حسینعلی نوذری:
داد و ستد تاریخ و اقتصاد امکانها، امتناعها و ضرورتها
گفتوگوی تاریخ و اقتصاد ناظر بر سهمساله اساسی است: امکانها، امتناعها و ضرورتها. تلاشم در این بحث طرح مساله ارتباط میان تاریخ و اقتصاد بر اساس این رئوس است. از اینرو، پیش از ورود به بحث باید پرسید: آیا گفتوگوی تاریخ و اقتصاد ممکن است؟ آیا تاریخ و اقتصاد به عنوان دوگفتمان علمی و آکادمیک، چشماندازی برای همکاری عرضه میکنند یا در حوزه همکاری اقتصاد و تاریخ با امتناع سروکار داریم؟ از سوی دیگر با توجه به فاکتهایی که خصوصا از قرنبیستم عرضه شده است، ما با ضرورت تاموتمام همکاری اقتصاد و تاریخ سروکار داریم. اقتصاد به الگوها و نظریات و روشهای تاریخ نیاز دارد و تاریخ نیز بینیاز از الگوهای نظری، تحلیلی و آماری اقتصاد نیست. بنابراین در خصوص امکان و ضرورت همکاری اقتصاد و تاریخ، تردیدی وجود ندارد. از اینرو، همکاری این دوحوزه بر اساس سرشت بینرشتهای آنها ممکن خواهد بود.
ابتنای حوزه تاریخنگاری بر مجموعهای از مفاهیم، نظریهها، تعاریف، الگوها و پارادایمهاست. بخش اعظم این عوامل ذاتی و درونبود تاریخ نیست و از رشتههای دیگر از جمله فلسفه، علوم سیاسی و اقتصاد میآید. همین امر باعث شده تاریخ از غنای بیشتری نسبت به سایر حوزههای علوم انسانی برخوردار باشد. بیتردید مورخی که به علم اقتصاد ورود نداشته باشد، طامات خواهد بافت و در نهایت به یافتههای تاریخنگارانهای دست خواهد یافت که نمیتواند شواهد و تاییدی بر داعیههای پسپشت آنها ارایه کند. اما فراموش نکنید که خصلت بینرشتهای، خصلتی دادوستدی است. در کنار اهمیتی که اقتصاد برای تاریخ دارد، ما با چرخش تاریخی در قرنبیستم مواجهیم که مواجهه اقتصاددانان را با یافتهها و گزارههای تاریخی ضروری کرده است. در واقع اصحاب نظریه اقتصادی نمیتوانند بدون در نظرگرفتن زمینههای تاریخی، تبیین صحیح و دقیقی از تغییرات و تحولات نظامها، نهادها و رویکردهای اقتصادی ارایه دهند چرا که تحول تمام نظریات و الگوهای اقتصادی در بسترهای تاریخی صورت گرفته است. بنابراین آنچه تحت عنوان علم اقتصاد یا گفتمان اقتصادی مطرح میشود، خصلتی تاریخی دارد. البته این تعبیر
عام نهتنها درباره اقتصاد، بلکه درباره تمام شاخههای علوم انسانی نیز صادق است. از سوی دیگر با وجه معرفتشناسانه ارتباط اقتصاد و تاریخ روبهرو هستیم که در آن، بحث بر سر ارتباط میان فلسفه تاریخ و فلسفه اقتصاد است و نشان میدهد پیوند میان آنها اجتنابناپذیر است. این فرآیند در تلاش برای پاسخ به چرایی، چیستی و چگونگی ارتباط میان آنهاست. از آنجا که علم اقتصاد بیانگر گفتمانی است که خصلت لایهلایه دارد و ممکن است موید یا ناقض یکدیگر باشند، اما بیتردید این لایهها در زمانهای تاریخی مشخصی روی هم قرار گرفته و ضمن اینکه به تکامل یکدیگر کمک کردهاند، لایههای دیگر را محو کرده و کنار زدهاند. بنابراین آنچه بهعنوان علم اقتصاد میشناسیم، خصلتی تاریخی دارد و در بستری تاریخی شکل گرفته و رشد یافته است. از اینرو، همانطور که تاریخ نیازمند علم اقتصاد است، سبب رشد و بالندگی علم اقتصاد نیز میشود. بر این اساس، گمان نکنم هیچ نظریهپردازی امکان همکاری میان تاریخ و اقتصاد را ناممکن بداند و با اصل امتناع با آن برخورد کند.
حال اگر بپذیریم که نیاز به همکاری و دادوستد میان اقتصاد و تاریخ وجود داشته باشد، باید نشان داد این فرآیند در چه حوزههایی صورت میگیرد و اولویت ازآن چه منابعی است؟ میتوان تبیین حوزهها و تشخیص اولویتهای ناشی از آنها را در سطوح مختلفی از جمله هستیشناسی، معرفتشناسی و بهخصوص روششناسی دنبال کرد چراکه حوزه روششناسی به دنبال نشاندادن ابزارها و روشهایی است که مورخان در مطالعات تاریخنگارانه به کار میگیرند و این ابزارها بر مطالعات اقتصادی تاثیرگذار است و برعکس. همچنین در بررسی اولویتها باید به نیازها و خلأها نیز در هر دوحوزه توجه داشت و ضرورت رابطه اقتصاد و تاریخ را بر این اساس تبیین کرد. این درحالی است که برخی از تاریخنگاران بر این باورند تاکنون تفسیر و نگارش تاریخ بدون نیاز به حوزه اقتصاد صورت میگرفت و منابع و آبشخورهای مطالعات تاریخنگارانه موجود، آنها را از حوزههای دیگر بینیاز میکرد. درواقع این نگاه ضرورت تفسیر اقتصادی از تاریخ را زیرسوال میبرد. بر اساس این ادعا، در گذشته منابع مشخصی مانند جنگ، اراده الهی، شخصیتها و قهرمانان برای نگارش و مطالعات تاریخی و از همه مهمتر برای تفسیر علتها،
چراییها و چگونگیهای وقایع تاریخی وجود داشت و نیازی به منابع دیگر نبود. بیتردید تا پیش از مارکس بخش عمده تفسیرهای تاریخی با تکیه بر این منابع، منطق برآمده از آنها را به تاریخ و تفسیر تاریخی احاله میدادند. بهعنوان مثال جنگ بهعنوان یکی از مهمترین و اصلیترین منابع تاریخی بهحساب میآمد که بیانگر مناسبات میان انسانها بود؛ عاملی که به باور آنها جوامع انسانی حول آن رقم میخورد. بنابراین مورخان پیشین از طریق مراجعه به عنصر اساسی جنگ، رابطه یونانیها با بربرها، ایرانیها، مصریها یا اقوام دیگر را نشان میدادند. پس از عنصر جنگ، شخصیتها و سپس قهرمانان منابع تاریخنگاران بودند و منابعی که بسان موتور محرکه تاریخ هم به عنوان نقش سازنده و هم تخریبی معرفی شدهاند؛ به این معنا که شخصیتها واجد منطق درونی مشخصی هستند که تاریخ بر اساس آنها حرکت میکند. اراده الاهی از دیگر منابعی است که دستمایه کار مورخان بوده است. منابع مذکور به عنوان تنها آبشخورهای تاریخی مورخان بود تا اینکه مارکس تفسیر اقتصادی تاریخ را مطرح کرد. مارکس تاریخ را به عنوان جریانی میداند که تغییر و تحولات اقتصادی را بازنمایی میکند و در ساختارها و
مناسبات و شیوههای تولیدی جوامع روی میدهند. به اینترتیب رابطه تاریخ و اقتصاد و تلقی از اقتصاد، بهعنوان یکی از منابع اساسی تاریخنگاری، دستکم از قرننوزدهم به اینسو بهعنوان یک بدیل مطرح شد. از اینرو، میتوان نزد تمام مورخان با هرگرایشی تاثیر و نقش اقتصاد را در برساختن تاریخ به وضوح مشاهده کرد.
گفتوگوی تاریخ و اقتصاد ناظر بر سهمساله اساسی است: امکانها، امتناعها و ضرورتها. تلاشم در این بحث طرح مساله ارتباط میان تاریخ و اقتصاد بر اساس این رئوس است. از اینرو، پیش از ورود به بحث باید پرسید: آیا گفتوگوی تاریخ و اقتصاد ممکن است؟ آیا تاریخ و اقتصاد به عنوان دوگفتمان علمی و آکادمیک، چشماندازی برای همکاری عرضه میکنند یا در حوزه همکاری اقتصاد و تاریخ با امتناع سروکار داریم؟ از سوی دیگر با توجه به فاکتهایی که خصوصا از قرنبیستم عرضه شده است، ما با ضرورت تاموتمام همکاری اقتصاد و تاریخ سروکار داریم. اقتصاد به الگوها و نظریات و روشهای تاریخ نیاز دارد و تاریخ نیز بینیاز از الگوهای نظری، تحلیلی و آماری اقتصاد نیست. بنابراین در خصوص امکان و ضرورت همکاری اقتصاد و تاریخ، تردیدی وجود ندارد. از اینرو، همکاری این دوحوزه بر اساس سرشت بینرشتهای آنها ممکن خواهد بود.
ابتنای حوزه تاریخنگاری بر مجموعهای از مفاهیم، نظریهها، تعاریف، الگوها و پارادایمهاست. بخش اعظم این عوامل ذاتی و درونبود تاریخ نیست و از رشتههای دیگر از جمله فلسفه، علوم سیاسی و اقتصاد میآید. همین امر باعث شده تاریخ از غنای بیشتری نسبت به سایر حوزههای علوم انسانی برخوردار باشد. بیتردید مورخی که به علم اقتصاد ورود نداشته باشد، طامات خواهد بافت و در نهایت به یافتههای تاریخنگارانهای دست خواهد یافت که نمیتواند شواهد و تاییدی بر داعیههای پسپشت آنها ارایه کند. اما فراموش نکنید که خصلت بینرشتهای، خصلتی دادوستدی است. در کنار اهمیتی که اقتصاد برای تاریخ دارد، ما با چرخش تاریخی در قرنبیستم مواجهیم که مواجهه اقتصاددانان را با یافتهها و گزارههای تاریخی ضروری کرده است. در واقع اصحاب نظریه اقتصادی نمیتوانند بدون در نظرگرفتن زمینههای تاریخی، تبیین صحیح و دقیقی از تغییرات و تحولات نظامها، نهادها و رویکردهای اقتصادی ارایه دهند چرا که تحول تمام نظریات و الگوهای اقتصادی در بسترهای تاریخی صورت گرفته است. بنابراین آنچه تحت عنوان علم اقتصاد یا گفتمان اقتصادی مطرح میشود، خصلتی تاریخی دارد. البته این تعبیر
عام نهتنها درباره اقتصاد، بلکه درباره تمام شاخههای علوم انسانی نیز صادق است. از سوی دیگر با وجه معرفتشناسانه ارتباط اقتصاد و تاریخ روبهرو هستیم که در آن، بحث بر سر ارتباط میان فلسفه تاریخ و فلسفه اقتصاد است و نشان میدهد پیوند میان آنها اجتنابناپذیر است. این فرآیند در تلاش برای پاسخ به چرایی، چیستی و چگونگی ارتباط میان آنهاست. از آنجا که علم اقتصاد بیانگر گفتمانی است که خصلت لایهلایه دارد و ممکن است موید یا ناقض یکدیگر باشند، اما بیتردید این لایهها در زمانهای تاریخی مشخصی روی هم قرار گرفته و ضمن اینکه به تکامل یکدیگر کمک کردهاند، لایههای دیگر را محو کرده و کنار زدهاند. بنابراین آنچه بهعنوان علم اقتصاد میشناسیم، خصلتی تاریخی دارد و در بستری تاریخی شکل گرفته و رشد یافته است. از اینرو، همانطور که تاریخ نیازمند علم اقتصاد است، سبب رشد و بالندگی علم اقتصاد نیز میشود. بر این اساس، گمان نکنم هیچ نظریهپردازی امکان همکاری میان تاریخ و اقتصاد را ناممکن بداند و با اصل امتناع با آن برخورد کند.
حال اگر بپذیریم که نیاز به همکاری و دادوستد میان اقتصاد و تاریخ وجود داشته باشد، باید نشان داد این فرآیند در چه حوزههایی صورت میگیرد و اولویت ازآن چه منابعی است؟ میتوان تبیین حوزهها و تشخیص اولویتهای ناشی از آنها را در سطوح مختلفی از جمله هستیشناسی، معرفتشناسی و بهخصوص روششناسی دنبال کرد چراکه حوزه روششناسی به دنبال نشاندادن ابزارها و روشهایی است که مورخان در مطالعات تاریخنگارانه به کار میگیرند و این ابزارها بر مطالعات اقتصادی تاثیرگذار است و برعکس. همچنین در بررسی اولویتها باید به نیازها و خلأها نیز در هر دوحوزه توجه داشت و ضرورت رابطه اقتصاد و تاریخ را بر این اساس تبیین کرد. این درحالی است که برخی از تاریخنگاران بر این باورند تاکنون تفسیر و نگارش تاریخ بدون نیاز به حوزه اقتصاد صورت میگرفت و منابع و آبشخورهای مطالعات تاریخنگارانه موجود، آنها را از حوزههای دیگر بینیاز میکرد. درواقع این نگاه ضرورت تفسیر اقتصادی از تاریخ را زیرسوال میبرد. بر اساس این ادعا، در گذشته منابع مشخصی مانند جنگ، اراده الهی، شخصیتها و قهرمانان برای نگارش و مطالعات تاریخی و از همه مهمتر برای تفسیر علتها،
چراییها و چگونگیهای وقایع تاریخی وجود داشت و نیازی به منابع دیگر نبود. بیتردید تا پیش از مارکس بخش عمده تفسیرهای تاریخی با تکیه بر این منابع، منطق برآمده از آنها را به تاریخ و تفسیر تاریخی احاله میدادند. بهعنوان مثال جنگ بهعنوان یکی از مهمترین و اصلیترین منابع تاریخی بهحساب میآمد که بیانگر مناسبات میان انسانها بود؛ عاملی که به باور آنها جوامع انسانی حول آن رقم میخورد. بنابراین مورخان پیشین از طریق مراجعه به عنصر اساسی جنگ، رابطه یونانیها با بربرها، ایرانیها، مصریها یا اقوام دیگر را نشان میدادند. پس از عنصر جنگ، شخصیتها و سپس قهرمانان منابع تاریخنگاران بودند و منابعی که بسان موتور محرکه تاریخ هم به عنوان نقش سازنده و هم تخریبی معرفی شدهاند؛ به این معنا که شخصیتها واجد منطق درونی مشخصی هستند که تاریخ بر اساس آنها حرکت میکند. اراده الاهی از دیگر منابعی است که دستمایه کار مورخان بوده است. منابع مذکور به عنوان تنها آبشخورهای تاریخی مورخان بود تا اینکه مارکس تفسیر اقتصادی تاریخ را مطرح کرد. مارکس تاریخ را به عنوان جریانی میداند که تغییر و تحولات اقتصادی را بازنمایی میکند و در ساختارها و
مناسبات و شیوههای تولیدی جوامع روی میدهند. به اینترتیب رابطه تاریخ و اقتصاد و تلقی از اقتصاد، بهعنوان یکی از منابع اساسی تاریخنگاری، دستکم از قرننوزدهم به اینسو بهعنوان یک بدیل مطرح شد. از اینرو، میتوان نزد تمام مورخان با هرگرایشی تاثیر و نقش اقتصاد را در برساختن تاریخ به وضوح مشاهده کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.