|

جنگ سایبری اعتیادآور است

راهی وجود ندارد؛ جنگ سایبری که «دیوید رانفلت» و «جان آرکوییلا» در سال۱۹۹۳‌میلادی آن را پیش‌بینی کرده بودند، آغاز شده است. از آن زمان تاکنون این‌گونه به‌نظر می‌رسد که این جنگ تنها توسط ایالات‌متحده‌آمریکا شروع شده است اما اکنون تمامی ارتش‌های جهان که به‌شدت مشغول رقابت هستند، هرکدام سهم خود را در این جنگ طلب می‌کنند. «میخاییل وینن»، مشاور نیروهای هوایی آمریکا، در سال۲۰۰۶میلادی در این‌باره گفته بود فضای سایبری در حقیقت قلمرویی است که نیروهای هوایی در آن پرواز می‌کنند و می‌جنگند. در سال۲۰۱۲، «ویلیام لینن‌سوم»، معاونت وقت وزیر‌دفاع آمریکا نیز در مقاله‌ای نوشت که جنگ سایبری تنها بحران و انتقادی برای عملیات‌های نظامی در زمین، هوا و فضاست؛ و در ژانویه همین سال وزارت‌دفاع آمریکا قسم خورد که نیروی امنیتی این کشور را با ترکیبی از تجهیزات مختلف برای تسلط بر تمامی موقعیت‌های جغرافیایی موجود، چه زمینی و هوایی و چه دریایی و فضایی و حتی برای جنگ سایبری آماده کند. اگر بخواهیم این مساله را دقیق‌تر بررسی کنیم، باید بگوییم جنگ سایبری بیش از آنکه خطرناک باشد، اعتیادآور است. برای یک‌لحظه جنگ عامل را در نظر بگیرید؛ این جنگ به‌طور بالقوه خشونت‌طلب نیست بلکه ابتدا هدفمند و سپس سیاسی می‌شود. اما در جنگ سایبری که تاکنون دیده‌ایم؛ از ویروس استونی گرفته تا استاکس‌نت، این معیار‌ به‌سادگی رعایت نمی‌شود.
راه‌حل چیست؟
برخی از سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ برای دفاع، کامپیوترهای خود را از دسترس عموم دور نگه می‌دارند یا از عضویت در شبکه‌های غیرایمن خودداری می‌کنند. اما این اقدامات نیز نمی‌تواند راه‌حل اصلی باشد چرا که با پیدایش ابزارهای قابل‌حمل مانند سی‌دی‌ها یا یواس‌بی‌ها، تبهکاران سایبری فرصت نفوذ به شبکه‌های بسیار ایمن را از دست نمی‌دهند. پس باید بپذیریم که جنگ سایبری فرا‌رسیده است و به‌جای بحث درباره اینکه آیا این جنگ واقعی است یا خیر، برای فهمیدن شرایط جدید باید از تمامی ابزار‌ها استفاده کنیم و اقدامات جدی و منطقی‌تری انجام دهیم. این شرایط جنگی جدید که به «انقلاب‌اطلاعات» معروف شده است، هرچند که دنیا را با تولدی جدید روبه‌رو کرده اما از سوی دیگر، عصری از درگیری‌ها و جنگ‌های جدید را خلق کرده است. پس چیزی که ما باید درباره آن سوال کنیم، آن است که آیا می‌توان جنگ سایبری را کنترل کرد؟ کارشناسان در این‌باره تاکید می‌کنند که همکاری‌های بین‌المللی در این زمینه از‌‌ همان آغاز محکوم به فناست؛ در این شرایط شبکه‌های اینترنتی ممکن است یک کد رفتاری را دنبال کنند و حتی گروه‌های بی‌نامی که تعصبات سایبری دارند، دلایل خود را برای اقداماتشان توضیح دهند تا دولتمردان نیز خواسته‌های آنان را مدنظر قرار بدهند. در چنین فضایی این امید وجود دارد که در میان ویرانی‌های بی‌شمار جنگ سایبری بتوان چشم‌اندازی از صلح سایبری را نیز مشاهده کرد.

راهی وجود ندارد؛ جنگ سایبری که «دیوید رانفلت» و «جان آرکوییلا» در سال۱۹۹۳‌میلادی آن را پیش‌بینی کرده بودند، آغاز شده است. از آن زمان تاکنون این‌گونه به‌نظر می‌رسد که این جنگ تنها توسط ایالات‌متحده‌آمریکا شروع شده است اما اکنون تمامی ارتش‌های جهان که به‌شدت مشغول رقابت هستند، هرکدام سهم خود را در این جنگ طلب می‌کنند. «میخاییل وینن»، مشاور نیروهای هوایی آمریکا، در سال۲۰۰۶میلادی در این‌باره گفته بود فضای سایبری در حقیقت قلمرویی است که نیروهای هوایی در آن پرواز می‌کنند و می‌جنگند. در سال۲۰۱۲، «ویلیام لینن‌سوم»، معاونت وقت وزیر‌دفاع آمریکا نیز در مقاله‌ای نوشت که جنگ سایبری تنها بحران و انتقادی برای عملیات‌های نظامی در زمین، هوا و فضاست؛ و در ژانویه همین سال وزارت‌دفاع آمریکا قسم خورد که نیروی امنیتی این کشور را با ترکیبی از تجهیزات مختلف برای تسلط بر تمامی موقعیت‌های جغرافیایی موجود، چه زمینی و هوایی و چه دریایی و فضایی و حتی برای جنگ سایبری آماده کند. اگر بخواهیم این مساله را دقیق‌تر بررسی کنیم، باید بگوییم جنگ سایبری بیش از آنکه خطرناک باشد، اعتیادآور است. برای یک‌لحظه جنگ عامل را در نظر بگیرید؛ این جنگ به‌طور بالقوه خشونت‌طلب نیست بلکه ابتدا هدفمند و سپس سیاسی می‌شود. اما در جنگ سایبری که تاکنون دیده‌ایم؛ از ویروس استونی گرفته تا استاکس‌نت، این معیار‌ به‌سادگی رعایت نمی‌شود.
راه‌حل چیست؟
برخی از سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ برای دفاع، کامپیوترهای خود را از دسترس عموم دور نگه می‌دارند یا از عضویت در شبکه‌های غیرایمن خودداری می‌کنند. اما این اقدامات نیز نمی‌تواند راه‌حل اصلی باشد چرا که با پیدایش ابزارهای قابل‌حمل مانند سی‌دی‌ها یا یواس‌بی‌ها، تبهکاران سایبری فرصت نفوذ به شبکه‌های بسیار ایمن را از دست نمی‌دهند. پس باید بپذیریم که جنگ سایبری فرا‌رسیده است و به‌جای بحث درباره اینکه آیا این جنگ واقعی است یا خیر، برای فهمیدن شرایط جدید باید از تمامی ابزار‌ها استفاده کنیم و اقدامات جدی و منطقی‌تری انجام دهیم. این شرایط جنگی جدید که به «انقلاب‌اطلاعات» معروف شده است، هرچند که دنیا را با تولدی جدید روبه‌رو کرده اما از سوی دیگر، عصری از درگیری‌ها و جنگ‌های جدید را خلق کرده است. پس چیزی که ما باید درباره آن سوال کنیم، آن است که آیا می‌توان جنگ سایبری را کنترل کرد؟ کارشناسان در این‌باره تاکید می‌کنند که همکاری‌های بین‌المللی در این زمینه از‌‌ همان آغاز محکوم به فناست؛ در این شرایط شبکه‌های اینترنتی ممکن است یک کد رفتاری را دنبال کنند و حتی گروه‌های بی‌نامی که تعصبات سایبری دارند، دلایل خود را برای اقداماتشان توضیح دهند تا دولتمردان نیز خواسته‌های آنان را مدنظر قرار بدهند. در چنین فضایی این امید وجود دارد که در میان ویرانی‌های بی‌شمار جنگ سایبری بتوان چشم‌اندازی از صلح سایبری را نیز مشاهده کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.