلبش نرم شود. «ماریو ده ویگارادو»، دوست دوران تحصیلش در مدرسه کشیشها دراینباره گفته است: «غروری که پیوسته میترسد، در عشقی مسخره گرفتار شود.» هرگز با کلمات قابلپیشبینی صحبت نمیکرد. تسلیم احساساتی که متوجه او بود نمیشد. به محض اینکه چیزی از درون قلبش بیرون میزد، فورا عقبنشینی میکرد.» «میکاس» این احساس را اینطور توضیح میدهد: «همه مردم میدانند که سالازار خیلی از دست زنان رنج میکشید. اما به محض اینکه کار به مرحلهای جدی میرسید، از آنها فاصله میگرفت.» اگر به حقیقتی ملتزم نبود، با معشوقههای مجردش روابط گذرا برقرار نمیکرد، بلکه با آنها روابطی عاطفی و حقیقی داشت. از گفتوگوهای عمیق فکری خوشش میآمد. از مشارکت و بهخصوص نگاه زنان به خودش لذت میبرد. احتیاج به ملاطفت زنانه داشت؛ مثل همان احساسی را که از مادرش میگرفت؛ ماریا دوراسگات یا از خواهرش مارتا.
سردرد شدیدی داشت. نور خورشید را تحمل نمیکرد و برای ساعتهای طولانی در اتاق محقرش روی تخت دراز میکشید. احساس تنهایی میکرد. دورانی از ناآرامیهای شدید عصبی را سپری میکرد. وقتی در سال1916 به رتبه استادی رسید، دوباره تفکرات عاشقانه، ذهن او را مشغول کرد. آنتونیو تصمیم گرفت سلسلهای از روابط غیرمهم برقرار کند. دیگر به ظاهرش توجه میکرد و یک کت ویژه ثروتمندان کوامبرا میپوشید. موهایش پرپشت و پیشانیاش پهن بود. در لباسپوشیدنش تظاهر میکرد. جز رنگ مشکی نمیپوشید. دستکش و یک کراوات از جنس حریر داشت.
در این وضعیت جدید توانست تاحدودی بر خودش آسان بگیرد، به تئاتر برود یا در مجالس موسیقی شرکت کند. از بین تمام هنرها، این موسیقی بود که به شکل خاصی احساسات او را تحتتاثیر قرار میداد. به وسیله همین موسیقی بود که موفق شد خود را به زنان کوامبرا، بهخصوص آنهایی که پیانو مینواختند، نزدیک کند؛ از جمله «گلوریا کاستانهرا» که یک نوازنده برجسته اپرا بود. بارها باهم به گردش رفتند. او یکچتر و یکطوطی داشت که در قفس بود. در مجالس موسیقی و شبنشینیهایی که در خانهشان ترتیب میداد، شرکت میکرد؛ خانه شماره32 خیابان«لشبو». صدای «ماریا سلستینا کوستا آلماو» او را مسحور میکرد. با مهارت فوقالعادهای میخواند؛ همچنین اشعار «لویولت» اثر اسکارلاتی.
ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.