|

عملکردهای عمودی

بهمن فروتن . کارشناس و مربی فوتبال

ایستادن در مقابل رای اکثریت مردم، در طول تاریخ همیشه عواقب ناخوشایندی به‌همراه داشته است، ولی در قرن21 زمانی که سیاست، جهانی شده و نئولیبرال‌ها در سطح بین‌المللی امپراتوری‌های متفاوتی به‌وجود آورده‌اند که یکی از آنها امپراتوری‌ رسانه‌ای است و کارش دستکاری ذهن و در نتیجه عقاید مردم است، سوال بسیار ساده‌ای به‌وجود می‌آید که وظیفه اپوزیسیون در مقابل این نوع سیاست‌ها و آرای دستکاری‌شده اکثریت مردم چیست؟ آن را قبول کند یا نکند؟ مساله بسیار بغرنجی است؛ برای ایستادن در مقابل نئولیبرالیسم، رای دستکاری‌شده اکثریت را باید قبول کرد یا نکرد؟ آنهایی که شطرنج بازی کرده‌اند می‌دانند که در شرایط «آچمز» قرارگرفتن یعنی چه؛ اگر قبول نکنید، در مقابل مردم قرار می‌گیرید و اگر قبول کنید، تسلیم ترفندهای نئولیبرال‌ها شده‌اید؛ در حقیقت، نیروهای مترقی هر جامعه، در این شرایط، هیچ شانس و اقبالی برای ایستادگی در مقابل سیاست‌های نئولیبرالی جهانی ندارند. به قضیه «داعش» نگاه کنید؛ ببینید دولت‌ها چگونه در شرایط «آچمز» قرار گرفته‌اند! اگر جنگ با داعش را به‌دلیل مشکلات اقتصادی داخلی و بحران‌های موجود قبول نکنند، با احساسات برانگیخته مردم‌شان که توسط رسانه‌های بین‌المللی از سربریدن‌ها و سوزاندن‌ها با اطلاع شده‌اند روبه‌رو می‌شوند و اگر قبول کنند، منافع این نوع سیاست‌های جهانی را برای مروجان همین نوع سیاست‌ها تامین کرده‌اند. خب به نظر شما چکار باید کرد؟ آیا راه صحیحی وجود دارد؟ به داعش اهمیت ندهیم و اجازه پخش به سربریدن‌ها و سوزاندن‌ها را ندهیم، در‌حالی‌که جلوی اینترنت را نمی‌شود گرفت یا اینکه سفارش 85هواپیمای مدرن را به آمریکایی‌ها بدهیم البته، برای جنگ با داعش! خب برای تهیه این 85هواپیما از کدام بودجه باید زد؟ بهتر است از بودجه ورزش، بهداشت و آموزش کم کنیم چون تاثیرات عینی‌اش کمتر است البته سرباز، مهمات و جنگ‌افزا‌ر‌های لازم را هم باید روانه میدان‌های نبرد کرد. ‌امسال طرح‌های راه‌سازی را در کل کشور مسکوت می‌گذاریم باز هم البته، هرچندسال که این قضیه طول بکشد...! به این شکل، کشورها دچار بحران‌های سیاسی و اقتصادی می‌شوند و به ورطه ورشکستگی کشیده می‌شوند، هزاران‌هزار می‌میرند، ده‌هاهزار بی‌خانمان و ده‌هاهزار دیگر آواره می‌شوند و نفت ارزان می‌شود تا مناسبات اجتماعی در شرق و غرب برهم‌ریخته شود و به کسی هم جرأت جیک‌زدن نمی‌دهند، چون همه اهرم‌ها دست خود نئولیبرال‌هاست تا هر کاری می‌کنند، بدون انتقاد و با رضایت و آرای خود مردم باشد؛ حالا سوال این است که تو چه‌کاره‌ای؟ تو به‌عنوان یک فرد مترقی و آگاه بر این سیاست‌ها، واقعا چه‌کاره‌ای و چه‌کار می‌توانی بکنی؟ *همگام با مردم شوی و منتظر بمانی و ببینی که چه می‌شود؛ این آرامش‌بخش‌ترین راه‌هاست. در جهت پیشبرد سیاست نئولیبرال‌ها، هم‌رای مردمی ‌شدن که ذهن‌شان دستکاری شده، راهی است رو به‌ شهر و آبادی. *بی‌خیال‌شدن هم برای خودش راهی است. بی‌خیال! برو بابا تو هم! داعش دیگه چیه؟ بزار زندگی‌مون رو بکنیم! *و راه سوم اینکه شجاعت داشته باشی و جلوی سیاست‌های نئولیبرال‌ها و آرای به‌دست‌آمده بایستی، البته با تجزیه و تحلیل‌های منطقی و نه از روی حب و بغض. سخت است جلوی همه اهرم‌های رسانه‌ای که در دست نئولیبرال‌هاست بایستی و سیاست‌های آنها را افشا کنی و همزمان سرکوفت مردم را هم بشنوی! این را می‌گویند راه سوم. راه سوم روندگان زیادی دارد هرچند راه سختی است، ولی رهروانش از سختی آن گله و شکایتی ندارند.
قضیه 88درصد
اول از همه این سوال مطرح می‌شود که آیا یک‌میلیون‌و‌800هزارنفر 88درصدمردم ایران را تشکیل می‌دهند؟ آیا با یک‌‌میلیون‌و800هزار رای می‌شود رییس‌جمهور انتخاب کرد؟ و اگر یک‌میلیون‌و800هزارنفر از عملکردی اظهار رضایت کردند نشانه رضایت و خشنودی اکثریت مردم ایران است؟ بیش از 20میلیون تماشاگر، دوشنبه‌شب‌ها تلویزیون نگاه می‌کنند؛ آیا یک‌میلیون‌و800هزارنفر 88درصد 20میلیون است؟ و سوال دیگر این است که آیا همه یک‌میلیون‌و800هزارنفر برای اظهارنظر درباره عملکردهای خاص، پیام کوتاه می‌فرستند یا عده قابل‌توجهی از آنها فقط برای بردن جایزه این کار را انجام می‌دهند؟ صدراعظم انتخاب کنید و «بی‌ام‌و» ببرید! و باز هم سوال این است که در یک برنامه سه‌ساعته، هیچ تاثیری روی شرکت‌کنندگان گذاشته نمی‌شود اگر نتایج زودهنگام آرا پس از یک‌ساعت از گذشت برنامه مشخص شود؟ واقعا جای تعجب است که تیم‌ملی کشوری در تورنمنتی بد بازی می‌کند و بین 32 کشور سی‌ویکم می‌شود و در تورنمنت دیگری که باید قهرمان شود بدتر بازی می‌کند و ششم می‌شود ولی 88درصد مردم این کشور از شکل بازی و نتیجه به‌دست‌آمده راضی و خشنود هستند! وقتی از یکی از همین رای‌دهندگان می‌پرسی به چه دلیل‌ها؟ جواب می‌شنوی چون مربی‌اش خوش‌تیپ است و وقتی می‌پرسی کجای تیپش خوش است می‌گوید همیشه یقه پیراهنش را باز می‌گذارد! این رای‌دهنده نمی‌داند که اگر یک مربی انگلیسی بیاید یقه پیراهنش را کیپ تا بالا می‌بندد و اگر یک مربی آلمانی بیاید صبح و شب و حتی در زمان خواب هم یک شلوار میخی آبی به تن می‌کند. ژان پل سارتر می‌گوید جامعه‌ای که راضی و خشنود است هرگز پیشرفت نمی‌کند و از حالا می‌فهمی فوتبالی که به کاکل و یقه پیراهن مربی‌اش وصل است و هرچقدر هم بد بازی کند و بد نتیجه بگیرد باز هم مردمانش راضی و خشنود هستند هرگز پیشرفتی نخواهد کرد.
و قضیه فوتبال عمودی
عادل فردوسی‌پور در گزارش بازی اتلتیکو مادرید و بارسلون، گلویش را در پشتیبانی از تیم مادریدی پاره می‌کند چون می‌داند در برنامه رپرتاژ آگهی دوروز بعدش می‌خواهد تیم‌ملی ایران را با این تیم مقایسه کند و بگوید ما شبیه این تیم عمودی بازی می‌کنیم و نمی‌خواهیم مثل بارسا و امارات بد بازی کنیم. خوشبختانه یا متاسفانه بعد از اینکه اتلتیکو در دقیقه چهار به گل می‌رسد بارسا سه گل می‌زند و در خاتمه بازی را 3 بر 2 در زمین مادریدی‌ها می‌برد که اگر باخته بود واویلا بود و عادل در برنامه پیام کوتاهش بیشتر غوغا می‌کرد؛ عجیب است که درست یک هفته بعد، همین اتلتیکو مادرید در مقابل رئال‌مادرید، بارسایی بازی می‌کند و در دربی مادرید 4 بر صفر برنده می‌شود. عادل اگر کمی با فوتبالی‌ها بچرخد و خودش را قطب اصلی و نقطه مرکزی و عامل محرکه فوتبال کشورش نداند پی می‌برد که نارضایتی تماشاگر، رسانه‌ها و خود بازیکنان اتلتیکو از شیوه بازی‌شان و تغییر آن، نتیجه غیرمترقبه 4 بر صفر در مقابل یکی از پیروزمندترین تیم‌های باشگاهی اروپایی است.

عادل فردوسی‌پور با برنامه‌اش فوتبال ایران را با وجود همه نداری‌های زیرساختی‌اش ولی دارایی‌های انسانی‌اش که باید قهرمان دایمی آسیا باشد، برای دفاع از یک «مستشار اروپایی پوپولیست» تحقیر و رضایت آنها را برای فوتبال بد و نتیجه‌نگیر کشورش جلب می‌کند. به عادل توصیه می‌کنم که هفته‌ای یک‌بار در میزگردی خارج از برنامه‌اش اطلاعات فوتبال را با متخصصان و کارشناسان متفاوت بده‌وبستان‌ کند تا برنامه‌های خوب «نودش» مبدل به رپرتاژ آگهی نازل نشود. شاید به این شکل بتوان روی فوتبال قدیمی و عقب‌مانده‌مان تاثیر گذاشت. شاید به این شکل چند بازیکن‌مان لژیونر اروپایی شوند و نه عربی یا اینکه حداقل در تیم 11نفره آسیا قرار گیرند یا اینکه همه فوتبال‌مان شبیه فوتبال اروپایی شود و نه فقط یقه باز مربی‌هایش. مرا آزاد کن از من/ مرا آرام کن در خود/ برای پلک‌هایم قصه‌ای تعریف کن امشب/ که خوابم بهترین خواب جهان باشد*
*سیدعلی میرافضلی

ایستادن در مقابل رای اکثریت مردم، در طول تاریخ همیشه عواقب ناخوشایندی به‌همراه داشته است، ولی در قرن21 زمانی که سیاست، جهانی شده و نئولیبرال‌ها در سطح بین‌المللی امپراتوری‌های متفاوتی به‌وجود آورده‌اند که یکی از آنها امپراتوری‌ رسانه‌ای است و کارش دستکاری ذهن و در نتیجه عقاید مردم است، سوال بسیار ساده‌ای به‌وجود می‌آید که وظیفه اپوزیسیون در مقابل این نوع سیاست‌ها و آرای دستکاری‌شده اکثریت مردم چیست؟ آن را قبول کند یا نکند؟ مساله بسیار بغرنجی است؛ برای ایستادن در مقابل نئولیبرالیسم، رای دستکاری‌شده اکثریت را باید قبول کرد یا نکرد؟ آنهایی که شطرنج بازی کرده‌اند می‌دانند که در شرایط «آچمز» قرارگرفتن یعنی چه؛ اگر قبول نکنید، در مقابل مردم قرار می‌گیرید و اگر قبول کنید، تسلیم ترفندهای نئولیبرال‌ها شده‌اید؛ در حقیقت، نیروهای مترقی هر جامعه، در این شرایط، هیچ شانس و اقبالی برای ایستادگی در مقابل سیاست‌های نئولیبرالی جهانی ندارند. به قضیه «داعش» نگاه کنید؛ ببینید دولت‌ها چگونه در شرایط «آچمز» قرار گرفته‌اند! اگر جنگ با داعش را به‌دلیل مشکلات اقتصادی داخلی و بحران‌های موجود قبول نکنند، با احساسات برانگیخته مردم‌شان که توسط رسانه‌های بین‌المللی از سربریدن‌ها و سوزاندن‌ها با اطلاع شده‌اند روبه‌رو می‌شوند و اگر قبول کنند، منافع این نوع سیاست‌های جهانی را برای مروجان همین نوع سیاست‌ها تامین کرده‌اند. خب به نظر شما چکار باید کرد؟ آیا راه صحیحی وجود دارد؟ به داعش اهمیت ندهیم و اجازه پخش به سربریدن‌ها و سوزاندن‌ها را ندهیم، در‌حالی‌که جلوی اینترنت را نمی‌شود گرفت یا اینکه سفارش 85هواپیمای مدرن را به آمریکایی‌ها بدهیم البته، برای جنگ با داعش! خب برای تهیه این 85هواپیما از کدام بودجه باید زد؟ بهتر است از بودجه ورزش، بهداشت و آموزش کم کنیم چون تاثیرات عینی‌اش کمتر است البته سرباز، مهمات و جنگ‌افزا‌ر‌های لازم را هم باید روانه میدان‌های نبرد کرد. ‌امسال طرح‌های راه‌سازی را در کل کشور مسکوت می‌گذاریم باز هم البته، هرچندسال که این قضیه طول بکشد...! به این شکل، کشورها دچار بحران‌های سیاسی و اقتصادی می‌شوند و به ورطه ورشکستگی کشیده می‌شوند، هزاران‌هزار می‌میرند، ده‌هاهزار بی‌خانمان و ده‌هاهزار دیگر آواره می‌شوند و نفت ارزان می‌شود تا مناسبات اجتماعی در شرق و غرب برهم‌ریخته شود و به کسی هم جرأت جیک‌زدن نمی‌دهند، چون همه اهرم‌ها دست خود نئولیبرال‌هاست تا هر کاری می‌کنند، بدون انتقاد و با رضایت و آرای خود مردم باشد؛ حالا سوال این است که تو چه‌کاره‌ای؟ تو به‌عنوان یک فرد مترقی و آگاه بر این سیاست‌ها، واقعا چه‌کاره‌ای و چه‌کار می‌توانی بکنی؟ *همگام با مردم شوی و منتظر بمانی و ببینی که چه می‌شود؛ این آرامش‌بخش‌ترین راه‌هاست. در جهت پیشبرد سیاست نئولیبرال‌ها، هم‌رای مردمی ‌شدن که ذهن‌شان دستکاری شده، راهی است رو به‌ شهر و آبادی. *بی‌خیال‌شدن هم برای خودش راهی است. بی‌خیال! برو بابا تو هم! داعش دیگه چیه؟ بزار زندگی‌مون رو بکنیم! *و راه سوم اینکه شجاعت داشته باشی و جلوی سیاست‌های نئولیبرال‌ها و آرای به‌دست‌آمده بایستی، البته با تجزیه و تحلیل‌های منطقی و نه از روی حب و بغض. سخت است جلوی همه اهرم‌های رسانه‌ای که در دست نئولیبرال‌هاست بایستی و سیاست‌های آنها را افشا کنی و همزمان سرکوفت مردم را هم بشنوی! این را می‌گویند راه سوم. راه سوم روندگان زیادی دارد هرچند راه سختی است، ولی رهروانش از سختی آن گله و شکایتی ندارند.
قضیه 88درصد
اول از همه این سوال مطرح می‌شود که آیا یک‌میلیون‌و‌800هزارنفر 88درصدمردم ایران را تشکیل می‌دهند؟ آیا با یک‌‌میلیون‌و800هزار رای می‌شود رییس‌جمهور انتخاب کرد؟ و اگر یک‌میلیون‌و800هزارنفر از عملکردی اظهار رضایت کردند نشانه رضایت و خشنودی اکثریت مردم ایران است؟ بیش از 20میلیون تماشاگر، دوشنبه‌شب‌ها تلویزیون نگاه می‌کنند؛ آیا یک‌میلیون‌و800هزارنفر 88درصد 20میلیون است؟ و سوال دیگر این است که آیا همه یک‌میلیون‌و800هزارنفر برای اظهارنظر درباره عملکردهای خاص، پیام کوتاه می‌فرستند یا عده قابل‌توجهی از آنها فقط برای بردن جایزه این کار را انجام می‌دهند؟ صدراعظم انتخاب کنید و «بی‌ام‌و» ببرید! و باز هم سوال این است که در یک برنامه سه‌ساعته، هیچ تاثیری روی شرکت‌کنندگان گذاشته نمی‌شود اگر نتایج زودهنگام آرا پس از یک‌ساعت از گذشت برنامه مشخص شود؟ واقعا جای تعجب است که تیم‌ملی کشوری در تورنمنتی بد بازی می‌کند و بین 32 کشور سی‌ویکم می‌شود و در تورنمنت دیگری که باید قهرمان شود بدتر بازی می‌کند و ششم می‌شود ولی 88درصد مردم این کشور از شکل بازی و نتیجه به‌دست‌آمده راضی و خشنود هستند! وقتی از یکی از همین رای‌دهندگان می‌پرسی به چه دلیل‌ها؟ جواب می‌شنوی چون مربی‌اش خوش‌تیپ است و وقتی می‌پرسی کجای تیپش خوش است می‌گوید همیشه یقه پیراهنش را باز می‌گذارد! این رای‌دهنده نمی‌داند که اگر یک مربی انگلیسی بیاید یقه پیراهنش را کیپ تا بالا می‌بندد و اگر یک مربی آلمانی بیاید صبح و شب و حتی در زمان خواب هم یک شلوار میخی آبی به تن می‌کند. ژان پل سارتر می‌گوید جامعه‌ای که راضی و خشنود است هرگز پیشرفت نمی‌کند و از حالا می‌فهمی فوتبالی که به کاکل و یقه پیراهن مربی‌اش وصل است و هرچقدر هم بد بازی کند و بد نتیجه بگیرد باز هم مردمانش راضی و خشنود هستند هرگز پیشرفتی نخواهد کرد.
و قضیه فوتبال عمودی
عادل فردوسی‌پور در گزارش بازی اتلتیکو مادرید و بارسلون، گلویش را در پشتیبانی از تیم مادریدی پاره می‌کند چون می‌داند در برنامه رپرتاژ آگهی دوروز بعدش می‌خواهد تیم‌ملی ایران را با این تیم مقایسه کند و بگوید ما شبیه این تیم عمودی بازی می‌کنیم و نمی‌خواهیم مثل بارسا و امارات بد بازی کنیم. خوشبختانه یا متاسفانه بعد از اینکه اتلتیکو در دقیقه چهار به گل می‌رسد بارسا سه گل می‌زند و در خاتمه بازی را 3 بر 2 در زمین مادریدی‌ها می‌برد که اگر باخته بود واویلا بود و عادل در برنامه پیام کوتاهش بیشتر غوغا می‌کرد؛ عجیب است که درست یک هفته بعد، همین اتلتیکو مادرید در مقابل رئال‌مادرید، بارسایی بازی می‌کند و در دربی مادرید 4 بر صفر برنده می‌شود. عادل اگر کمی با فوتبالی‌ها بچرخد و خودش را قطب اصلی و نقطه مرکزی و عامل محرکه فوتبال کشورش نداند پی می‌برد که نارضایتی تماشاگر، رسانه‌ها و خود بازیکنان اتلتیکو از شیوه بازی‌شان و تغییر آن، نتیجه غیرمترقبه 4 بر صفر در مقابل یکی از پیروزمندترین تیم‌های باشگاهی اروپایی است.

عادل فردوسی‌پور با برنامه‌اش فوتبال ایران را با وجود همه نداری‌های زیرساختی‌اش ولی دارایی‌های انسانی‌اش که باید قهرمان دایمی آسیا باشد، برای دفاع از یک «مستشار اروپایی پوپولیست» تحقیر و رضایت آنها را برای فوتبال بد و نتیجه‌نگیر کشورش جلب می‌کند. به عادل توصیه می‌کنم که هفته‌ای یک‌بار در میزگردی خارج از برنامه‌اش اطلاعات فوتبال را با متخصصان و کارشناسان متفاوت بده‌وبستان‌ کند تا برنامه‌های خوب «نودش» مبدل به رپرتاژ آگهی نازل نشود. شاید به این شکل بتوان روی فوتبال قدیمی و عقب‌مانده‌مان تاثیر گذاشت. شاید به این شکل چند بازیکن‌مان لژیونر اروپایی شوند و نه عربی یا اینکه حداقل در تیم 11نفره آسیا قرار گیرند یا اینکه همه فوتبال‌مان شبیه فوتبال اروپایی شود و نه فقط یقه باز مربی‌هایش. مرا آزاد کن از من/ مرا آرام کن در خود/ برای پلک‌هایم قصه‌ای تعریف کن امشب/ که خوابم بهترین خواب جهان باشد*
*سیدعلی میرافضلی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.