|

آیا مدرسه‌ها مکانی برای تنش‌زایی شده‌اند؟

سعید برآبادی: با انتشار چند خبر تلخ از مدارس کشور، به‌نظر می‌رسد مدرسه امروز معنایی دوپهلو پیدا کرده است؛ محیطی که می‌تواند سازنده نسل‌های بعدی باشد و بازتاب علم‌آموزی، و از آن سو محیطی برای افزایش ترس و دلهره دانش‌آموزان و معلمان. آیا مدرسه‌های ما به حد کافی دانش‌آموزان و معلمان را در آرامش روحی، روانی و جسمی قرار می‌دهند یا محیط‌هایی هستند تنش‌زا و خطرناک؟

جواد هروی عضو کمیسیون آموزش مجلس
ساختار آموزشی ما نیازمند یک دگرگونی اساسی است و در پرتو این دگرگونی، محیط فیزیکی مدرسه‌ها برای کاهش معضلات روحی و روانی و حتی فیزیکی باید تغییر جدی کنند. متاسفانه امروز در دنیا، نیازهای آموزش‌و‌پرورش را در کنار فعالیت‌های شهرداری‌ها قرار می‌دهند اما در ایران، این شرایط برعکس است و عملا آموزش‌و‌پرورش به دیگر نهادها، خدمات‌رسانی می‌کند. در میان جنجال‌هایی که بر سر مباحث کلان کشوری و افق و آینده کشور وجود دارد، یک نگاه کاریکاتوری به آموزش درحال ‌شکل‌گیری است؛ آموزش در دوره پیش از دبستان، خصوصی شده و به‌سمت تجهیز محیط‌های آموزشی پیشروی کرده، در آموزش‌عالی رشد و توسعه خوبی داشته‌ایم اما بدنه آموزش‌و‌پرورش به‌عنوان حلقه واسطه، مورد غفلت قرار گرفته است. در چنین شرایطی من نسبت‌به فضاهای آموزشی بسیار احساس نگرانی می‌کنم. آیا مسوولان کشور می‌دانند که 200هزار مدرسه ما هنوز با بخاری نفتی گرم می‌شوند؟ آیا از تعداد کانکس‌های مدارس اطلاع دارند؟ تا کی قرار است نسبت‌به تجهیز مدارس نگاه صدقه‌گونه داشته باشیم؟ 111هزار مدرسه و پنج‌هزار‌و‌380کلاس درس در ایران داریم که برخی از آنها حتی امکانات اولیه را ندارند، کاش کارت زردی که مجلس به وزیر آموزش‌و‌پرورش نشان ‌داد به این خاطر بود.

مهدی بهلولی کارشناس آموزش
امروز مدرسه‌های جدیدی که ساخته می‌شوند کم‌و‌بیش تابع استانداردهای ساخت‌و‌ساز هستند اما یکی از جدی‌ترین مواردی که دنیا آن را درک کرده و در ساخت مدارس آن را رعایت می‌کند، مغفول مانده است. خانم ابتکار در‌حال‌حاضر تلاش می‌کند مدارس سبز را در کشور ‌راه بیندازد. این مدارس علاوه‌بر بهره‌مندی از فضای سبز، اصول محیط‌زیست را به دانش‌آموزان می‌آموزند. مدارس ایران به‌علت کیفیت پایین ساختاری و نبود فضای سبز عموما دانش‌آموز و معلم را خسته و فرسوده می‌کنند و این شرایط می‌تواند آغازگر فشارهای روحی تازه روی دانش‌آموز باشد. اما نباید از مدارس فرسوده هم غافل شویم. خودمن درمدرسه‌ای درس می‌دهم که ساختمانش 50ساله است و 500دانش‌آموز و 50نفر کادر آموزشی آن ، ایمنی لازم را در برابر زلزله ندارند.

کوروش حاجی‌زاده معمار و عضو هیات علمی دانشگاه
در جامعه‌ای که سیستم آموزشی‌اش، قابل نقد است و هرروز با آمدن یک سیستم مدیریتی جدید، روش‌ها و ساختارها به‌طور کلی تغییر می‌کند، معماری مدارس هم تحت‌تاثیر قرار گرفته و هرروز بر اساس اصولی ساخته می‌شوند. امروز سیستم آموزشی ما با تاکید بر حضور حداکثری دانش‌آموزان در مدرسه‌ها طراحی شده. طبیعی است که در چنین شرایطی ساختار مدرسه باید به‌گونه‌ای باشد که آرامش روانی را برای محصلان به‌دنبال داشته باشد. اما آنچه در عوض این نیاز مهم، شاهد هستیم، این است که در برخی موارد، معماری و طراحی مدرسه‌های ما ایجاد‌کننده شرایط فیزیکی خطرناک برای دانش‌آموزان هستند. حس تعلق کم آنها به محیط‌های آموزشی، یادآوری می‌کند که ما در این فضاها نتوانسته‌ایم حداقل‌های ارتباط دانش‌آموز و معلم را با محیط ایجاد کنیم و طبیعتا در چنین شرایطی، حضور در مدرسه می‌تواند انواع آسیب‌های روانی را در پی داشته باشد.

سعید برآبادی: با انتشار چند خبر تلخ از مدارس کشور، به‌نظر می‌رسد مدرسه امروز معنایی دوپهلو پیدا کرده است؛ محیطی که می‌تواند سازنده نسل‌های بعدی باشد و بازتاب علم‌آموزی، و از آن سو محیطی برای افزایش ترس و دلهره دانش‌آموزان و معلمان. آیا مدرسه‌های ما به حد کافی دانش‌آموزان و معلمان را در آرامش روحی، روانی و جسمی قرار می‌دهند یا محیط‌هایی هستند تنش‌زا و خطرناک؟

جواد هروی عضو کمیسیون آموزش مجلس
ساختار آموزشی ما نیازمند یک دگرگونی اساسی است و در پرتو این دگرگونی، محیط فیزیکی مدرسه‌ها برای کاهش معضلات روحی و روانی و حتی فیزیکی باید تغییر جدی کنند. متاسفانه امروز در دنیا، نیازهای آموزش‌و‌پرورش را در کنار فعالیت‌های شهرداری‌ها قرار می‌دهند اما در ایران، این شرایط برعکس است و عملا آموزش‌و‌پرورش به دیگر نهادها، خدمات‌رسانی می‌کند. در میان جنجال‌هایی که بر سر مباحث کلان کشوری و افق و آینده کشور وجود دارد، یک نگاه کاریکاتوری به آموزش درحال ‌شکل‌گیری است؛ آموزش در دوره پیش از دبستان، خصوصی شده و به‌سمت تجهیز محیط‌های آموزشی پیشروی کرده، در آموزش‌عالی رشد و توسعه خوبی داشته‌ایم اما بدنه آموزش‌و‌پرورش به‌عنوان حلقه واسطه، مورد غفلت قرار گرفته است. در چنین شرایطی من نسبت‌به فضاهای آموزشی بسیار احساس نگرانی می‌کنم. آیا مسوولان کشور می‌دانند که 200هزار مدرسه ما هنوز با بخاری نفتی گرم می‌شوند؟ آیا از تعداد کانکس‌های مدارس اطلاع دارند؟ تا کی قرار است نسبت‌به تجهیز مدارس نگاه صدقه‌گونه داشته باشیم؟ 111هزار مدرسه و پنج‌هزار‌و‌380کلاس درس در ایران داریم که برخی از آنها حتی امکانات اولیه را ندارند، کاش کارت زردی که مجلس به وزیر آموزش‌و‌پرورش نشان ‌داد به این خاطر بود.

مهدی بهلولی کارشناس آموزش
امروز مدرسه‌های جدیدی که ساخته می‌شوند کم‌و‌بیش تابع استانداردهای ساخت‌و‌ساز هستند اما یکی از جدی‌ترین مواردی که دنیا آن را درک کرده و در ساخت مدارس آن را رعایت می‌کند، مغفول مانده است. خانم ابتکار در‌حال‌حاضر تلاش می‌کند مدارس سبز را در کشور ‌راه بیندازد. این مدارس علاوه‌بر بهره‌مندی از فضای سبز، اصول محیط‌زیست را به دانش‌آموزان می‌آموزند. مدارس ایران به‌علت کیفیت پایین ساختاری و نبود فضای سبز عموما دانش‌آموز و معلم را خسته و فرسوده می‌کنند و این شرایط می‌تواند آغازگر فشارهای روحی تازه روی دانش‌آموز باشد. اما نباید از مدارس فرسوده هم غافل شویم. خودمن درمدرسه‌ای درس می‌دهم که ساختمانش 50ساله است و 500دانش‌آموز و 50نفر کادر آموزشی آن ، ایمنی لازم را در برابر زلزله ندارند.

کوروش حاجی‌زاده معمار و عضو هیات علمی دانشگاه
در جامعه‌ای که سیستم آموزشی‌اش، قابل نقد است و هرروز با آمدن یک سیستم مدیریتی جدید، روش‌ها و ساختارها به‌طور کلی تغییر می‌کند، معماری مدارس هم تحت‌تاثیر قرار گرفته و هرروز بر اساس اصولی ساخته می‌شوند. امروز سیستم آموزشی ما با تاکید بر حضور حداکثری دانش‌آموزان در مدرسه‌ها طراحی شده. طبیعی است که در چنین شرایطی ساختار مدرسه باید به‌گونه‌ای باشد که آرامش روانی را برای محصلان به‌دنبال داشته باشد. اما آنچه در عوض این نیاز مهم، شاهد هستیم، این است که در برخی موارد، معماری و طراحی مدرسه‌های ما ایجاد‌کننده شرایط فیزیکی خطرناک برای دانش‌آموزان هستند. حس تعلق کم آنها به محیط‌های آموزشی، یادآوری می‌کند که ما در این فضاها نتوانسته‌ایم حداقل‌های ارتباط دانش‌آموز و معلم را با محیط ایجاد کنیم و طبیعتا در چنین شرایطی، حضور در مدرسه می‌تواند انواع آسیب‌های روانی را در پی داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.