|

ایران با «روزبهانی» به المپیک «ریو»لبخند زد

کمربند طلایی را بغل کردم و خوابیدم

سارا گودرزی

«به افتخار ایران روی رینگ می‌روم.» این جمله را وقتی به‌عنوان اولین ایرانی به مسابقات بوکس آماتورهای جهان دعوت شد، گفت و رفت. حالا دو ماه گذشته و به قولش وفا کرده. اولین لژیونر بوکس ایران، واقعا نام ایران را سربلند کرده و به‌عنوان قهرمانی این میدان مهم دست یافته؛ میدانی که برای هشت‌بوکسور برتر نیمه‌حرفه‌ای دنیا به پا می‌کنند. مربی‌اش می‌گوید احسان رینگ بلغارستان را به آتش کشید. او جمعه‌شب درحالی در آخرین مرحله مسابقات بوکس جهان به روی رینگ رفت که موفق شد حریف قدری از جزیره موریس را با اقتدار شکست دهد و کمربند طلایی این رقابت‌ها را از آن خود کند. بوکسور وزن 81کیلوگرم کشورمان در این شب به‌افتخار دیگری هم رسید. او با این قهرمانی اولین‌مرد ورزش ایران شد که بلیت بازی‌های المپیک 2016 ریودوژانیرو را گرفت. گفت‌وگوی «شرق» را با «احسان روزبهانی» می‌خوانید.

چه احساسی‌داری از اینکه اولین سهمیه کاروان ورزش ایران را در المپیک 2016 ریو گرفتی؟
واقعا خوشحالم. خوشحال از اینکه بالاخره به حقم رسیدم. در هر مسابقه بزرگی که شرکت می‌کردم یا داوران حقم را می‌خوردند یا مصدومیت گریبانم را می‌گرفت. الان احساس خیلی بزرگی دارم که اولین سهمیه المپیک ایران را من گرفتم. امیدوارم بتوانم اولین مدال را هم در المپیک ریو بگیریم که «نور‌علی نور» شود. نمی‌دانید وقتی کمربند طلایی مسابقات را به من دادند چه حالی داشتم. فقط گریه می‌کردم. همه مردمی هم که در سالن بودند تشویقم می‌کردند. گرفتن این کمربند ارزش بالایی برایم دارد. چون اولین بار است که این کمربند را به بوکسورهای قهرمان هدیه می‌دهند. شب مسابقه وقتی می‌خواستم بخوابم از ذوق زیادی که داشتم، کمربند را بغلم گذاشتم و خوابیدم.
از مسابقه فینال بگو، چطور بود؟
خیلی سخت بود. هشت‌راند بوکس کردم. دایم به فکر این بودم که کی مسابقه‌ام تمام می‌شود. حریفم بوکسور فوق‌العاده‌ای بود. هر چه می‌زدمش نمی‌افتاد. سیاه‌پوست بود و بدن سفت و محکمی داشت. بوکسور روس را که من در مرحله قبلی مسابقات از او شکست خورده بودم هم ناکوت کرده بود. راند اول و دوم را هم از من برد اما خدا را شکر با مربی خوبی که داشتم، توانستم ببرمش.
سرماخوردگی‌ات در فاصله یک هفته تا مسابقات، اکبر احدی، مربی‌ات را خیلی نگران کرده بود.
بله، کاملا ذهنم را به‌هم‌ریخته بود. تب‌و‌لرزم به‌قدری شدید بود که سه‌روز نتوانستم تمرین کنم. در همین سه‌روز وزنم هم بالا رفت تا کار برایم سخت‌تر شود. اما هرجور بود باید این مسابقه را می‌بردم و سهمیه را همین‌جا می‌گرفتم تا کارم به مسابقات سال آینده کشیده نشود. البته به‌جز سرماخوردگی، بینی‌ام هم در تمرینات شکسته بود و خونریزی می‌کرد.
پس یک عمل جراحی هم در پیش داری؟
بله، حتما باید بینی‌ام را عمل کنم.
بعد از مسابقه‌ات در صفحه شخصی‌ات در شبکه‌های اجتماعی نوشتی که این موفقیت‌ها را مدیون دکتر مرتضی بهرامی‌نژاد، مربی بدنسازت هستی.
نزدیک به شش‌سال است که دکتر بهرامی‌نژاد زحمتم را کشیده و همیشه حمایتم کرده. با غذا نخوردن‌هایم، غذا نخورده، با گریه‌هایم، گریه کرده و با خنده‌هایم، خندیده. در کنار ایشان هم آقای احدی بهترین کوچ را در این چهار‌مرحله مسابقات کرده و بیشتر از بقیه ملی‌پوشان هوای من را داشته است. مسوولان اگر می‌خواهند که من در المپیک مدال بگیرم باید از این دونفر حمایت کنند تا بتوانند به قوت الان کنارم باشند.
دکتر بهرامی‌نژاد این خدمات را به بقیه بوکسورهای تیم‌ملی هم ارایه می‌دهد؟
نه، فقط با من کار می‌کند و هیچ هزینه‌ای هم از من نمی‌گیرد.
فکر می‌کنی تیم‌ملی بوکس باز هم بتواند سهمیه المپیک را بگیرد؟
ان‌شاءالله که بتوانند، اما شرایط سهمیه‌گرفتن واقعا سخت شده. در مسابقات قهرمانی آسیا نفرات اول و دوم سهمیه می‌گیرند. در رقابت‌های قهرمانی جهان هم که رقابت خیلی سنگین است، نفرات اول تا سوم مشترک سهمیه می‌گیرند.
تو در المپیک قبلی شانس زیادی برای رسیدن به مرحله نیمه‌نهایی داشتی اما داورها حقت را خوردند. فکر می‌کنی الان با این تجربه‌ای که به‌دست آورده‌ای می‌توانی در المپیک ریو طوری بازی کنی که دیگر مدال‌گرفتنت قطعی باشد؟
نمی‌دانم چه بگویم. من برای المپیک لندن به همه قول مدال دادم اما نشد. الان دیگر قول نمی‌دهم که شرمنده مردم شوم. فقط تمام تلاشم را می‌کنم.
بوکس جزو رشته‌هایی است که در ورزش ایران واقعا محروم واقع شده و ملی‌پوشان از امکانات بسیار پایینی برخوردارند. ناطق‌نوری، رییس فدراسیون خودش هفته گذشته گفت به‌دلیل نبود امکانات، نمی‌توانیم پزشک متخصص در اختیار روزبهانی قرار دهیم. الان نمی‌خواهی به ایشان بگویی واقعا فکری به حال این بی‌سروسامانی کنند؟
متاسفانه همیشه فقط این حرف را می‌زنند که بوکس محروم است اما هیچ کاری از پیش نمی‌رود.
برنامه بعدی‌ات چیست؟
فعلا که یک ماهی را استراحت می‌کنم، چون سال پرمسابقه و پرفشاری را پشت‌سر گذاشتم. بعد یک‌مسابقه تشریفاتی برای کسانی که در مسابقات آماتورهای جهان کمربند طلایی را گرفتند برگزار می‌کنند. یک نفر مدعی این کمربند می‌شود و من باید با او مسابقه بدهم. البته هنوز زمان‌و‌مکانش معلوم نیست. بعد از آن هم که رقابت‌های قهرمانی جهان و آسیا را پیش‌رو دارم.

«به افتخار ایران روی رینگ می‌روم.» این جمله را وقتی به‌عنوان اولین ایرانی به مسابقات بوکس آماتورهای جهان دعوت شد، گفت و رفت. حالا دو ماه گذشته و به قولش وفا کرده. اولین لژیونر بوکس ایران، واقعا نام ایران را سربلند کرده و به‌عنوان قهرمانی این میدان مهم دست یافته؛ میدانی که برای هشت‌بوکسور برتر نیمه‌حرفه‌ای دنیا به پا می‌کنند. مربی‌اش می‌گوید احسان رینگ بلغارستان را به آتش کشید. او جمعه‌شب درحالی در آخرین مرحله مسابقات بوکس جهان به روی رینگ رفت که موفق شد حریف قدری از جزیره موریس را با اقتدار شکست دهد و کمربند طلایی این رقابت‌ها را از آن خود کند. بوکسور وزن 81کیلوگرم کشورمان در این شب به‌افتخار دیگری هم رسید. او با این قهرمانی اولین‌مرد ورزش ایران شد که بلیت بازی‌های المپیک 2016 ریودوژانیرو را گرفت. گفت‌وگوی «شرق» را با «احسان روزبهانی» می‌خوانید.

چه احساسی‌داری از اینکه اولین سهمیه کاروان ورزش ایران را در المپیک 2016 ریو گرفتی؟
واقعا خوشحالم. خوشحال از اینکه بالاخره به حقم رسیدم. در هر مسابقه بزرگی که شرکت می‌کردم یا داوران حقم را می‌خوردند یا مصدومیت گریبانم را می‌گرفت. الان احساس خیلی بزرگی دارم که اولین سهمیه المپیک ایران را من گرفتم. امیدوارم بتوانم اولین مدال را هم در المپیک ریو بگیریم که «نور‌علی نور» شود. نمی‌دانید وقتی کمربند طلایی مسابقات را به من دادند چه حالی داشتم. فقط گریه می‌کردم. همه مردمی هم که در سالن بودند تشویقم می‌کردند. گرفتن این کمربند ارزش بالایی برایم دارد. چون اولین بار است که این کمربند را به بوکسورهای قهرمان هدیه می‌دهند. شب مسابقه وقتی می‌خواستم بخوابم از ذوق زیادی که داشتم، کمربند را بغلم گذاشتم و خوابیدم.
از مسابقه فینال بگو، چطور بود؟
خیلی سخت بود. هشت‌راند بوکس کردم. دایم به فکر این بودم که کی مسابقه‌ام تمام می‌شود. حریفم بوکسور فوق‌العاده‌ای بود. هر چه می‌زدمش نمی‌افتاد. سیاه‌پوست بود و بدن سفت و محکمی داشت. بوکسور روس را که من در مرحله قبلی مسابقات از او شکست خورده بودم هم ناکوت کرده بود. راند اول و دوم را هم از من برد اما خدا را شکر با مربی خوبی که داشتم، توانستم ببرمش.
سرماخوردگی‌ات در فاصله یک هفته تا مسابقات، اکبر احدی، مربی‌ات را خیلی نگران کرده بود.
بله، کاملا ذهنم را به‌هم‌ریخته بود. تب‌و‌لرزم به‌قدری شدید بود که سه‌روز نتوانستم تمرین کنم. در همین سه‌روز وزنم هم بالا رفت تا کار برایم سخت‌تر شود. اما هرجور بود باید این مسابقه را می‌بردم و سهمیه را همین‌جا می‌گرفتم تا کارم به مسابقات سال آینده کشیده نشود. البته به‌جز سرماخوردگی، بینی‌ام هم در تمرینات شکسته بود و خونریزی می‌کرد.
پس یک عمل جراحی هم در پیش داری؟
بله، حتما باید بینی‌ام را عمل کنم.
بعد از مسابقه‌ات در صفحه شخصی‌ات در شبکه‌های اجتماعی نوشتی که این موفقیت‌ها را مدیون دکتر مرتضی بهرامی‌نژاد، مربی بدنسازت هستی.
نزدیک به شش‌سال است که دکتر بهرامی‌نژاد زحمتم را کشیده و همیشه حمایتم کرده. با غذا نخوردن‌هایم، غذا نخورده، با گریه‌هایم، گریه کرده و با خنده‌هایم، خندیده. در کنار ایشان هم آقای احدی بهترین کوچ را در این چهار‌مرحله مسابقات کرده و بیشتر از بقیه ملی‌پوشان هوای من را داشته است. مسوولان اگر می‌خواهند که من در المپیک مدال بگیرم باید از این دونفر حمایت کنند تا بتوانند به قوت الان کنارم باشند.
دکتر بهرامی‌نژاد این خدمات را به بقیه بوکسورهای تیم‌ملی هم ارایه می‌دهد؟
نه، فقط با من کار می‌کند و هیچ هزینه‌ای هم از من نمی‌گیرد.
فکر می‌کنی تیم‌ملی بوکس باز هم بتواند سهمیه المپیک را بگیرد؟
ان‌شاءالله که بتوانند، اما شرایط سهمیه‌گرفتن واقعا سخت شده. در مسابقات قهرمانی آسیا نفرات اول و دوم سهمیه می‌گیرند. در رقابت‌های قهرمانی جهان هم که رقابت خیلی سنگین است، نفرات اول تا سوم مشترک سهمیه می‌گیرند.
تو در المپیک قبلی شانس زیادی برای رسیدن به مرحله نیمه‌نهایی داشتی اما داورها حقت را خوردند. فکر می‌کنی الان با این تجربه‌ای که به‌دست آورده‌ای می‌توانی در المپیک ریو طوری بازی کنی که دیگر مدال‌گرفتنت قطعی باشد؟
نمی‌دانم چه بگویم. من برای المپیک لندن به همه قول مدال دادم اما نشد. الان دیگر قول نمی‌دهم که شرمنده مردم شوم. فقط تمام تلاشم را می‌کنم.
بوکس جزو رشته‌هایی است که در ورزش ایران واقعا محروم واقع شده و ملی‌پوشان از امکانات بسیار پایینی برخوردارند. ناطق‌نوری، رییس فدراسیون خودش هفته گذشته گفت به‌دلیل نبود امکانات، نمی‌توانیم پزشک متخصص در اختیار روزبهانی قرار دهیم. الان نمی‌خواهی به ایشان بگویی واقعا فکری به حال این بی‌سروسامانی کنند؟
متاسفانه همیشه فقط این حرف را می‌زنند که بوکس محروم است اما هیچ کاری از پیش نمی‌رود.
برنامه بعدی‌ات چیست؟
فعلا که یک ماهی را استراحت می‌کنم، چون سال پرمسابقه و پرفشاری را پشت‌سر گذاشتم. بعد یک‌مسابقه تشریفاتی برای کسانی که در مسابقات آماتورهای جهان کمربند طلایی را گرفتند برگزار می‌کنند. یک نفر مدعی این کمربند می‌شود و من باید با او مسابقه بدهم. البته هنوز زمان‌و‌مکانش معلوم نیست. بعد از آن هم که رقابت‌های قهرمانی جهان و آسیا را پیش‌رو دارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.