|

طرفدار سر سخت

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

خودش را به ستوه آورده بود. دوست داشت انتقام بگیرد. جزو اندک افرادی بود که جرات می‌کرد به‌صورت علنی از دولت انتقاد کند یا برای مثال خواستار سرزنش شدید وزیر آموزش‌و‌پرورش شود. زیرا به‌نظرش سطح آموزش در کشور به‌شدت پایین آمده بود. به سالازار پیشنهاد کرد دانشسراها را ببندد و او هم این کار را انجام داد. رییس مجلس از او به خاطر توجه به این مسایل تشکر کرد و او را تشویق کرد که اطلاعات بیشتری در اختیارش بگذارد. در واقع فلیسمینا یکی از سرسخت‌ترین طرفداران تفکر سالازاریسم بود. تفکری که می‌گفت: خدا، وطن، خانواده. قانون اساسی جدید بر این امر تاکید داشت که پرتغال یک «جمهوری متحد سندیکایی» است. زمان دوران نمایندگی‌های سعادتمند به پایان رسیده بود. لیبرالیسم سیاسی به‌صورت کامل از هم پاشید و نهادهای جمهوری متلاشی شد.
فلیسمینا حافظ سرسخت نظام جدید بود. به گونه‌ای که بیش از گذشته که تنها یک‌زن بود ایجاد رعب می‌کرد. حالا دیگر به سالازار ایمان داشت. نخستین کسی را که تهدید کرد یکی از همکارانش بود. کسی که به گروه پیراهن آبی‌ها به رهبری «رولاو براتو» تعلق داشت. گروهی که از فاشیسم موسولینی الهام می‌گرفت و می‌خواست دولت جدید را به شبه نظامیانی شبیه گاردهای ایتالیا مجهز کند.
گارسیا دو مینگاس، بازپرس پورتو یک‌روز به فلیسمینا به‌حالتی تحریک‌آمیز و بدون‌توجه به خصلت‌های او گفت: چند‌زندان در پورتو درست شده است و او خودش را توانسته است بعد از مدت‌کمی از زندان نجات دهد. اما چندی طول نکشید که دوباره به پشت میله‌های زندان برگشت. زیرا فورا او را خواستند و توقیف شد. از زندان به فلیسمینا نوشت تا نزد سالازار برایش وساطت کند. او نیز به آنتونیو نوشت: «گارسیا دو مینگاس زندانی است، به دلایل سیاسی. در سالن شماره‌سه «الجوب» است. سه‌روز پیش برای من نامه‌ای طولانی نوشت (حال آنکه هرگز این کار را نکرده بود) درباره چیزهایی حرف زد که من نمی‌فهمم و نمی‌خواهم بفهمم. حرف‌هایی که جز دیوانه‌شدن نتیجه‌ای ندارد. او آدم حیله‌گری است و در ضمن دیوانه. به تفکر و عقل من احترام می‌گذارد. ادعا می‌کند که چون زندانی است دچار افسردگی شده است.»هیچ‌کس از گزارش‌های این جاسوس که به «چشم‌ویسو» شهرت پیدا کرد در امان نبود. حتی کارمندان عالی‌رتبه دولت. به آنتونیو هشدار داد: «کمیساریای پلیس، یک مرد شبگرد است و تا صبح عربده می‌کشد. دوست صمیمی دشمنان دولت است. بعد از اینکه به آنها هشدار داده شد... . در توقیف‌شان تردیدی نباید کرد.» نسبت به کسانی که شبانه به کافه‌ها می‌رفتند کینه‌توزی داشت. به‌خصوص به کمونیست‌ها. می‌گفت: «تو می‌دانی که وضعیت بدون‌تردید چنانکه باید باشد نیست. هیچ‌کس نیست که در هیچ‌جایی مطمئن باشد. در مورد همه چیز سهل‌انگاری شده و عرصه به دشمن واگذار شده است. دیروز به من گفته شد کمونیست‌ها به ویسو سومین شهر کشور دست‌درازی کرده‌اند. اگر گفته می‌شد آنها نخستین گروه هستند من تعجب نمی‌کردم.»

ادامه دارد...

خودش را به ستوه آورده بود. دوست داشت انتقام بگیرد. جزو اندک افرادی بود که جرات می‌کرد به‌صورت علنی از دولت انتقاد کند یا برای مثال خواستار سرزنش شدید وزیر آموزش‌و‌پرورش شود. زیرا به‌نظرش سطح آموزش در کشور به‌شدت پایین آمده بود. به سالازار پیشنهاد کرد دانشسراها را ببندد و او هم این کار را انجام داد. رییس مجلس از او به خاطر توجه به این مسایل تشکر کرد و او را تشویق کرد که اطلاعات بیشتری در اختیارش بگذارد. در واقع فلیسمینا یکی از سرسخت‌ترین طرفداران تفکر سالازاریسم بود. تفکری که می‌گفت: خدا، وطن، خانواده. قانون اساسی جدید بر این امر تاکید داشت که پرتغال یک «جمهوری متحد سندیکایی» است. زمان دوران نمایندگی‌های سعادتمند به پایان رسیده بود. لیبرالیسم سیاسی به‌صورت کامل از هم پاشید و نهادهای جمهوری متلاشی شد.
فلیسمینا حافظ سرسخت نظام جدید بود. به گونه‌ای که بیش از گذشته که تنها یک‌زن بود ایجاد رعب می‌کرد. حالا دیگر به سالازار ایمان داشت. نخستین کسی را که تهدید کرد یکی از همکارانش بود. کسی که به گروه پیراهن آبی‌ها به رهبری «رولاو براتو» تعلق داشت. گروهی که از فاشیسم موسولینی الهام می‌گرفت و می‌خواست دولت جدید را به شبه نظامیانی شبیه گاردهای ایتالیا مجهز کند.
گارسیا دو مینگاس، بازپرس پورتو یک‌روز به فلیسمینا به‌حالتی تحریک‌آمیز و بدون‌توجه به خصلت‌های او گفت: چند‌زندان در پورتو درست شده است و او خودش را توانسته است بعد از مدت‌کمی از زندان نجات دهد. اما چندی طول نکشید که دوباره به پشت میله‌های زندان برگشت. زیرا فورا او را خواستند و توقیف شد. از زندان به فلیسمینا نوشت تا نزد سالازار برایش وساطت کند. او نیز به آنتونیو نوشت: «گارسیا دو مینگاس زندانی است، به دلایل سیاسی. در سالن شماره‌سه «الجوب» است. سه‌روز پیش برای من نامه‌ای طولانی نوشت (حال آنکه هرگز این کار را نکرده بود) درباره چیزهایی حرف زد که من نمی‌فهمم و نمی‌خواهم بفهمم. حرف‌هایی که جز دیوانه‌شدن نتیجه‌ای ندارد. او آدم حیله‌گری است و در ضمن دیوانه. به تفکر و عقل من احترام می‌گذارد. ادعا می‌کند که چون زندانی است دچار افسردگی شده است.»هیچ‌کس از گزارش‌های این جاسوس که به «چشم‌ویسو» شهرت پیدا کرد در امان نبود. حتی کارمندان عالی‌رتبه دولت. به آنتونیو هشدار داد: «کمیساریای پلیس، یک مرد شبگرد است و تا صبح عربده می‌کشد. دوست صمیمی دشمنان دولت است. بعد از اینکه به آنها هشدار داده شد... . در توقیف‌شان تردیدی نباید کرد.» نسبت به کسانی که شبانه به کافه‌ها می‌رفتند کینه‌توزی داشت. به‌خصوص به کمونیست‌ها. می‌گفت: «تو می‌دانی که وضعیت بدون‌تردید چنانکه باید باشد نیست. هیچ‌کس نیست که در هیچ‌جایی مطمئن باشد. در مورد همه چیز سهل‌انگاری شده و عرصه به دشمن واگذار شده است. دیروز به من گفته شد کمونیست‌ها به ویسو سومین شهر کشور دست‌درازی کرده‌اند. اگر گفته می‌شد آنها نخستین گروه هستند من تعجب نمی‌کردم.»

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.