|

ابزاری برای تقویت هویت ملی

عبدالکریم حسین‌زاده . نماینده مجلس

خیلی دور شده‌ام از آن روزها که می‌نشستم و با حساسیت فوتبال تماشا می‌کردم. این‌بار دقایقی از نیمه دوم بازی ایران و عراق گذشته بود که به طور اتفاقی به تماشای این بازی نشستم. آنچه در پس تماشای این بازی برای من نماینده جلب توجه می‌کرد، نحوه چیدمان تیم‌ملی فوتبال ایران بود. انتخابی به دور از مسایل گزینشی معمول. انتخاب افراد فقط و فقط براساس توانایی‌های فوتبالی آنان بود و تیم‌ملی این‌بار به معنای واقعی کلمه ملی شده و از همه قومیت‌ها، زبان‌ها و اقلیت‌های دینی در آن یارکشی شده بود. اتفاقی که به تنهایی خودش شکلی از دموکراسی انتخابی است. آنها که بازی بهتری دارند، فرصت حضور دارند. فارغ از آنکه در مرزهای ایران باشند یا خارج از کشور. فارغ از اینکه سنی‌اند یا شیعه و فارغ از بسیاری حاشیه‌های دست‌وپاگیر دیگر. لزوم حضور در تیم‌ملی، داشتن پسوند ایرانی‌بودن است. ایرانی که باشی از هر کجای جهان می‌توانی برای حضور در تیم‌ملی آماده‌باش شوی. از این جهت انتخاب کی‌روش، انتخابی آموزنده و قابل تامل بود. ویژگی‌ها و ابعاد مختلف فوتبال سبب شده کشورها تنها به بعد ورزشی آن تکیه نکرده، بلکه برنامه‌‏ریزی دقیقی در ابعاد اجتماعی و سیاسی آن داشته باشند. یکی از مهم‌ترین ابعادی که کشورهای مختلف آن را هدف برنامه‌های خود قرار می‌دهند تقویت هویت ملی، ایجاد انسجام ملی، همبستگی و افزایش عرف ملی و تقویت یکپارچگی سرزمینی است. در واقع فوتبال بدل به سازه‌ای پراهمیت در تحکیم وحدت ملی شده است. انبوه تماشاگران، این ورزش را تبدیل به یک پدیده فراگیر اجتماعی کرده و شایسته است ما نیز از این شاخصه مهم فوتبال غافل نشویم. حالا که فوتبال خودآگاه یا ناحودآگاه به بخشی از هویت ملی ما ایرانیان تبدیل شده، باید نسبت به سرمایه‌گذاری همه‌جانبه در آن و بهره‌برداری به نفع منافع ملی تلاش شود. باید فوتبال را چیزی فراتر از یک ورزش و بازی بدانیم. فوتبال ابعاد پنهان سیاسی و دیپلماتیک و هویت ملی دارد. ابعاد دیگر این ورزش باید بیش از هر زمان دیگری از سوی مسوولان ورزشی ما بازشناسی شده و سرمایه‌گذاری لازم در این زمینه صورت گیرد. در تیم‌ملی ایران هم سنی داریم و هم شیعه. هم ایرانی مسیحی، ارمنی و کرد داریم و هم آذری و فارس. یادمان نرود که لوپن در انتخابات ریاست‌جمهوری 2001 فرانسه رقابت را به شیراک باخت و یکی از مهم‌ترین دلایل آن هم این بود که تهدید کرده بود درصورت رییس‌جمهور‌شدن، مسلمانان را از تیم اخراج خواهد کرد، آن هم در شرایطی که زین‌الدین زیدان، هم عضو تیم‌ملی فرانسه بود. باخت به رقیب عراقی یا آرژانتینی شاید مهم نباشد، اما باخت به خود و به تصمیم نادرست قطعا بسیار سخت خواهد بود، تهدید لوپن تهدید زیدان‌ها نبوده، بلکه تهدید هویت و انسجام ملی آن کشور بود. عقلانی است ما نیز شرایط پیش‌آمده برای فوتبال کشورمان را فرصتی دانسته و آن را در مسیر تقویت هویت ملی به کار ‌گیریم.

خیلی دور شده‌ام از آن روزها که می‌نشستم و با حساسیت فوتبال تماشا می‌کردم. این‌بار دقایقی از نیمه دوم بازی ایران و عراق گذشته بود که به طور اتفاقی به تماشای این بازی نشستم. آنچه در پس تماشای این بازی برای من نماینده جلب توجه می‌کرد، نحوه چیدمان تیم‌ملی فوتبال ایران بود. انتخابی به دور از مسایل گزینشی معمول. انتخاب افراد فقط و فقط براساس توانایی‌های فوتبالی آنان بود و تیم‌ملی این‌بار به معنای واقعی کلمه ملی شده و از همه قومیت‌ها، زبان‌ها و اقلیت‌های دینی در آن یارکشی شده بود. اتفاقی که به تنهایی خودش شکلی از دموکراسی انتخابی است. آنها که بازی بهتری دارند، فرصت حضور دارند. فارغ از آنکه در مرزهای ایران باشند یا خارج از کشور. فارغ از اینکه سنی‌اند یا شیعه و فارغ از بسیاری حاشیه‌های دست‌وپاگیر دیگر. لزوم حضور در تیم‌ملی، داشتن پسوند ایرانی‌بودن است. ایرانی که باشی از هر کجای جهان می‌توانی برای حضور در تیم‌ملی آماده‌باش شوی. از این جهت انتخاب کی‌روش، انتخابی آموزنده و قابل تامل بود. ویژگی‌ها و ابعاد مختلف فوتبال سبب شده کشورها تنها به بعد ورزشی آن تکیه نکرده، بلکه برنامه‌‏ریزی دقیقی در ابعاد اجتماعی و سیاسی آن داشته باشند. یکی از مهم‌ترین ابعادی که کشورهای مختلف آن را هدف برنامه‌های خود قرار می‌دهند تقویت هویت ملی، ایجاد انسجام ملی، همبستگی و افزایش عرف ملی و تقویت یکپارچگی سرزمینی است. در واقع فوتبال بدل به سازه‌ای پراهمیت در تحکیم وحدت ملی شده است. انبوه تماشاگران، این ورزش را تبدیل به یک پدیده فراگیر اجتماعی کرده و شایسته است ما نیز از این شاخصه مهم فوتبال غافل نشویم. حالا که فوتبال خودآگاه یا ناحودآگاه به بخشی از هویت ملی ما ایرانیان تبدیل شده، باید نسبت به سرمایه‌گذاری همه‌جانبه در آن و بهره‌برداری به نفع منافع ملی تلاش شود. باید فوتبال را چیزی فراتر از یک ورزش و بازی بدانیم. فوتبال ابعاد پنهان سیاسی و دیپلماتیک و هویت ملی دارد. ابعاد دیگر این ورزش باید بیش از هر زمان دیگری از سوی مسوولان ورزشی ما بازشناسی شده و سرمایه‌گذاری لازم در این زمینه صورت گیرد. در تیم‌ملی ایران هم سنی داریم و هم شیعه. هم ایرانی مسیحی، ارمنی و کرد داریم و هم آذری و فارس. یادمان نرود که لوپن در انتخابات ریاست‌جمهوری 2001 فرانسه رقابت را به شیراک باخت و یکی از مهم‌ترین دلایل آن هم این بود که تهدید کرده بود درصورت رییس‌جمهور‌شدن، مسلمانان را از تیم اخراج خواهد کرد، آن هم در شرایطی که زین‌الدین زیدان، هم عضو تیم‌ملی فرانسه بود. باخت به رقیب عراقی یا آرژانتینی شاید مهم نباشد، اما باخت به خود و به تصمیم نادرست قطعا بسیار سخت خواهد بود، تهدید لوپن تهدید زیدان‌ها نبوده، بلکه تهدید هویت و انسجام ملی آن کشور بود. عقلانی است ما نیز شرایط پیش‌آمده برای فوتبال کشورمان را فرصتی دانسته و آن را در مسیر تقویت هویت ملی به کار ‌گیریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.