|

روز پنجم: عصر یخبندان

عصر داغ بی‌قانونی

آنتونیا شرکا

«عصر یخبندان» فیلمی بود که با توجه به فیلم قبلی مصطفی کیایی «خط ویژه» و حضور آن در میان فیلم‌های منتخب تماشاگران جشنواره امسال منتظر تماشایش بودیم. فیلم البته در موضوع و ساختار شبیه به«خط ویژه» ساخته شده و شاید این یکی از دلایلی است که چندان غافلگیرمان نمی‌کند.
درواقع حکایت قدیمی روشدن ورق‌های بازی، سطح توقع ما را بالا برده است، اما دو مشکل بزرگ‌تری که فیلم از آنها رنج می‌برد یکی ساختار غیرخطی و شکسته آن است که گرچه در فیلم‌های امسال خصوصا باب شده، اما دلیل وجودی خود را در این فیلم -مثل تعدادی از فیلم‌های دیگر- پیدا نمی‌کند. فیلم به تعداد راویانش پایان دارد و می‌تواند در جای دیگر و در دل روایتی دیگر هم تمام شود. مشکل دیگر، بحث محتوایی است که در اوج نقد اجتماعی و لابد اقتصادی و سیاسی که ادعای آن را دارد، درنهایت به ارایه تصویری الکن از مشتی آدم قانون‌شکن و متخلف محدود می‌شود که فقط به‌خاطر اینکه اقلیتی اختلاس می‌کند و از پول‌های بادآوره فربه می‌شود، آنان نیز برای خود مجوز صادر می‌کنند که انواع جرایم ریز و درشت را از پوشاندن پلاک خودرو درمقابل دوربین‌های راهنمایی و رانندگی برای ورود به محدوده طرح ترافیک تا حتی قتل را مرتکب شوند و لابد انتظار می رود که ما این افراد را قهرمان بدانیم یا حداقل به «باحال»بودن‌شان بخندیم. این از معدود فیلم‌های ایرانی است که در آن قتلی اتفاق می‌افتد و تا پایان فیلم شاهد مجازات یا بازداشت قاتل نیستیم! موضوعی که در این فیلم نه یک‌حسن که یک‌رندی است.

«عصر یخبندان» فیلمی بود که با توجه به فیلم قبلی مصطفی کیایی «خط ویژه» و حضور آن در میان فیلم‌های منتخب تماشاگران جشنواره امسال منتظر تماشایش بودیم. فیلم البته در موضوع و ساختار شبیه به«خط ویژه» ساخته شده و شاید این یکی از دلایلی است که چندان غافلگیرمان نمی‌کند.
درواقع حکایت قدیمی روشدن ورق‌های بازی، سطح توقع ما را بالا برده است، اما دو مشکل بزرگ‌تری که فیلم از آنها رنج می‌برد یکی ساختار غیرخطی و شکسته آن است که گرچه در فیلم‌های امسال خصوصا باب شده، اما دلیل وجودی خود را در این فیلم -مثل تعدادی از فیلم‌های دیگر- پیدا نمی‌کند. فیلم به تعداد راویانش پایان دارد و می‌تواند در جای دیگر و در دل روایتی دیگر هم تمام شود. مشکل دیگر، بحث محتوایی است که در اوج نقد اجتماعی و لابد اقتصادی و سیاسی که ادعای آن را دارد، درنهایت به ارایه تصویری الکن از مشتی آدم قانون‌شکن و متخلف محدود می‌شود که فقط به‌خاطر اینکه اقلیتی اختلاس می‌کند و از پول‌های بادآوره فربه می‌شود، آنان نیز برای خود مجوز صادر می‌کنند که انواع جرایم ریز و درشت را از پوشاندن پلاک خودرو درمقابل دوربین‌های راهنمایی و رانندگی برای ورود به محدوده طرح ترافیک تا حتی قتل را مرتکب شوند و لابد انتظار می رود که ما این افراد را قهرمان بدانیم یا حداقل به «باحال»بودن‌شان بخندیم. این از معدود فیلم‌های ایرانی است که در آن قتلی اتفاق می‌افتد و تا پایان فیلم شاهد مجازات یا بازداشت قاتل نیستیم! موضوعی که در این فیلم نه یک‌حسن که یک‌رندی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.