|

یادداشتی از هادی خانیکی

نیک‌خواهان و تبار نیک‌خواهی

دیروز به‌ناگاه خبری از مرگ پیچید که هرکس باوجود هر میزان آمادگی برای شنیدن، باز هم در اندوه فرو رفت. مهم نبود که چه سن و سالی بر آن دو ازجهان‌رفته، گذشته بود؛ مهم آن بود که آن دو، چگونه، در کدام دنیا و با چه کسانی زیسته‌اند و امروز چه افرادی در صف اول سوگ آنان نشسته‌اند. دکتر سیدصادق طباطبایی و بانو فاطمه خاتمی هر دو از کارزاری سخت با «مرگ و زندگی»، به میدانی از حیات جاوید شتافتند. دکتر طباطبایی را لبخند به زندگی و همنشینی با خاطره‌هایی دلنشین از تاریخ، ماه‌ها سرپا نگه داشت و فاطمه‌خانم خاتمی را، سال‌ها زندگی با قرآن و هم‌زیستی با دردهای مردم. هر دو به‌گونه‌ای، حلقه‌های وصل میان جامعه قدردان ما و خاندانی بودند که مردم، آمال و آرزوهای تاریخی خویش را در آنها می‌دیدند؛ خاندان «امام خمینی»، «امام موسی‌صدر» و «خاتمی». هر دو مرزنشین دنیاهایی بودند که در هریک از آنها اخلاق، دین، بلندنگری، مردم‌داری، مردمسالاری، فروتنی، گفت‌وگو و مهربانی موج می‌زد. این سه تیره و تبار که در جاهایی به هم می‌پیوندند و فرزندانی «فاضل و دانشمند» به جامعه ایرانی تقدیم می‌کنند به‌راستی از جنسی دیگرند. مرگ این دو، یادآور سوگی مردمی در فقدان دو انسان دوست‌داشتنی است و نشانه‌هایی بر بزرگی سرمایه اجتماعی تباری که از دهه‌های دور تاکنون در هر فرازوفرودی، جامعه ما را زنده کرده‌اند. باید سوگوار این دو به‌عنوان مفصل‌هایی برای نگاهداشت اندامواره‌های اجتماع بود. راویان خوش‌نفس، نیک‌خواه و خوش‌زبانی که اگر تاریخ معاصر ما به روایت و زیسته آنان به زبان‌ آید و نگاه، گفتار و کردارشان را همگانی کند، همچنان سخن مهربانی، صبوری و مدارا را به گوش همگان خواهند خواند.

دیروز به‌ناگاه خبری از مرگ پیچید که هرکس باوجود هر میزان آمادگی برای شنیدن، باز هم در اندوه فرو رفت. مهم نبود که چه سن و سالی بر آن دو ازجهان‌رفته، گذشته بود؛ مهم آن بود که آن دو، چگونه، در کدام دنیا و با چه کسانی زیسته‌اند و امروز چه افرادی در صف اول سوگ آنان نشسته‌اند. دکتر سیدصادق طباطبایی و بانو فاطمه خاتمی هر دو از کارزاری سخت با «مرگ و زندگی»، به میدانی از حیات جاوید شتافتند. دکتر طباطبایی را لبخند به زندگی و همنشینی با خاطره‌هایی دلنشین از تاریخ، ماه‌ها سرپا نگه داشت و فاطمه‌خانم خاتمی را، سال‌ها زندگی با قرآن و هم‌زیستی با دردهای مردم. هر دو به‌گونه‌ای، حلقه‌های وصل میان جامعه قدردان ما و خاندانی بودند که مردم، آمال و آرزوهای تاریخی خویش را در آنها می‌دیدند؛ خاندان «امام خمینی»، «امام موسی‌صدر» و «خاتمی». هر دو مرزنشین دنیاهایی بودند که در هریک از آنها اخلاق، دین، بلندنگری، مردم‌داری، مردمسالاری، فروتنی، گفت‌وگو و مهربانی موج می‌زد. این سه تیره و تبار که در جاهایی به هم می‌پیوندند و فرزندانی «فاضل و دانشمند» به جامعه ایرانی تقدیم می‌کنند به‌راستی از جنسی دیگرند. مرگ این دو، یادآور سوگی مردمی در فقدان دو انسان دوست‌داشتنی است و نشانه‌هایی بر بزرگی سرمایه اجتماعی تباری که از دهه‌های دور تاکنون در هر فرازوفرودی، جامعه ما را زنده کرده‌اند. باید سوگوار این دو به‌عنوان مفصل‌هایی برای نگاهداشت اندامواره‌های اجتماع بود. راویان خوش‌نفس، نیک‌خواه و خوش‌زبانی که اگر تاریخ معاصر ما به روایت و زیسته آنان به زبان‌ آید و نگاه، گفتار و کردارشان را همگانی کند، همچنان سخن مهربانی، صبوری و مدارا را به گوش همگان خواهند خواند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.