روایتگر هجران و گم گشتگی
دامون ششبلوکی: پژوهش در فرهنگ مردمانی میکنیم که دریافتشان از هنر در حرکت شکل میگیرد؛ قومی که کوچش سلوک در ذات هنر خلقت است و در مسیر طولانی کوچ، به تفسیر متنوع و کاملی از رنگ دست مییابد. سبز را در چمنزارها و برگهای آویشن دامنههای دنا کشف کرده و در برگ درختان مرکبات حوالی شیراز درک مینماید و در برگهای نخلستانهای قیرکارزین و خنج تحلیل میکند و به تکامل میرساند. پژوهش در موسیقی قومی در این مسیر از پیچش صدای باد در درههای ییلاق، صوت سایش برگهای درختان باغهای طبیعی تا ملودی دلنشین ریزش آب آبشارهای قشلاق در ذهن خود سمفونیها پردازش کرده که گاه اندکی از آن را به دنیای بیرونش میتراود.سخن از موسیقی ایلی میگوییم که از سور تا سوگ، از رزم تا بزم و از تولد تا مرگ را با موسیقی زندگی میکند. پژوهش در موسیقی مردمانی که در آیینهایشان با موسیقی، عبادت مخلوق میکنند. دستمالهای رنگین در دستها از خدای آسمانها مدد میگیرند و اهریمن را به دور میرانند و با پاهایشان نفساماره را میکوبند (اشاره به آیین یا رقص هلی-رقص در قشقایی به «اویناماک» مصطلح و به معنای بازی به کار میرود مانند بسیاری دیگر
اقوام).
من قدم در راهی با تمام فرازونشیبهایش گذاشتهام که مادرم (پروین بهمنی) طی آن را با پاپوش ظریف عشق در صحرای پرمغیلان مشکلات زندگی آغاز کرد و در این عاشقی گرچه میدانست که نهایت، رسیدن به گوهر مقصود آمال معنوی است، اما واقف هم بود که این دریا، چه موج خونفشان دارد و در این طریق امن و آسایش بلاست و دیدم که طعم تمام مرارتهای موجود راه را هم چشید و برای ثبت و ضبط و اشاعه فرهنگ سرزمینش از بسیاری حداقلهای شخصی هرانسان در زندگیاش گذشت. گفتههایم اغراق در ستایش و مدح یک مادر نیست حتی از یک معلم و استاد یا از یک دوست یا از یک همکار و همصنف نیست؛ سخن از کسی است که شعله عشق به زیبایی را در دلم روشن کرده؛ سخن از کسی است که قشقایی و موسیقی آن را اینگونه توصیف میکند: «قشقایی پر از رنگ است و نور و بازی سایهروشنها؛ نقاشیای با زمینه دشت و آسمان و سایه ابرهایی که بر کوه و دشت با ایل راه میروند. گویی کوچ ایل، خود جزیی از تابلوهایی است که در ابدیت جاری میشود که نقاش آن با قلممویی جادویی بدان نقشونگار و جان بخشیده است.موسیقی قشقایی انرژی و الهام خود را از طبیعت میگیرد و گاهی سرنوشت خود قشقاییها. در ایل قشقایی
موسیقی جزیی از زندگی است. نوای نی دارغاها (ساربانها) را میشود در گام و قدمهای شتر و نفیر و نفس دشت و کوهها جست؛ مثل دویدن نفس باد در سبزه و نیزارها یا پیچیدن باد در درهها؛موسیقی محزونی که روایتگر هجران و گمگشتگی مردمی است که سالهاست خویش را به دامان طبیعت سپرده و تمام خاطرات و حادثههای تلخوشیرین را به جان خریدهاند.قشقاییها به علت تبعیدهای اجباری و یادآوری خاطرات ملالانگیز و راندهشدن از زادگاه اجدادی، همیشه از فراق و هجران نالیدهاند. به همین منظور میتوان گفت موسیقی و شعر زبان دوم آنهاست.
امیدوارم در مسیری که در آن بهجز مادرم، الگوهایی بزرگ و عاشقان قلندرواری چون استاد عزیزم محمدرضا درویشی که به تعبیر من شاگرد کمترین «فردوسی تاریخ موسیقی نواحی ایران» قدم گذاشتهاند، بهدرستی گام برداشته و هرچه بیشتر و بیشتر بیاموزم و اگر مجالی یافتم، یافتههایم را بهدرستی انتقال دهم. عالم از ناله عشاق مبادا خالی///که خوش آهنگ و فرحبخش هوایی دارد
دامون ششبلوکی: پژوهش در فرهنگ مردمانی میکنیم که دریافتشان از هنر در حرکت شکل میگیرد؛ قومی که کوچش سلوک در ذات هنر خلقت است و در مسیر طولانی کوچ، به تفسیر متنوع و کاملی از رنگ دست مییابد. سبز را در چمنزارها و برگهای آویشن دامنههای دنا کشف کرده و در برگ درختان مرکبات حوالی شیراز درک مینماید و در برگهای نخلستانهای قیرکارزین و خنج تحلیل میکند و به تکامل میرساند. پژوهش در موسیقی قومی در این مسیر از پیچش صدای باد در درههای ییلاق، صوت سایش برگهای درختان باغهای طبیعی تا ملودی دلنشین ریزش آب آبشارهای قشلاق در ذهن خود سمفونیها پردازش کرده که گاه اندکی از آن را به دنیای بیرونش میتراود.سخن از موسیقی ایلی میگوییم که از سور تا سوگ، از رزم تا بزم و از تولد تا مرگ را با موسیقی زندگی میکند. پژوهش در موسیقی مردمانی که در آیینهایشان با موسیقی، عبادت مخلوق میکنند. دستمالهای رنگین در دستها از خدای آسمانها مدد میگیرند و اهریمن را به دور میرانند و با پاهایشان نفساماره را میکوبند (اشاره به آیین یا رقص هلی-رقص در قشقایی به «اویناماک» مصطلح و به معنای بازی به کار میرود مانند بسیاری دیگر
اقوام).
من قدم در راهی با تمام فرازونشیبهایش گذاشتهام که مادرم (پروین بهمنی) طی آن را با پاپوش ظریف عشق در صحرای پرمغیلان مشکلات زندگی آغاز کرد و در این عاشقی گرچه میدانست که نهایت، رسیدن به گوهر مقصود آمال معنوی است، اما واقف هم بود که این دریا، چه موج خونفشان دارد و در این طریق امن و آسایش بلاست و دیدم که طعم تمام مرارتهای موجود راه را هم چشید و برای ثبت و ضبط و اشاعه فرهنگ سرزمینش از بسیاری حداقلهای شخصی هرانسان در زندگیاش گذشت. گفتههایم اغراق در ستایش و مدح یک مادر نیست حتی از یک معلم و استاد یا از یک دوست یا از یک همکار و همصنف نیست؛ سخن از کسی است که شعله عشق به زیبایی را در دلم روشن کرده؛ سخن از کسی است که قشقایی و موسیقی آن را اینگونه توصیف میکند: «قشقایی پر از رنگ است و نور و بازی سایهروشنها؛ نقاشیای با زمینه دشت و آسمان و سایه ابرهایی که بر کوه و دشت با ایل راه میروند. گویی کوچ ایل، خود جزیی از تابلوهایی است که در ابدیت جاری میشود که نقاش آن با قلممویی جادویی بدان نقشونگار و جان بخشیده است.موسیقی قشقایی انرژی و الهام خود را از طبیعت میگیرد و گاهی سرنوشت خود قشقاییها. در ایل قشقایی
موسیقی جزیی از زندگی است. نوای نی دارغاها (ساربانها) را میشود در گام و قدمهای شتر و نفیر و نفس دشت و کوهها جست؛ مثل دویدن نفس باد در سبزه و نیزارها یا پیچیدن باد در درهها؛موسیقی محزونی که روایتگر هجران و گمگشتگی مردمی است که سالهاست خویش را به دامان طبیعت سپرده و تمام خاطرات و حادثههای تلخوشیرین را به جان خریدهاند.قشقاییها به علت تبعیدهای اجباری و یادآوری خاطرات ملالانگیز و راندهشدن از زادگاه اجدادی، همیشه از فراق و هجران نالیدهاند. به همین منظور میتوان گفت موسیقی و شعر زبان دوم آنهاست.
امیدوارم در مسیری که در آن بهجز مادرم، الگوهایی بزرگ و عاشقان قلندرواری چون استاد عزیزم محمدرضا درویشی که به تعبیر من شاگرد کمترین «فردوسی تاریخ موسیقی نواحی ایران» قدم گذاشتهاند، بهدرستی گام برداشته و هرچه بیشتر و بیشتر بیاموزم و اگر مجالی یافتم، یافتههایم را بهدرستی انتقال دهم. عالم از ناله عشاق مبادا خالی///که خوش آهنگ و فرحبخش هوایی دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.