|

روز هفتم: من دیگو مارادونا هستم

تغییر لحن بهرام توکلی

شاهرخ دولکو

«من دیگو مارادونا هستم» تنها فیلمی بود که از ابتدای جشنواره فیلم فجر تاکنون نظرم را جلب کرده. فیلمنامه این اثر سینمایی به‌خوبی نوشته شده و کارگردانی نیز همپای فیلمنامه پیش می‌رود. در کنار آن، بازی‌های بسیار خوبی از بازیگران فیلم می‌بینیم و با اینکه این فیلم مثل فیلم‌های پیشین بهرام توکلی دارای مضمون خاصی است و اساسا دغدغه‌های این کارگردان را بیان می‌کند، اما فضای مفرحی را نیز برای تماشاگر به‌وجود می‌آورد و او را تا پایان فیلم با خود همراه می‌کند. اما مهم‌ترین نکته فیلم نوع روایت و جذابیتی است که این روایت در فیلم ایجاد کرده. درواقع می‌توان گفت این فیلم چراغ جشنواره را روشن کرد. در این فیلم می‌توان تغییر لحن بهرام توکلی را دید؛ اما تغییری که به هیچ‌وجه آزار‌دهنده نیست. به‌دلیل اینکه او جهان‌بینی‌اش را حفظ کرده است در این تغییر لحن اشکالی دیده نمی‌شود. فیلمسازان بسیاری در تاریخ سینمای دنیا به این تغییر لحن روی آورده‌اند، اما با حفظ جهان‌بینی خاص و شخصی خودشان. اگر فیلمساز دارای اندیشه و جهان‌بینی خاص خودش باشد، می‌تواند این تغییر لحن را نقطه‌قوت کارش محسوب کرد آنچنان که بهرام توکلی نیز نمره مثبتی در کارنامه کاری‌اش ثبت کرد. بهرام توکلی در این فیلم باز‌هم تقابل دنیای ذهنی و واقعی هنرمندان را به تصویر کشیده است؛ اما این‌بار با لحنی پر از شوخی و مطایبه. اینکه فیلمساز توانسته جهان تلخ، ذهنی و مشوش خود را در فیلم‌های قبلی‌اش این‌بار با لحنی شوخ‌وشنگ و غیرجدی بیان کند، یکی از موفقیت‌های بزرگ این فیلم محسوب می‌شود.

«من دیگو مارادونا هستم» تنها فیلمی بود که از ابتدای جشنواره فیلم فجر تاکنون نظرم را جلب کرده. فیلمنامه این اثر سینمایی به‌خوبی نوشته شده و کارگردانی نیز همپای فیلمنامه پیش می‌رود. در کنار آن، بازی‌های بسیار خوبی از بازیگران فیلم می‌بینیم و با اینکه این فیلم مثل فیلم‌های پیشین بهرام توکلی دارای مضمون خاصی است و اساسا دغدغه‌های این کارگردان را بیان می‌کند، اما فضای مفرحی را نیز برای تماشاگر به‌وجود می‌آورد و او را تا پایان فیلم با خود همراه می‌کند. اما مهم‌ترین نکته فیلم نوع روایت و جذابیتی است که این روایت در فیلم ایجاد کرده. درواقع می‌توان گفت این فیلم چراغ جشنواره را روشن کرد. در این فیلم می‌توان تغییر لحن بهرام توکلی را دید؛ اما تغییری که به هیچ‌وجه آزار‌دهنده نیست. به‌دلیل اینکه او جهان‌بینی‌اش را حفظ کرده است در این تغییر لحن اشکالی دیده نمی‌شود. فیلمسازان بسیاری در تاریخ سینمای دنیا به این تغییر لحن روی آورده‌اند، اما با حفظ جهان‌بینی خاص و شخصی خودشان. اگر فیلمساز دارای اندیشه و جهان‌بینی خاص خودش باشد، می‌تواند این تغییر لحن را نقطه‌قوت کارش محسوب کرد آنچنان که بهرام توکلی نیز نمره مثبتی در کارنامه کاری‌اش ثبت کرد. بهرام توکلی در این فیلم باز‌هم تقابل دنیای ذهنی و واقعی هنرمندان را به تصویر کشیده است؛ اما این‌بار با لحنی پر از شوخی و مطایبه. اینکه فیلمساز توانسته جهان تلخ، ذهنی و مشوش خود را در فیلم‌های قبلی‌اش این‌بار با لحنی شوخ‌وشنگ و غیرجدی بیان کند، یکی از موفقیت‌های بزرگ این فیلم محسوب می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.