|

یک مراسم هیجان‌انگیز

بهروز غریب‌پور

جمشید اکرمی، که در سنندج برای مدتی اجاره‌نشین خانه‌شان بودیم و طی این سال‌ها، از کودکی تا به امروز، فقط یک‌بار او را دیده‌ام و در آن ملاقات یار و رفیق و همشهری دیگرم، فریدون صدیقی هم حضور داشت، داستان تلخ و غم‌انگیز و قابل‌تاملی را تعریف می‌کرد: یکی از کارگردان‌های صاحبنام ایرانی که به آمریکا کوچ کرده است تا بلکه به آرزویش برسد و جایزه اسکار را به‌دست بیاورد، دست‌به‌دامان جمشید می‌شود که او را به ملاقات یکی از بازیگران نامدار آمریکایی ببرد. او روی این هموطن را زمین نمی‌اندازد و بالاخره هردو به خانه آن بازیگر مشهور می‌روند و در اتاق کار بازیگری که اسمش را نمی‌گویم تا رد‌و‌نشان آن کارگردان وطنی را نتوانید پیدا کنید، روبه‌روی او می‌نشینند در حالی‌که روی طاقچه پشت‌سر بازیگر چند‌جایزه اسکار به‌ردیف چیده شده‌اند... . در‌حین صحبت، کارگردان ایرانی از دیدن جوایز اسکار دچار جنونی آنی می‌شود و به‌سرعت روی میز کار می‌رود و یکی از مجسمه‌های اسکار را برمی‌دارد و در آغوش می‌گیرد و همان‌جا -عین لو یاخین در نمایشنامه باغ آلبالوی چخوف- راز دل را می‌گشاید و می‌گوید: دلم می‌خواد یه‌روزی یکی از این «اسکار»‌ها را بهم جایزه بدن... . بقیه ماجرا را می‌توان حدس زد اما قصدم این است که بگویم: دریافت آن مجسمه 11‌پوندی آرزوی همه سینما‌گران جهان است و اگر ادعا کنند که چنین آرزویی ندارند باید راست توی چشمش خیره شد و با جرات گفت: دروغ می‌گویی!

بد نیست بدانید که 11سال بعد از پایه‌گذاری این مراسم بود که مجسمه اسکار طراحی و ساخته شد و برگزاری مراسم آن از قاعده و اصول خاصی برخوردار شد: مراسمی که از فردای آخرین‌روز برگزاری هرساله‌اش برای سال بعد برنامه‌ریزی می‌کنند تا از کاستی‌های احتمالی جلو‌گیری کنند، تا طراحی مراسم بعدی خیره‌کننده باشد و در یک‌کلام: من مراسم اسکار را جلوه‌ای از مدیریت و هوشمندی و پرهیز از هرگونه بی‌برنامگی می‌دانم و باوجود اینکه این جشنواره را هم مثل هر پدیده دیگر بشری خالص و به‌دور از بازی‌های پشت‌پرده نمی‌بینم اما یقینا یکی از هیجان‌انگیز‌ترین وقایع فرهنگی دوران ماست؛ مراسمی که مهر آن بر هر محصول سینمایی‌ای که زده شود، آن ‌را «ممتاز» می‌کند و این دستاورد کمی نیست... .

جمشید اکرمی، که در سنندج برای مدتی اجاره‌نشین خانه‌شان بودیم و طی این سال‌ها، از کودکی تا به امروز، فقط یک‌بار او را دیده‌ام و در آن ملاقات یار و رفیق و همشهری دیگرم، فریدون صدیقی هم حضور داشت، داستان تلخ و غم‌انگیز و قابل‌تاملی را تعریف می‌کرد: یکی از کارگردان‌های صاحبنام ایرانی که به آمریکا کوچ کرده است تا بلکه به آرزویش برسد و جایزه اسکار را به‌دست بیاورد، دست‌به‌دامان جمشید می‌شود که او را به ملاقات یکی از بازیگران نامدار آمریکایی ببرد. او روی این هموطن را زمین نمی‌اندازد و بالاخره هردو به خانه آن بازیگر مشهور می‌روند و در اتاق کار بازیگری که اسمش را نمی‌گویم تا رد‌و‌نشان آن کارگردان وطنی را نتوانید پیدا کنید، روبه‌روی او می‌نشینند در حالی‌که روی طاقچه پشت‌سر بازیگر چند‌جایزه اسکار به‌ردیف چیده شده‌اند... . در‌حین صحبت، کارگردان ایرانی از دیدن جوایز اسکار دچار جنونی آنی می‌شود و به‌سرعت روی میز کار می‌رود و یکی از مجسمه‌های اسکار را برمی‌دارد و در آغوش می‌گیرد و همان‌جا -عین لو یاخین در نمایشنامه باغ آلبالوی چخوف- راز دل را می‌گشاید و می‌گوید: دلم می‌خواد یه‌روزی یکی از این «اسکار»‌ها را بهم جایزه بدن... . بقیه ماجرا را می‌توان حدس زد اما قصدم این است که بگویم: دریافت آن مجسمه 11‌پوندی آرزوی همه سینما‌گران جهان است و اگر ادعا کنند که چنین آرزویی ندارند باید راست توی چشمش خیره شد و با جرات گفت: دروغ می‌گویی!

بد نیست بدانید که 11سال بعد از پایه‌گذاری این مراسم بود که مجسمه اسکار طراحی و ساخته شد و برگزاری مراسم آن از قاعده و اصول خاصی برخوردار شد: مراسمی که از فردای آخرین‌روز برگزاری هرساله‌اش برای سال بعد برنامه‌ریزی می‌کنند تا از کاستی‌های احتمالی جلو‌گیری کنند، تا طراحی مراسم بعدی خیره‌کننده باشد و در یک‌کلام: من مراسم اسکار را جلوه‌ای از مدیریت و هوشمندی و پرهیز از هرگونه بی‌برنامگی می‌دانم و باوجود اینکه این جشنواره را هم مثل هر پدیده دیگر بشری خالص و به‌دور از بازی‌های پشت‌پرده نمی‌بینم اما یقینا یکی از هیجان‌انگیز‌ترین وقایع فرهنگی دوران ماست؛ مراسمی که مهر آن بر هر محصول سینمایی‌ای که زده شود، آن ‌را «ممتاز» می‌کند و این دستاورد کمی نیست... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.