اعتراف به گناه و پذیرش ایمان
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
بنابراین هنگامی که داشت در باغ میوه میچید، از فرصت استفاده کرده و او را غافلگیر کرد. دست راستش را گرفت و بر آن بوسهای زد. چیزی نمانده بود همدیگر را در آغوش گیرند که صدایی شنیدند. یکنفر داشت میآمد. از هم جدا شدند. مارتا بود که آن دو را دیده و تلاش کرده بود خودش را مخفی کند. دیگر انکار حقیقت سودی نداشت. فلیسمینا میگوید: «سعی میکرد از عشق خودش به من بگوید. اما من ترسم بیشتر میشد. آه. چه احساس شیرینی مرا دربرمیگرفت و در اعماق وجود من رسوخ میکرد. من هم خجالت میکشیدم و هم غمگین بودم. چطور ممکن است من عاشق یک دانشآموز مدرسه کاتولیکی باشم!»
یک بار داشت در تصاویری که بر دیوار خانه نصب شده بود، دقت میکرد. در یکی از آنها آنتونیو را دید که کوچک بود و صورتی مبهوت داشت. پرسید:
«- به چه فکر میکردی؟
- به اینکه در دنیا باید یک زنی مثل تو وجود داشته باشد.
- آه!
-چرا یکسره میگویی آه؟!»
بدون اینکه جوابی بدهد به او پشت کرد.
تابستان مثل یک موسم بهشتی همینطور سپری شد؛ بین غزل بیپروایی و احساس پاکدامنی و گناه. داستان به نظر هرمینیا، خواهر فلیسمینا خیلی کش پیدا کرده بود. لابد حسودیاش میشد. او در ویسو بود. این ماجراجویی عاشقانه داشت کلافهاش میکرد. برای او نوشت و دستور داد که فورا برگردد. میدانست چگونه دلیل و برهان ردیف کند تا او را تحت فرمان خود قرار دهد.
زمان وداع رسید. آنتونیو تصمیم گرفت در ذهن او یک یادگاری جاودان بگذارد. او را به دیدن «بوساکو» برد که یکی از سحرانگیزترین اماکن در جهان به شمار میرود. آنجا درختانی قدیمی را دید که بر کوهها روییده بودند. در اطراف آن یک فرمان کاتولیکی مربوط به قرن هفدهم بود که هرکس را میخواست به این درختان آسیبی برساند، تهدید میکرد. با هم در هوای آزاد غذا خوردند. بین صنوبرهای قفقازی و صنوبر لبنانی. به همراه مارتا و هابیل که یکی از دوستانش بود: «در این مکان فوقالعاده بود که عشق ربانی چرخ میزد و با بالهایش که از پر قو نازکتر بود ما را نوازش میکرد». سالازار به هدف زده بود. امکان مقابله با تفکرش نبود.: برای ابدالآباد خطبه عقد میخوانیم...
اما فلیسمینا به حرف خواهرش گوش داد و به ویسو برگشت. مجازات و مجبور شد در تمام ماه سپتامبر نزد راهبههای فرانسسیکن، گلدوزی بیاموزد. میگوید: «داشتم گریه میکردم... بهخصوص بهخاطر از دستدادن آن خوشبختی که چند روز از آن برخوردار بودم. گمان میکردم برای همیشه اینها را از دست دادهام.»
سال1906، پنجمژانویه، سالازار دوباره به مدرسه کاتولیکی برگشت. فلیسمینا میدانست که خواهرش هرمینیا به او نامه نوشته است. شاید برای دفاع از او یا دیگری. اما سالازار زنان را میشناخت بنابراین فورا دریافت آن خواهر مکار و حیلهگر چهچیزی در ذهن دارد: «این کنیز توست که برگشته. از همنشینی برخوردار شد و همانطور که آمده بود؛ برگشت.» معنای این بهسادگی آن بود که فلیسمینا پس از اقامتش در سانتاکومبا همچنان سالم بوده است.
سالازار رفتاری محتاطانه داشت. جفایی را که کرده بود، فلیسمینا را بر آن داشت تا برای کارکردن به عنوان یک معلم به روستایی کوهستانی و کوچک به نام «مورامورتا» برود. آنجا شعر میسرود و مقالاتی مینوشت که در مجلات کاتولیکی به چاپ رسید و مورد استقبال دوستانش قرار گرفت. در پشت این آرامش ظاهری، نگران آن بود که از محبوبش فاصله گرفته باشد. میگفت: «بخشش، بخشش. خدایا قول میدهم هرگز آن را از تو نگیرم.» در نهایت عید فصح سال1907 بود که او پاسخ خواستههایش را گرفت؛ آنهم در خلال مراسم جشن یادبود نزول روحالقدس. آنتونیو نیز در لباس دانشآموزان مدرسه کاتولیکی شرکت کرده بود. در راهرو میانی کلیسا ایستاده بود. در حالی که عصبانی بود، داشت او را میپایید. به او نزدیک شد و سرفهای کرد.
در پایان سال تحصیلی بود که فلیسمینا به سانتاکومبا برگشت تا تعطیلاتش را در آنجا بگذراند. آنتونیو چنانکه انتظارش میرفت، مهربان و لطیف بود. دیدار بین آندو شیرین بود. دوباره ماه سپتامبر از هم جدا شدند و فلیسمینا برای تدریس به مورامورتا بازگشت. هرمینیا نامه دیگری به او نوشت. به این بهانه که شایعاتی در مورد آنها در ویسو پخش شده است. به آنتونیو نامهای نوشت و از او خواست به این رابطه پایان دهد. او هم همین کار را کرد و بهصورت خلاصه به معشوقهاش نوشت: «چوپانی مذکر و مونث همدیگر را دوست داشتند. اما خانواده چوپان مونث با عشق آندو مخالفت کرد.»
ادامه دارد...
بنابراین هنگامی که داشت در باغ میوه میچید، از فرصت استفاده کرده و او را غافلگیر کرد. دست راستش را گرفت و بر آن بوسهای زد. چیزی نمانده بود همدیگر را در آغوش گیرند که صدایی شنیدند. یکنفر داشت میآمد. از هم جدا شدند. مارتا بود که آن دو را دیده و تلاش کرده بود خودش را مخفی کند. دیگر انکار حقیقت سودی نداشت. فلیسمینا میگوید: «سعی میکرد از عشق خودش به من بگوید. اما من ترسم بیشتر میشد. آه. چه احساس شیرینی مرا دربرمیگرفت و در اعماق وجود من رسوخ میکرد. من هم خجالت میکشیدم و هم غمگین بودم. چطور ممکن است من عاشق یک دانشآموز مدرسه کاتولیکی باشم!»
یک بار داشت در تصاویری که بر دیوار خانه نصب شده بود، دقت میکرد. در یکی از آنها آنتونیو را دید که کوچک بود و صورتی مبهوت داشت. پرسید:
«- به چه فکر میکردی؟
- به اینکه در دنیا باید یک زنی مثل تو وجود داشته باشد.
- آه!
-چرا یکسره میگویی آه؟!»
بدون اینکه جوابی بدهد به او پشت کرد.
تابستان مثل یک موسم بهشتی همینطور سپری شد؛ بین غزل بیپروایی و احساس پاکدامنی و گناه. داستان به نظر هرمینیا، خواهر فلیسمینا خیلی کش پیدا کرده بود. لابد حسودیاش میشد. او در ویسو بود. این ماجراجویی عاشقانه داشت کلافهاش میکرد. برای او نوشت و دستور داد که فورا برگردد. میدانست چگونه دلیل و برهان ردیف کند تا او را تحت فرمان خود قرار دهد.
زمان وداع رسید. آنتونیو تصمیم گرفت در ذهن او یک یادگاری جاودان بگذارد. او را به دیدن «بوساکو» برد که یکی از سحرانگیزترین اماکن در جهان به شمار میرود. آنجا درختانی قدیمی را دید که بر کوهها روییده بودند. در اطراف آن یک فرمان کاتولیکی مربوط به قرن هفدهم بود که هرکس را میخواست به این درختان آسیبی برساند، تهدید میکرد. با هم در هوای آزاد غذا خوردند. بین صنوبرهای قفقازی و صنوبر لبنانی. به همراه مارتا و هابیل که یکی از دوستانش بود: «در این مکان فوقالعاده بود که عشق ربانی چرخ میزد و با بالهایش که از پر قو نازکتر بود ما را نوازش میکرد». سالازار به هدف زده بود. امکان مقابله با تفکرش نبود.: برای ابدالآباد خطبه عقد میخوانیم...
اما فلیسمینا به حرف خواهرش گوش داد و به ویسو برگشت. مجازات و مجبور شد در تمام ماه سپتامبر نزد راهبههای فرانسسیکن، گلدوزی بیاموزد. میگوید: «داشتم گریه میکردم... بهخصوص بهخاطر از دستدادن آن خوشبختی که چند روز از آن برخوردار بودم. گمان میکردم برای همیشه اینها را از دست دادهام.»
سال1906، پنجمژانویه، سالازار دوباره به مدرسه کاتولیکی برگشت. فلیسمینا میدانست که خواهرش هرمینیا به او نامه نوشته است. شاید برای دفاع از او یا دیگری. اما سالازار زنان را میشناخت بنابراین فورا دریافت آن خواهر مکار و حیلهگر چهچیزی در ذهن دارد: «این کنیز توست که برگشته. از همنشینی برخوردار شد و همانطور که آمده بود؛ برگشت.» معنای این بهسادگی آن بود که فلیسمینا پس از اقامتش در سانتاکومبا همچنان سالم بوده است.
سالازار رفتاری محتاطانه داشت. جفایی را که کرده بود، فلیسمینا را بر آن داشت تا برای کارکردن به عنوان یک معلم به روستایی کوهستانی و کوچک به نام «مورامورتا» برود. آنجا شعر میسرود و مقالاتی مینوشت که در مجلات کاتولیکی به چاپ رسید و مورد استقبال دوستانش قرار گرفت. در پشت این آرامش ظاهری، نگران آن بود که از محبوبش فاصله گرفته باشد. میگفت: «بخشش، بخشش. خدایا قول میدهم هرگز آن را از تو نگیرم.» در نهایت عید فصح سال1907 بود که او پاسخ خواستههایش را گرفت؛ آنهم در خلال مراسم جشن یادبود نزول روحالقدس. آنتونیو نیز در لباس دانشآموزان مدرسه کاتولیکی شرکت کرده بود. در راهرو میانی کلیسا ایستاده بود. در حالی که عصبانی بود، داشت او را میپایید. به او نزدیک شد و سرفهای کرد.
در پایان سال تحصیلی بود که فلیسمینا به سانتاکومبا برگشت تا تعطیلاتش را در آنجا بگذراند. آنتونیو چنانکه انتظارش میرفت، مهربان و لطیف بود. دیدار بین آندو شیرین بود. دوباره ماه سپتامبر از هم جدا شدند و فلیسمینا برای تدریس به مورامورتا بازگشت. هرمینیا نامه دیگری به او نوشت. به این بهانه که شایعاتی در مورد آنها در ویسو پخش شده است. به آنتونیو نامهای نوشت و از او خواست به این رابطه پایان دهد. او هم همین کار را کرد و بهصورت خلاصه به معشوقهاش نوشت: «چوپانی مذکر و مونث همدیگر را دوست داشتند. اما خانواده چوپان مونث با عشق آندو مخالفت کرد.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.