|

هرکس همان می‌درود که کشت

سعید برآبادی

در واکنش به اسم «رحیمی»، دو کار می‌کنند؛ یا او را می‌شناسند و خشمشان را در کلمات حساب‌شده و حساب‌نشده بیرون می‌ریزند یا اینکه او را نمی‌شناسند و می‌خواهند که قصه زندانی‌شدنش را بشنوند و تازه آن‌موقع است که گدازه‌های خشم از دهانشان می‌زند بیرون. مردم کوچه و بازار هستند؛ همان‌هایی که قوه‌قضاییه به‌خاطر ازبین‌رفتن حقوقشان، معاون‌اول رییس‌جمهور سابق را به پنج‌سال حبس محکوم و روانه اوین کرده است. محمد به تقاص در دنیا معتقد است و فکر می‌کند هر کس همان می‌درود که کشت: «دوره قبلی، مردم مدام منتظر بودند که دولت شروع کند به مبارزه با فساد. همیشه وعده می‌دادند که همین فردا اسم فلانی‌ را منتشر می‌کنیم. آخرش چه شد؟ همین آقایی که برایش حکم پنج‌ساله بریده‌اند، مگر نماینده و برگزیده آقای احمدی‌نژاد در ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی نبود؟ چطور است که اگر شاگرد من در مغازه یک‌حرف زشت بزند، پدر من را درمی‌آورند اما حالا که به اینجا رسید، آقای رحیمی باید تنهایی برود زندان؟ مگر دست‌تنها بوده؟ کسانی که او را در این مسوولیت‌های مهم گذاشته‌اند نباید پاسخ دهند، حداقل به مردم نه به مسوولان و بگویند این پول‌ها کجا رفته و اگر به ما می‌رسید، چقدر از مشکلاتمان حل می‌شد؟» برخلاف او، جواد که چهره‌اش نشان می‌دهد دانشجوست، از جریان‌های سیاسی حامی رحیمی می‌گوید: «برایم جالب است که چرا رسانه‌های اصولگرا که یک‌روز سنگ همین آقای رحیمی را به سینه می‌زدند حالا اینطور در برابرش موضع گرفته‌اند، انگار که می‌خواهند خودشان را از گناه حمایت‌کردن از این آقا پاک کنند. آن‌موقع هم که بحث کرباسچی پیش آمد یا بعدش که موضوع زنجانی پیش آمد، همین‌طور شد، انگار تصمیم می‌گیرند و کسی را می‌اندازند وسط و همین که کار بالا گرفت و مشکل پیش آمد، یکی‌یکی از دورش کنار می‌روند تا تنها بماند. متن نامه‌اش را به احمدی‌نژاد بخوانید، همین تنهایی هست تویش.»

اما صدای مظلوم کی باید شنیده شود؟ کامران که دانشجوست، جواب این سوال را اینطور می‌دهد: «صدای مظلوم باید زود شنیده شود، یعنی زودتر از اختلاس محاکمه محکومان چه فایده‌ای برای ما دارد؟ آن‌روزها که می‌گفتند ما خوبیم و برای خودشان به‌به‌وچهچه می‌کردند و بقیه را نام دیگر می‌نهادند، حرفمان به جایی نرسید، امروز هم که طرف را انداخته‌اند زندان، باز هم صدای ما به جایی نمی‌رسد.»
در کنار این اظهارنظرها، هستند آنهایی که رفتن رحیمی به اوین را شنیدن صدای مظلوم می‌دانند، مثل داوود که در یک شرکت خصوصی کار می‌کند: «وقتی که می‌شنویم کسی مثل آقای رحیمی که از چهره‌های مهم دولت قبل بوده به زندان رفته یعنی نظام با هیچ‌کس شوخی ندارد و صدای مظلوم را می‌شنود. مگر ممکن است کسی به‌خاطر میلیاردهاتومان اختلاس فقط پنج‌سال حبس بگیرد؟» و بعد ادامه می‌دهد: «الان می‌گویند بیمه... هم اختلاس کرده و مردم هرروز جلو درش صف ایستاده‌اند بلکه خسارتشان را شب‌عیدی بگیرند، آن‌وقت پای این آقا در پرونده اختلاس بیمه ایران که بزرگ‌ترین بیمه کشور است بوده، اینها می‌خواهند جواب خدا را چطور بدهند، مگر می‌شود با عذرخواهی و زندان جواب چنین کارهایی را داد. این آقا فردا حبسش تمام می‌شود و می‌آید بیرون و باز هم از منی که کارمند ساده یک شرکت خصوصی هستم، ارج‌وقرب بیشتری دارد.»

در واکنش به اسم «رحیمی»، دو کار می‌کنند؛ یا او را می‌شناسند و خشمشان را در کلمات حساب‌شده و حساب‌نشده بیرون می‌ریزند یا اینکه او را نمی‌شناسند و می‌خواهند که قصه زندانی‌شدنش را بشنوند و تازه آن‌موقع است که گدازه‌های خشم از دهانشان می‌زند بیرون. مردم کوچه و بازار هستند؛ همان‌هایی که قوه‌قضاییه به‌خاطر ازبین‌رفتن حقوقشان، معاون‌اول رییس‌جمهور سابق را به پنج‌سال حبس محکوم و روانه اوین کرده است. محمد به تقاص در دنیا معتقد است و فکر می‌کند هر کس همان می‌درود که کشت: «دوره قبلی، مردم مدام منتظر بودند که دولت شروع کند به مبارزه با فساد. همیشه وعده می‌دادند که همین فردا اسم فلانی‌ را منتشر می‌کنیم. آخرش چه شد؟ همین آقایی که برایش حکم پنج‌ساله بریده‌اند، مگر نماینده و برگزیده آقای احمدی‌نژاد در ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی نبود؟ چطور است که اگر شاگرد من در مغازه یک‌حرف زشت بزند، پدر من را درمی‌آورند اما حالا که به اینجا رسید، آقای رحیمی باید تنهایی برود زندان؟ مگر دست‌تنها بوده؟ کسانی که او را در این مسوولیت‌های مهم گذاشته‌اند نباید پاسخ دهند، حداقل به مردم نه به مسوولان و بگویند این پول‌ها کجا رفته و اگر به ما می‌رسید، چقدر از مشکلاتمان حل می‌شد؟» برخلاف او، جواد که چهره‌اش نشان می‌دهد دانشجوست، از جریان‌های سیاسی حامی رحیمی می‌گوید: «برایم جالب است که چرا رسانه‌های اصولگرا که یک‌روز سنگ همین آقای رحیمی را به سینه می‌زدند حالا اینطور در برابرش موضع گرفته‌اند، انگار که می‌خواهند خودشان را از گناه حمایت‌کردن از این آقا پاک کنند. آن‌موقع هم که بحث کرباسچی پیش آمد یا بعدش که موضوع زنجانی پیش آمد، همین‌طور شد، انگار تصمیم می‌گیرند و کسی را می‌اندازند وسط و همین که کار بالا گرفت و مشکل پیش آمد، یکی‌یکی از دورش کنار می‌روند تا تنها بماند. متن نامه‌اش را به احمدی‌نژاد بخوانید، همین تنهایی هست تویش.»

اما صدای مظلوم کی باید شنیده شود؟ کامران که دانشجوست، جواب این سوال را اینطور می‌دهد: «صدای مظلوم باید زود شنیده شود، یعنی زودتر از اختلاس محاکمه محکومان چه فایده‌ای برای ما دارد؟ آن‌روزها که می‌گفتند ما خوبیم و برای خودشان به‌به‌وچهچه می‌کردند و بقیه را نام دیگر می‌نهادند، حرفمان به جایی نرسید، امروز هم که طرف را انداخته‌اند زندان، باز هم صدای ما به جایی نمی‌رسد.»
در کنار این اظهارنظرها، هستند آنهایی که رفتن رحیمی به اوین را شنیدن صدای مظلوم می‌دانند، مثل داوود که در یک شرکت خصوصی کار می‌کند: «وقتی که می‌شنویم کسی مثل آقای رحیمی که از چهره‌های مهم دولت قبل بوده به زندان رفته یعنی نظام با هیچ‌کس شوخی ندارد و صدای مظلوم را می‌شنود. مگر ممکن است کسی به‌خاطر میلیاردهاتومان اختلاس فقط پنج‌سال حبس بگیرد؟» و بعد ادامه می‌دهد: «الان می‌گویند بیمه... هم اختلاس کرده و مردم هرروز جلو درش صف ایستاده‌اند بلکه خسارتشان را شب‌عیدی بگیرند، آن‌وقت پای این آقا در پرونده اختلاس بیمه ایران که بزرگ‌ترین بیمه کشور است بوده، اینها می‌خواهند جواب خدا را چطور بدهند، مگر می‌شود با عذرخواهی و زندان جواب چنین کارهایی را داد. این آقا فردا حبسش تمام می‌شود و می‌آید بیرون و باز هم از منی که کارمند ساده یک شرکت خصوصی هستم، ارج‌وقرب بیشتری دارد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.