|

انحراف از کلیسا

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

روز پنجم ژانویه بود که آنتونیو یعنی برادر کوچک مارتا، خواهرش را همراهی می‌کرد. آن‌روز برای او هم مهم بود: تصمیم گرفت بعد از یک‌تابستان پر از تردید دوباره به مدرسه کاتولیکی ویسو برگردد. از سال1901 در آنجا تحصیل کرده بود. هنگامی‌که آنتونیو دو الیور سالازار در تاریخ 28مارس سال1889 متولد شد، مارتا هشت‌سال داشت و مادرش تقریبا 40سال را رد کرده بود. مارتا دیگر خصلت ثابتی پیدا کرده بود: تقریبا نقش یک‌مادر را برای آنتونیوی کوچک و سه‌خواهر دیگرش بازی می‌کرد. آمدن این پسر بعد از یک‌دوران طولانی انتظار برای زنان خانه‌دار اهمیت داشت. در باغچه کوچک خانواده سالازار، گروهی از بچه‌های کوچک با ساختن عروسک‌های کوچک لذت می‌بردند. آنتونیو، با مهارت خاص خودش و کمچه‌ای که داشت مقدمات این کار را برای آنها فراهم می‌کرد. بنیه‌اش ضعیف بود، اما هیچ همبازی دیگری غیر از خواهرانش نداشت. ماریا دو راسگات، درهمان میخانه‌اش کار می‌کرد و برای مشتریان اصلی‌اش کباب می‌پخت. حال آنکه آنتونیو دو اولیور پدر، در مزرعه خانواده نجیب‌زاده پرستیلو به‌سختی کار می‌کرد. آنتونیو برای ماریا دو راسگات پسری دوست‌داشتنی بود. تقریبا سال1905، این مادر شصت را داشت. زندگی سخت او را شکسته بود. آن پسر با درس‌خواندش به او وعده آینده‌ای بهتر را می‌داد. مدرسه کشیشی فرصتی مناسب را در اختیار خانواده‌های محروم می‌گذاشت تا از این طریق خود را به دانشگاه برسانند. بعد از اینکه آنتونیو به‌دلیل ضعف تمایلات دینی‌اش دچار تردیدهایی شده و مدرسه را ترک کرده بود، سرانجام به‌دعوت مادر غمگینش پاسخ مثبت داد و دوباره به ویسو بازگشت.
آن‌روز ظهر چنان‌که فلیسمینا سربسته می‌گوید «شروع یک‌عشق بزرگ بود... می‌شود گفت خداوند آن را اراده کرده بود». بعدازظهر یک‌روز شنبه بود. به‌همراه دوستش می‌رفت تا در مدرسه کاتولیکی با برادر او ملاقات کند. کسی‌که برای خودش یک‌سخنران بااستعداد بود و خوب می‌دانست چگونه با اشاره‌هایش مردم را مفتون خود سازد. داشت درباره خرده‌خراب‌کاری‌هایی می‌گفت که آن جوانان در دیری مرتکب شده بودند که برای آنها بیشتر مظهر حماقت بود تا قداست. فلیسمینا حرف‌هایش را کاملا گرفت. هرهفته برایش مربا و گوشت بریان‌شده می‌آورد و با همان لباس راهبگی خود در آستانه در می‌ایستاد. در اثنای یکی از این دیدارهای هفتگی برنامه‌ریزی‌شده و رمانتیک دوران نوجوانی بود که آنتونیو نامه‌ای به آن معلم زیباروی داد. کنجکاوی مارتا را برآن داشت تا از بالای سرش آن را دید بزند. آنتونیو وسط پرید و نگذاشت. می‌خواست فلیسمینا تنهایی آن را بخواند. نوشته بود آماده است تا روند زندگی‌اش را تغییر داده و تشکیل خانواده بدهد. در این پیشنهاد البته نشانه‌ای آشکار از یک‌گناه دیده می‌شد: زیرا او داشت درظاهر علم الهی می‌خواند و خود را برای کشیشی آماده می‌کرد. صورتش را با دست پوشاند که قرمزشدنش را نبیند و بلافاصله پابه‌فرار گذاشت. چندروز بعد یک‌پیغام جدید دریافت کرد: «بر اعصابت مسلط باش... چرا وقتی این مکتوب را می‌خواندی چهره‌ات قرمز شد. چرا دیگر لبخند نمی‌زدی؟». کسی به این نامه نیز پاسخ نداد. تمایل‌به‌دنیا داشت آنتونیو را از راه مستقیم کلیسا منحرف می‌کرد.

ادامه دارد...

روز پنجم ژانویه بود که آنتونیو یعنی برادر کوچک مارتا، خواهرش را همراهی می‌کرد. آن‌روز برای او هم مهم بود: تصمیم گرفت بعد از یک‌تابستان پر از تردید دوباره به مدرسه کاتولیکی ویسو برگردد. از سال1901 در آنجا تحصیل کرده بود. هنگامی‌که آنتونیو دو الیور سالازار در تاریخ 28مارس سال1889 متولد شد، مارتا هشت‌سال داشت و مادرش تقریبا 40سال را رد کرده بود. مارتا دیگر خصلت ثابتی پیدا کرده بود: تقریبا نقش یک‌مادر را برای آنتونیوی کوچک و سه‌خواهر دیگرش بازی می‌کرد. آمدن این پسر بعد از یک‌دوران طولانی انتظار برای زنان خانه‌دار اهمیت داشت. در باغچه کوچک خانواده سالازار، گروهی از بچه‌های کوچک با ساختن عروسک‌های کوچک لذت می‌بردند. آنتونیو، با مهارت خاص خودش و کمچه‌ای که داشت مقدمات این کار را برای آنها فراهم می‌کرد. بنیه‌اش ضعیف بود، اما هیچ همبازی دیگری غیر از خواهرانش نداشت. ماریا دو راسگات، درهمان میخانه‌اش کار می‌کرد و برای مشتریان اصلی‌اش کباب می‌پخت. حال آنکه آنتونیو دو اولیور پدر، در مزرعه خانواده نجیب‌زاده پرستیلو به‌سختی کار می‌کرد. آنتونیو برای ماریا دو راسگات پسری دوست‌داشتنی بود. تقریبا سال1905، این مادر شصت را داشت. زندگی سخت او را شکسته بود. آن پسر با درس‌خواندش به او وعده آینده‌ای بهتر را می‌داد. مدرسه کشیشی فرصتی مناسب را در اختیار خانواده‌های محروم می‌گذاشت تا از این طریق خود را به دانشگاه برسانند. بعد از اینکه آنتونیو به‌دلیل ضعف تمایلات دینی‌اش دچار تردیدهایی شده و مدرسه را ترک کرده بود، سرانجام به‌دعوت مادر غمگینش پاسخ مثبت داد و دوباره به ویسو بازگشت.
آن‌روز ظهر چنان‌که فلیسمینا سربسته می‌گوید «شروع یک‌عشق بزرگ بود... می‌شود گفت خداوند آن را اراده کرده بود». بعدازظهر یک‌روز شنبه بود. به‌همراه دوستش می‌رفت تا در مدرسه کاتولیکی با برادر او ملاقات کند. کسی‌که برای خودش یک‌سخنران بااستعداد بود و خوب می‌دانست چگونه با اشاره‌هایش مردم را مفتون خود سازد. داشت درباره خرده‌خراب‌کاری‌هایی می‌گفت که آن جوانان در دیری مرتکب شده بودند که برای آنها بیشتر مظهر حماقت بود تا قداست. فلیسمینا حرف‌هایش را کاملا گرفت. هرهفته برایش مربا و گوشت بریان‌شده می‌آورد و با همان لباس راهبگی خود در آستانه در می‌ایستاد. در اثنای یکی از این دیدارهای هفتگی برنامه‌ریزی‌شده و رمانتیک دوران نوجوانی بود که آنتونیو نامه‌ای به آن معلم زیباروی داد. کنجکاوی مارتا را برآن داشت تا از بالای سرش آن را دید بزند. آنتونیو وسط پرید و نگذاشت. می‌خواست فلیسمینا تنهایی آن را بخواند. نوشته بود آماده است تا روند زندگی‌اش را تغییر داده و تشکیل خانواده بدهد. در این پیشنهاد البته نشانه‌ای آشکار از یک‌گناه دیده می‌شد: زیرا او داشت درظاهر علم الهی می‌خواند و خود را برای کشیشی آماده می‌کرد. صورتش را با دست پوشاند که قرمزشدنش را نبیند و بلافاصله پابه‌فرار گذاشت. چندروز بعد یک‌پیغام جدید دریافت کرد: «بر اعصابت مسلط باش... چرا وقتی این مکتوب را می‌خواندی چهره‌ات قرمز شد. چرا دیگر لبخند نمی‌زدی؟». کسی به این نامه نیز پاسخ نداد. تمایل‌به‌دنیا داشت آنتونیو را از راه مستقیم کلیسا منحرف می‌کرد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.