برگهایی که پرویز شهبازی رو نکرد
خانه دربند
آنتونیا شرکا
حضور پررنگ پرویز شهبازی را در مقام فیلمنامهنویس در جایجای «خانه دختر» میتوان دید. این رد موثر شهبازی را، هم بهلحاظ تماتیک میتوان بررسی کرد: پرداختن به مضامینی چون مسایل و مشکلات ناشی از دانشجویدختربودن در شهر بیدروپیکری مثل تهران و فشارهایی که هنوز از محل بخش سنتی و ریشهدار جامعهمان بر دختران و زنان وارد است؛ و هم بهلحاظ ساختاری: پرداختن به داستانی در قالب جنایی با همه خستی که بجا در ارایه اطلاعات به خرج میدهد. شهرام شاهحسینی، کارگردان فیلم - که هم اینک مجموعه پربینندهاش «همهچیز آنجاست» هرشب از شبکه سه سیما پخش میشود - تواناییهای خود را در بازیگرفتن از بازیگران و خلق لحظههای اشکانگیز و همچنین پرتعلیق، نشان داده است. بنابراین زوج شهبازی/شاهحسینی ترکیب مناسبی برای فیلمی مانند «خانه دختر» بهنظر میرسد. اما از سویی فیلم، هم در فیلمنامه و داستان نقاطی خالی دارد و هم در ساختار سینمایی. بیآنکه بخواهیم در اینجا وارد جزییات داستان شویم (مبادا از لذت تماشاکردن آن در نمایش عمومی کاسته شود)، آنچه سبب اقدام نهایی دختر (رعنا آزادیور) در پایان فیلم میشود، باورپذیر نیست. نه در او آنچنان عشقی نسبت به نامزدش دیدهایم و نه از تیپ شخصیتی او برمیآید که بهخاطر اتهامی که به او وارد شده - راست یا دروغ - دست به اقدامی هیجانی از این دست بزند. در بعد ساختاری تقسیم فیلم به دو پاره زمان حال و بعد بازگشت به گذشته موجب شکستی سبکی در فیلم شده است. درحالیکه در نیمهنخست با زحمت و تنها بهمدد قطعات کمی که از پازل داریم، فقط میتوانیم حدس بزنیم چه اتفاقی افتاده، از شروع فلشبک ناگهان روایت خطی میشود و بهسرعت به سمت پایانی میشتابد که کنجکاویم بدانیم. از اینجا آن بازیهای رازآلود فراموش شده و جایش را روایتی کلاسیک میگیرد. از نقاط قوت این نیمه، بازی بازیگران است، بهعلاوه یک حامد بهداد آشنا که به او رخصت داده میشود مطابق با غریزهاش «اوور» بازی کند. به یاد بیاورید تهدیدهایی را که در داخل ماشین به نامزدش میکند که پیامآور سرنوشتی شوم هستند. حضور حامد بهداد جزو نقاط قوت فیلم است. در کل، فیلم از جایی جنایی میشود که هنوز درام شکل نگرفته و کارگردان میتوانسته برگهای برنده خود را با درایت بیشتری رو کند.
حضور پررنگ پرویز شهبازی را در مقام فیلمنامهنویس در جایجای «خانه دختر» میتوان دید. این رد موثر شهبازی را، هم بهلحاظ تماتیک میتوان بررسی کرد: پرداختن به مضامینی چون مسایل و مشکلات ناشی از دانشجویدختربودن در شهر بیدروپیکری مثل تهران و فشارهایی که هنوز از محل بخش سنتی و ریشهدار جامعهمان بر دختران و زنان وارد است؛ و هم بهلحاظ ساختاری: پرداختن به داستانی در قالب جنایی با همه خستی که بجا در ارایه اطلاعات به خرج میدهد. شهرام شاهحسینی، کارگردان فیلم - که هم اینک مجموعه پربینندهاش «همهچیز آنجاست» هرشب از شبکه سه سیما پخش میشود - تواناییهای خود را در بازیگرفتن از بازیگران و خلق لحظههای اشکانگیز و همچنین پرتعلیق، نشان داده است. بنابراین زوج شهبازی/شاهحسینی ترکیب مناسبی برای فیلمی مانند «خانه دختر» بهنظر میرسد. اما از سویی فیلم، هم در فیلمنامه و داستان نقاطی خالی دارد و هم در ساختار سینمایی. بیآنکه بخواهیم در اینجا وارد جزییات داستان شویم (مبادا از لذت تماشاکردن آن در نمایش عمومی کاسته شود)، آنچه سبب اقدام نهایی دختر (رعنا آزادیور) در پایان فیلم میشود، باورپذیر نیست. نه در او آنچنان عشقی نسبت به نامزدش دیدهایم و نه از تیپ شخصیتی او برمیآید که بهخاطر اتهامی که به او وارد شده - راست یا دروغ - دست به اقدامی هیجانی از این دست بزند. در بعد ساختاری تقسیم فیلم به دو پاره زمان حال و بعد بازگشت به گذشته موجب شکستی سبکی در فیلم شده است. درحالیکه در نیمهنخست با زحمت و تنها بهمدد قطعات کمی که از پازل داریم، فقط میتوانیم حدس بزنیم چه اتفاقی افتاده، از شروع فلشبک ناگهان روایت خطی میشود و بهسرعت به سمت پایانی میشتابد که کنجکاویم بدانیم. از اینجا آن بازیهای رازآلود فراموش شده و جایش را روایتی کلاسیک میگیرد. از نقاط قوت این نیمه، بازی بازیگران است، بهعلاوه یک حامد بهداد آشنا که به او رخصت داده میشود مطابق با غریزهاش «اوور» بازی کند. به یاد بیاورید تهدیدهایی را که در داخل ماشین به نامزدش میکند که پیامآور سرنوشتی شوم هستند. حضور حامد بهداد جزو نقاط قوت فیلم است. در کل، فیلم از جایی جنایی میشود که هنوز درام شکل نگرفته و کارگردان میتوانسته برگهای برنده خود را با درایت بیشتری رو کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.