با کیروش و درباره کیروش حرف بزنیم
راه سوم: گفتوگو
عیسی عظیمی
اینک، روز داوری: خوب یا بد؟ فرشته یا شیطان؟ و حکم: بماند یا برود؟ بکشیم یا زندهاش بگذاریم؟ در مثل مناقشه نیست و ما ناگزیر از قضاوت، نشستهایم پشت میز. با چکشی به دست، در لحظه اعلام رای. این، دوراهی ازلیوابدی خیروشر است؟ ظاهرا که بله؛ وقتی حد میانهای از منطق در میان نباشد. مربی 61ساله، روی لبه تیز عشق و نفرت ایستاده و ما تیغ کشیدهایم بر دیگرانی که حکمی غیر ما دادهاند. جنگ در شبکههای اجتماعی ادامه دارد و انگار گریزی از ایستادن در یکسوی این کارزار نیست.
آورده کارلوس کیروش برای فوتبال ایرانی چیست؟ یکتیم خوب؛ از فوتبالی بد. خب این، باز به قضاوت آلوده است که گفتیم، اما فکتهایی هم هست. یکیاش اینکه هزارنفر برای استقبال از تیم بازنده او به فرودگاه امام میروند و روی پلاکاردها، میان «وی» و «کارلوس» قلب سرخی میگذارند که «استی وید آس!». تیم دوستداشتنی کارلوس قلبها را تسخیر کرده است. دادستانها هم اما، مدارک خودشان را دارند. چرا باید تیمی را دوست داشت که هیچجامی در هیچتورنمنتی نگرفته؟ و اینکه با پولی که به او میدهیم چهکارها که نمیشود کرد و سلیقه را پل کنیم و بگذریم از نقدهایی که بر شیوه بازی تیم کیروش وارد است و فوتبال باتوپ و مالکانه را میپسندد، تا برسیم به اینجا که پرتغالی خوشتیپ، حتی اگر قرار برماندناش صادر شود، روزهای دشواری پیشرو دارد.
از بازیگران صحنه هم بگوییم. در سویی کیروش، پشت سرش لشگر مردم، آن پشتها هم کفاشیانی که ایندو را سپر کرده و ایستاده. دربرابر منتقدانی که پرچمشان، دست امثال درخشان و قلعهنویی است و البته وزارتخانهای که شمشیر را، روتر از همیشه، بسته برای برداشتن «مرد چهارمیلیونیورویی». این صحنهآرایی، خطرناکتر از آن است که بوی صلحوصلاح از آن بهمشام برسد. برای تسلیمنشدن اما، راه فرار از کلیشهای منفور میگذرد: خرد جمعی.
این اما سختترین راه است، وقتی پرسیده شود کدام خرد؟ کدام جمع؟ و وقتی اعتدال پوستر بنفش رنگرورفتهای است روی دیوار پسکوچههای خالی از گفتوگو. باز رسیدهایم به فوتبالی که در مناسبات تمامسنتی آن، جای بزرگتری که حرفاش حجت باشد خالی است و از دیگرسو نه چندان دموکراتیک شدهایم که بنشینیم و درباره گشودن راه بنبست، حرف بزنیم و مهمتر، حرف بشنویم. این نکته هم که ماندن کیروش دروازههای بهشت را به رویمان باز نمیکند و با رفتن او جهنمی نمیشویم، بدیهیتر از آن است که پایان محکمی بر یکیادداشت باشد، اما عقل، هرچه دیر و هرچه دور، پناهگاهی ابدی است و از عقل ما اگر پرسیده باشید، بماند... و باهم حرف بزنیم.
اینک، روز داوری: خوب یا بد؟ فرشته یا شیطان؟ و حکم: بماند یا برود؟ بکشیم یا زندهاش بگذاریم؟ در مثل مناقشه نیست و ما ناگزیر از قضاوت، نشستهایم پشت میز. با چکشی به دست، در لحظه اعلام رای. این، دوراهی ازلیوابدی خیروشر است؟ ظاهرا که بله؛ وقتی حد میانهای از منطق در میان نباشد. مربی 61ساله، روی لبه تیز عشق و نفرت ایستاده و ما تیغ کشیدهایم بر دیگرانی که حکمی غیر ما دادهاند. جنگ در شبکههای اجتماعی ادامه دارد و انگار گریزی از ایستادن در یکسوی این کارزار نیست.
آورده کارلوس کیروش برای فوتبال ایرانی چیست؟ یکتیم خوب؛ از فوتبالی بد. خب این، باز به قضاوت آلوده است که گفتیم، اما فکتهایی هم هست. یکیاش اینکه هزارنفر برای استقبال از تیم بازنده او به فرودگاه امام میروند و روی پلاکاردها، میان «وی» و «کارلوس» قلب سرخی میگذارند که «استی وید آس!». تیم دوستداشتنی کارلوس قلبها را تسخیر کرده است. دادستانها هم اما، مدارک خودشان را دارند. چرا باید تیمی را دوست داشت که هیچجامی در هیچتورنمنتی نگرفته؟ و اینکه با پولی که به او میدهیم چهکارها که نمیشود کرد و سلیقه را پل کنیم و بگذریم از نقدهایی که بر شیوه بازی تیم کیروش وارد است و فوتبال باتوپ و مالکانه را میپسندد، تا برسیم به اینجا که پرتغالی خوشتیپ، حتی اگر قرار برماندناش صادر شود، روزهای دشواری پیشرو دارد.
از بازیگران صحنه هم بگوییم. در سویی کیروش، پشت سرش لشگر مردم، آن پشتها هم کفاشیانی که ایندو را سپر کرده و ایستاده. دربرابر منتقدانی که پرچمشان، دست امثال درخشان و قلعهنویی است و البته وزارتخانهای که شمشیر را، روتر از همیشه، بسته برای برداشتن «مرد چهارمیلیونیورویی». این صحنهآرایی، خطرناکتر از آن است که بوی صلحوصلاح از آن بهمشام برسد. برای تسلیمنشدن اما، راه فرار از کلیشهای منفور میگذرد: خرد جمعی.
این اما سختترین راه است، وقتی پرسیده شود کدام خرد؟ کدام جمع؟ و وقتی اعتدال پوستر بنفش رنگرورفتهای است روی دیوار پسکوچههای خالی از گفتوگو. باز رسیدهایم به فوتبالی که در مناسبات تمامسنتی آن، جای بزرگتری که حرفاش حجت باشد خالی است و از دیگرسو نه چندان دموکراتیک شدهایم که بنشینیم و درباره گشودن راه بنبست، حرف بزنیم و مهمتر، حرف بشنویم. این نکته هم که ماندن کیروش دروازههای بهشت را به رویمان باز نمیکند و با رفتن او جهنمی نمیشویم، بدیهیتر از آن است که پایان محکمی بر یکیادداشت باشد، اما عقل، هرچه دیر و هرچه دور، پناهگاهی ابدی است و از عقل ما اگر پرسیده باشید، بماند... و باهم حرف بزنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.