|

خیال‌پردازان نوجوانی که دنیا را تغییر می‌دهند

مترجم: زروان بختیار : نوع‌دوستی؛ یعنی مهیاکردن پول برای نیازمندان و البته مقدار آن مهم نیست. اما برخی از کودکان از انجام فعالیت‌های روال مرسوم مدرسه‌شان قدم پیش‌تر گذاشته‌اند و برای نیازمندان ده‌ها و صدها هزار دلار فراهم کرده‌اند.
لیموناد برای نپال
«ویوین هَر» درواقع خیریه‌اش را با برپایی یک ایستگاه لیموناد آغاز کرد اما آن را به یک امپراتوری تبدیل کرد. در هشت‌سالگی‌اش عکس دو پسر نپالی هم‌سن خود را دید که به‌کار گماشته شده بودند. او با هدف پایان‌دادن به امر کودکان کار، یک ایستگاه پخش لیموناد برپا کرد. این داستان بسیار پیچید و ١٧٣ روز بعد صدهزاردلار جمع کرد. امروز شرکت‌های بزرگی چون بیزاستون و جک‌دورسی به او کمک می‌کنند تا یک برنامه‌ موبایل و یک خیریه درست کند.
بطری‌های قابل بازیافت برای توفان
کار نوع‌دوستانه‌ «تالیا لمن» بعد از توفان کاترینا آغاز شد. این دختر که آن زمان 10‌ساله بود با دیدن تصاویر خرابی‌ها در اخبار، خیریه‌ای برپا کرد که در آن کودکان در نیواورلینز پول جمع می‌کردند و سرانجام برای بازسازی خرابی‌های توفان کاترینا ١٠میلیون‌دلار به دست آوردند. از آنجا بود که خیریه‌ «رندم‌کید» را راه انداخت. رندم‌کید، یک خیریه‌ غیردولتی است که برای افراد جوانی که می‌خواهند در هر زمینه‌ای در دنیا تاثیری بگذارند، امکانات فراهم می‌کند. از میان تلاش‌های بسیار این خیریه، می‌توان به جمع‌کردن بطری‌های قابل بازیافت آب اشاره کرد که باعث جمع‌آوری پول برای پمپ آبی در یکی از روستاهای آفریقا شد. همچنین این خیریه برای حادثه‌دیدگان زلزله‌‌ هائیتی عضو مصنوعی فراهم کرد.
بازگشت سرباز
بریتانی و رابی برگیست در سال٢٠٠٤ وقتی به‌ترتیب ١٢ و ١٣ساله بودند خبری را دیدند .سربازی از عراق بازمی‌گشت و قبض تلفنش حدود هشت‌هزاردلار شده بود. این دو برادر که پسرعمویی هم در جنگ داشتند، متاثر شدند که سربازان باید خود هزینه‌ تلفن به عزیزانشان را پرداخت کنند. آنها برای کمک به آن سرباز، خیریه‌ای برپا کردند که کمی بعد تبدیل به شرکت تلفن همراه برای سربازان شد. این برنامه شامل جمع‌آوری تلفن‌های استفاده‌شده و خرید کارت شارژ بین‌المللی بود که باعث جمع‌آوری هشت‌میلیون‌دلار پول نقد و تلفن شد و ١٨١میلیون دقیقه مکالمه‌ تلفنی انجام گرفت. امروز آنها در حال راه‌اندازی شرکت «کمک به قهرمانان در وطن» هستند و تمرکزشان بر فراهم‌کردن هزینه‌ ضروری برای بازگرداندن سربازان و کمک به بازگشت به زندگی معمولی‌شان است.
ماشین پر از غذا
جشن شکرگزاری و عیدپاک زمان بسیار بدی برای گرسنه‌بودن است. «اَدِم کلاگت»، 15ساله خیلی بیشتر از حد خودش سعی کرد که مردم ایلینوس‌ولی گرسنگی نکشند. او از 9سالگی برای غذادادن به گرسنگان، پول جمع می‌کرد. اول ماشین‌شان را با غذا پر کرد که ٨٨پوند شد. از آن پس ماشین‌های بسیاری برای جمع‌آوری غذا به کار گرفته است و ١٢هزارتن غذا و هزاران دلار پول نقد به خیریه‌های محلی داده است.
پتو برای سرطان
«مالکم سوترلند فوگو» در 10‌سالگی فهمید که سرطان دارد و بلافاصله به جمع‌آوری پول و سخنرانی درباره‌ این بیماری پرداخت. یک سال بعد او موسسه‌ خیریه‌ کمک به کودکان سرطانی را راه انداخت که اکنون شعبه‌هایی در سراسر کشور[ آمریکا] دارد. این موسسه، بیش از یک‌میلیون‌دلار جمع‌آوری کرد و با سفر به همراه پتویی که عکس و اسم کودکان مبتلا بر آن درج شده سطح آگاهی را نسبت به این بیماری افزایش می‌دهد.
لباس‌هایی برای همه
پیج بلیک وکیتی ایسترلی، 17ساله دو دوست قدیمی بودند که دو سال پیش در کالیفرنیا موسسه‌ خیریه‌ «آنچه مال من است مال توست» را تشکیل دادند که به جمع‌آوری لباس‌های استفاده‌شده برای نوجوانان می‌پردازد. این عمل به سرعت تبدیل به یک پدیده‌ محلی شد و امروز این دو دوست بیش از ١٣هزار دست لباس به بیش از ١٦ یتیم‌خانه داده‌اند.

مترجم: زروان بختیار : نوع‌دوستی؛ یعنی مهیاکردن پول برای نیازمندان و البته مقدار آن مهم نیست. اما برخی از کودکان از انجام فعالیت‌های روال مرسوم مدرسه‌شان قدم پیش‌تر گذاشته‌اند و برای نیازمندان ده‌ها و صدها هزار دلار فراهم کرده‌اند.
لیموناد برای نپال
«ویوین هَر» درواقع خیریه‌اش را با برپایی یک ایستگاه لیموناد آغاز کرد اما آن را به یک امپراتوری تبدیل کرد. در هشت‌سالگی‌اش عکس دو پسر نپالی هم‌سن خود را دید که به‌کار گماشته شده بودند. او با هدف پایان‌دادن به امر کودکان کار، یک ایستگاه پخش لیموناد برپا کرد. این داستان بسیار پیچید و ١٧٣ روز بعد صدهزاردلار جمع کرد. امروز شرکت‌های بزرگی چون بیزاستون و جک‌دورسی به او کمک می‌کنند تا یک برنامه‌ موبایل و یک خیریه درست کند.
بطری‌های قابل بازیافت برای توفان
کار نوع‌دوستانه‌ «تالیا لمن» بعد از توفان کاترینا آغاز شد. این دختر که آن زمان 10‌ساله بود با دیدن تصاویر خرابی‌ها در اخبار، خیریه‌ای برپا کرد که در آن کودکان در نیواورلینز پول جمع می‌کردند و سرانجام برای بازسازی خرابی‌های توفان کاترینا ١٠میلیون‌دلار به دست آوردند. از آنجا بود که خیریه‌ «رندم‌کید» را راه انداخت. رندم‌کید، یک خیریه‌ غیردولتی است که برای افراد جوانی که می‌خواهند در هر زمینه‌ای در دنیا تاثیری بگذارند، امکانات فراهم می‌کند. از میان تلاش‌های بسیار این خیریه، می‌توان به جمع‌کردن بطری‌های قابل بازیافت آب اشاره کرد که باعث جمع‌آوری پول برای پمپ آبی در یکی از روستاهای آفریقا شد. همچنین این خیریه برای حادثه‌دیدگان زلزله‌‌ هائیتی عضو مصنوعی فراهم کرد.
بازگشت سرباز
بریتانی و رابی برگیست در سال٢٠٠٤ وقتی به‌ترتیب ١٢ و ١٣ساله بودند خبری را دیدند .سربازی از عراق بازمی‌گشت و قبض تلفنش حدود هشت‌هزاردلار شده بود. این دو برادر که پسرعمویی هم در جنگ داشتند، متاثر شدند که سربازان باید خود هزینه‌ تلفن به عزیزانشان را پرداخت کنند. آنها برای کمک به آن سرباز، خیریه‌ای برپا کردند که کمی بعد تبدیل به شرکت تلفن همراه برای سربازان شد. این برنامه شامل جمع‌آوری تلفن‌های استفاده‌شده و خرید کارت شارژ بین‌المللی بود که باعث جمع‌آوری هشت‌میلیون‌دلار پول نقد و تلفن شد و ١٨١میلیون دقیقه مکالمه‌ تلفنی انجام گرفت. امروز آنها در حال راه‌اندازی شرکت «کمک به قهرمانان در وطن» هستند و تمرکزشان بر فراهم‌کردن هزینه‌ ضروری برای بازگرداندن سربازان و کمک به بازگشت به زندگی معمولی‌شان است.
ماشین پر از غذا
جشن شکرگزاری و عیدپاک زمان بسیار بدی برای گرسنه‌بودن است. «اَدِم کلاگت»، 15ساله خیلی بیشتر از حد خودش سعی کرد که مردم ایلینوس‌ولی گرسنگی نکشند. او از 9سالگی برای غذادادن به گرسنگان، پول جمع می‌کرد. اول ماشین‌شان را با غذا پر کرد که ٨٨پوند شد. از آن پس ماشین‌های بسیاری برای جمع‌آوری غذا به کار گرفته است و ١٢هزارتن غذا و هزاران دلار پول نقد به خیریه‌های محلی داده است.
پتو برای سرطان
«مالکم سوترلند فوگو» در 10‌سالگی فهمید که سرطان دارد و بلافاصله به جمع‌آوری پول و سخنرانی درباره‌ این بیماری پرداخت. یک سال بعد او موسسه‌ خیریه‌ کمک به کودکان سرطانی را راه انداخت که اکنون شعبه‌هایی در سراسر کشور[ آمریکا] دارد. این موسسه، بیش از یک‌میلیون‌دلار جمع‌آوری کرد و با سفر به همراه پتویی که عکس و اسم کودکان مبتلا بر آن درج شده سطح آگاهی را نسبت به این بیماری افزایش می‌دهد.
لباس‌هایی برای همه
پیج بلیک وکیتی ایسترلی، 17ساله دو دوست قدیمی بودند که دو سال پیش در کالیفرنیا موسسه‌ خیریه‌ «آنچه مال من است مال توست» را تشکیل دادند که به جمع‌آوری لباس‌های استفاده‌شده برای نوجوانان می‌پردازد. این عمل به سرعت تبدیل به یک پدیده‌ محلی شد و امروز این دو دوست بیش از ١٣هزار دست لباس به بیش از ١٦ یتیم‌خانه داده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.