|

هدیه انقلاب

هارون یشایایی

صبح یکی از ‌روزهای اواسط ‌بهمن57 با چندنفر از دوستان به خیابان زده بودیم، عده‌ای به طرف میدان عشرت‌آباد «میدان سپاه کنونی» می‌دویدند، ما به آنها ملحق شدیم، در ورودی پادگان عشرت‌آباد، آن‌روزها به میدان عشرت‌آباد باز می‌شد که حالا ورودی اتوبان شهید صیادشیرازی است. به آسانی دیده می‌شد که سربازها برای پیوستن به مردم دسته‌دسته از پادگان خارج می‌شوند، سربازهای جوان گاهی به میان جمعیت می‌آمدند و گاهی راه فراری از میان مردم پیدا می‌کردند که لابد خود را به خانه‌هایشان برسانند، چندمورد هم سربازهای جوان تفنگ‌ها را از پادگان خارج می‌کردند، جلو در ورودی پادگان از کثرت جمعیت بسته شده بود، رژیم هنوز ساقط نشده بود و عده‌ای هم در بیم و امید بودند، سرباز جوانی از پادگان خارج شد و در فشار جمعیت پیراهن سربازی‌اش را درآورد و به گوشه‌ای در میان مردم پرتاب کرد، در سرمای بهمن‌ماه فقط یک‌پیراهن رکابی نازک به تن داشت، من لباس کافی داشتم کت خود را درآورده و به تن سرباز جوان پوشاندم و او در میان جمعیت به جلو رفت و من و دوستانم سرگرم آنچه در اطرافمان می‌گذشت بودیم، چنددقیقه‌ای گذشت، سرباز جوان درحالی‌که پالتویی بدقواره و بلند را به من پس می‌داد، گفت «پالتویی که به من دادند گرم‌تر است» من و کتم در میان جمع تنهای‌تنها بودیم. دوستی که همراهم بود و روانش شاد، نزدیک من شد و گفت: «چه فضای عبرت‌انگیزی- این هدیه انقلاب است فکر می‌کنی همین‌طور بمانیم...؟»

صبح یکی از ‌روزهای اواسط ‌بهمن57 با چندنفر از دوستان به خیابان زده بودیم، عده‌ای به طرف میدان عشرت‌آباد «میدان سپاه کنونی» می‌دویدند، ما به آنها ملحق شدیم، در ورودی پادگان عشرت‌آباد، آن‌روزها به میدان عشرت‌آباد باز می‌شد که حالا ورودی اتوبان شهید صیادشیرازی است. به آسانی دیده می‌شد که سربازها برای پیوستن به مردم دسته‌دسته از پادگان خارج می‌شوند، سربازهای جوان گاهی به میان جمعیت می‌آمدند و گاهی راه فراری از میان مردم پیدا می‌کردند که لابد خود را به خانه‌هایشان برسانند، چندمورد هم سربازهای جوان تفنگ‌ها را از پادگان خارج می‌کردند، جلو در ورودی پادگان از کثرت جمعیت بسته شده بود، رژیم هنوز ساقط نشده بود و عده‌ای هم در بیم و امید بودند، سرباز جوانی از پادگان خارج شد و در فشار جمعیت پیراهن سربازی‌اش را درآورد و به گوشه‌ای در میان مردم پرتاب کرد، در سرمای بهمن‌ماه فقط یک‌پیراهن رکابی نازک به تن داشت، من لباس کافی داشتم کت خود را درآورده و به تن سرباز جوان پوشاندم و او در میان جمعیت به جلو رفت و من و دوستانم سرگرم آنچه در اطرافمان می‌گذشت بودیم، چنددقیقه‌ای گذشت، سرباز جوان درحالی‌که پالتویی بدقواره و بلند را به من پس می‌داد، گفت «پالتویی که به من دادند گرم‌تر است» من و کتم در میان جمع تنهای‌تنها بودیم. دوستی که همراهم بود و روانش شاد، نزدیک من شد و گفت: «چه فضای عبرت‌انگیزی- این هدیه انقلاب است فکر می‌کنی همین‌طور بمانیم...؟»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.