|

«بهرام اردبیلی» شاعر پرنده

داریوش معمار

همیشه رازی بزرگ
در بشقابی سپید
به ما تعارف می‌شود
بعضی از علاقه‌مندان این شاعر نوشته‌اند اقتدار او در پیشگویی تقدیرش بوده و شاهد ادعا هیئت مزارش در قطعه214 بهشت‌زهرای تهران است که ردی هویدا در شعرهایش دارد. بعضی دیگر انزوا و جهانگردی 40ساله وی دور از وطن و شعر را چندان تقدیس کرده‌اند که این جدایی در نظرشان بر کبریای وجود معنا گرفته، عده‌ای هم او را شاعری معمولی و ماجرا‌جویی غریب می‌دانند، از جمع «دیگر»ان شعر امروز (شعر دیگر) «بیژن الهی»، «پرویز اسلامپور» و «هوشنگ چالنگی» و... چند چهره مطرح آن هستند.
«بهرام علفی اردبیلی» فرزند «اژدر» چنین اسم و رسمی در شعرنو فارسی دارد، او اوایل دهه40 از اردبیل راهی تهران شد تا زندگی مرفه‌تری داشته باشد اما کارگر جزء دفترخانه‌ای شد که کتابخانه مفصلی داشت، سه، چهارسالی ماندن در میان این جمعیت، او را به سوادی رساند تا شعری برای «مجله فردوسی» بفرستد و حضور شاعرانه‌اش آغاز بگیرد. پیرامون دیگر عجایب زندگی او گفته‌اند: روزی از خانه بیرون می‌زند که به محل کارش برود. ماه‌ها بعد نامه‌ای به دست زنش می‌رسد: من بهرامم و از هندوستان برایت می‌نویسم. زیاده عرضی نیست. بچه‌ها را ببوس. از سال 47، 26ساله، پیاده دنیا را گز می‌کند: افغانستان، پاکستان، هند، فرانسه، یونان، هلند، نپال، جزایر قناری و... ابریشم می‌آورد، آن چیز دیگر برمی‌گرداند... به تبت می‌رود... تا از دست کلمه خلاص شود. می‌رود تا روز و ماه را فراموش کند. خواندن و نوشتن را؛ کاری که با مشقت فراوان آموخته بود. دنیا را می‌گردد و پاییز سال 83 از جزایر قناری به ایران می‌آید تا در اسفندماه ایرانی بمیرد. از «بهرام علفی اردبیلی» تا زنده بود کتاب شعری چاپ نشد و بعد از مرگش مجموعه‌ای از اشعارش به انتخاب «داریوش اسدی‌کیارس» به همراه گفت‌وگویی پیرامون عقاید و زندگی وی انتشار یافت.
نام اردبیلی در میان امضا‌کنندگان بیانیه «حجم» یدالله‌رویایی آمده، او گفته در جمع «دیگری»ها آنها که بی‌پول‌تر بودند امضا کردند برای اینکه هنوز بروند خانه‌اش-خانه رویایی-شام بخورند. در جمع‌بندی احوال اردبیلی می‌توان مدعی شد شاعری بود که اگر استعداد ادبی‌اش را پیگیری می‌کرد جایگاهی دیگر میان شاعران نوپرداز می‌یافت اما ظاهرا ترجیح داد این استعداد را رها کند، هرچند گویا بخت با او یار شد و آن رها کردن مرموز ادبیات شهرتی برایش به ارمغان آورده که کمتر از شهرت دیگر شاعران این زمانه که همه عمر را صرف سرودن و انتشار اشعارشان کرده‌اند نیست!
همیشه رازی بزرگ
در بشقابی سپید
به ما تعارف می‌شود
بعضی از علاقه‌مندان این شاعر نوشته‌اند اقتدار او در پیشگویی تقدیرش بوده و شاهد ادعا هیئت مزارش در قطعه214 بهشت‌زهرای تهران است که ردی هویدا در شعرهایش دارد. بعضی دیگر انزوا و جهانگردی 40ساله وی دور از وطن و شعر را چندان تقدیس کرده‌اند که این جدایی در نظرشان بر کبریای وجود معنا گرفته، عده‌ای هم او را شاعری معمولی و ماجرا‌جویی غریب می‌دانند، از جمع «دیگر»ان شعر امروز (شعر دیگر) «بیژن الهی»، «پرویز اسلامپور» و «هوشنگ چالنگی» و... چند چهره مطرح آن هستند.
«بهرام علفی اردبیلی» فرزند «اژدر» چنین اسم و رسمی در شعرنو فارسی دارد، او اوایل دهه40 از اردبیل راهی تهران شد تا زندگی مرفه‌تری داشته باشد اما کارگر جزء دفترخانه‌ای شد که کتابخانه مفصلی داشت، سه، چهارسالی ماندن در میان این جمعیت، او را به سوادی رساند تا شعری برای «مجله فردوسی» بفرستد و حضور شاعرانه‌اش آغاز بگیرد. پیرامون دیگر عجایب زندگی او گفته‌اند: روزی از خانه بیرون می‌زند که به محل کارش برود. ماه‌ها بعد نامه‌ای به دست زنش می‌رسد: من بهرامم و از هندوستان برایت می‌نویسم. زیاده عرضی نیست. بچه‌ها را ببوس. از سال 47، 26ساله، پیاده دنیا را گز می‌کند: افغانستان، پاکستان، هند، فرانسه، یونان، هلند، نپال، جزایر قناری و... ابریشم می‌آورد، آن چیز دیگر برمی‌گرداند... به تبت می‌رود... تا از دست کلمه خلاص شود. می‌رود تا روز و ماه را فراموش کند. خواندن و نوشتن را؛ کاری که با مشقت فراوان آموخته بود. دنیا را می‌گردد و پاییز سال 83 از جزایر قناری به ایران می‌آید تا در اسفندماه ایرانی بمیرد. از «بهرام علفی اردبیلی» تا زنده بود کتاب شعری چاپ نشد و بعد از مرگش مجموعه‌ای از اشعارش به انتخاب «داریوش اسدی‌کیارس» به همراه گفت‌وگویی پیرامون عقاید و زندگی وی انتشار یافت.
نام اردبیلی در میان امضا‌کنندگان بیانیه «حجم» یدالله‌رویایی آمده، او گفته در جمع «دیگری»ها آنها که بی‌پول‌تر بودند امضا کردند برای اینکه هنوز بروند خانه‌اش-خانه رویایی-شام بخورند. در جمع‌بندی احوال اردبیلی می‌توان مدعی شد شاعری بود که اگر استعداد ادبی‌اش را پیگیری می‌کرد جایگاهی دیگر میان شاعران نوپرداز می‌یافت اما ظاهرا ترجیح داد این استعداد را رها کند، هرچند گویا بخت با او یار شد و آن رها کردن مرموز ادبیات شهرتی برایش به ارمغان آورده که کمتر از شهرت دیگر شاعران این زمانه که همه عمر را صرف سرودن و انتشار اشعارشان کرده‌اند نیست!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.