|

استقبال از شکست‌ها؛ چرا و چگونه؟

سعید برآبادی: ‌اینکه به استقبال شکست و شکست‌خورده‌ها می‌رویم، یک‌پدیده است یا یک‌توهم ژورنالیستی؟ اما مگر برای شکست‌خوردگان روبه‌روی تیم آرژانتین به خیابان نرفتیم؟ مگر برای افزایش قیمت دلار، برای خشک‌شدن ارومیه و باخت تیم‌فوتبال در استرالیا همان‌قدر گرم عمل نکردیم که در روزهای شادمانی درخشش والیبالیست‌ها و بازگشت آب به زاینده‌رود و هامون؟ در برابر سوال «اگر موقعیت جور‌دیگری بود به استقبال شکست‌ها و شکست‌خورده‌ها می‌رفتید یا نه؟» هرکدام از عابران این شهر پاسخی دارند اما بیشترشان ترجیح می‌دهند از استقبال چند روز پیش تیم‌ملی فوتبال بگویند. یکی می‌گوید، حتما می‌رفته چون به‌نظرش تیم‌ملی بهترین بازی خودش را ارایه داده و یک‌نفر دیگر می‌گوید اصلا نمی‌رفته، چون به‌نظرش بازی بازیکنان تیم‌ملی طوری نبوده که بخواهد این همه تشویق و احترام داشته باشد و بعد تاکید می‌کند «با آن‌همه پولی هم که خرج تیم شده بود برای رفتن به استرالیا». بااین‌حساب آنچه فرودگاه امام‌خمینی(ره) را در مراسم بازگشت فوتبالیست‌ها از جام ملت‌های آسیا شلوغ کرده بود، چه بود؟ چه انگیزه‌ای است که هزاران‌نفر را می‌کشاند به‌سمت تقدیر از باخت و بازنده؟ یا شرکت در مراسم عزاداری به مانند آنچه در بدرقه مرتضی پاشایی رخ داد؟
محمد که قبل‌تر، از میلش به رفتن گفته بود، می‌گوید: «البته من شرایطش رو نداشتم که برم، چون نیاز به ماشین شخصی داره اما واقعا چرا نریم؟ تیم ما خیلی‌خوب بازی کرد و استقبال ما از آنها نشان می‌دهد که به آنها بیشتر از نتیجه بازی احترام می‌گذاریم، حتی اگر باخته باشند.» برعکس او، مسعود فکر می‌کند که نباید بازنده‌ها را این‌قدر جدی گرفت: «عکس‌های استقبال از ملی‌پوش‌ها را در وایبر دیدم، خب چه فرقی می‌کند بین این تیم و تیم‌والیبال ما که جهانی شده است؟ مردم برای هردو گروه شکست‌خورده و برنده می‌روند فرودگاه، انگار بیش از اینکه مراسم استقبال باشد یک‌جور دورهمی است.» این در حالی است که فرشاد، جوان 25ساله‌ای که خودش به فرودگاه رفته و از لحظه استقبال هم چندتایی عکس سلفی دارد می‌گوید: «اینکه ما نرویم شکل همان‌کاری است که هیات داوران با نتیجه بازی ایران و عراق کردند، بی‌توجهی سم ما ایرانی‌هاست، دوست داریم موردتوجه باشیم چه برنده و چه بازنده.» و این جمله‌اش را با چنین نگاهی تمام می‌کند: «به نظرم برد و باخت فرقی ندارد ما باید پشت همدیگر باشیم، باید نشان بدهیم که اگر در جایی ببازیم هم باز همدیگر را تنها نمی‌گذاریم.»
اشک شوق فوتبالیست‌ها در فرودگاه امام خمینی(ره) بی‌شباهت به روزی که اهالی زابل بازگشت آب به هامون را جشن گرفتند نبود؛ آن روز هم همراهی تمام ایران، همه را سرشوق آورده بود، اگرچه بعضی‌ها به هر دلیلی از این شوق محروم شده‌اند. مینا که از علاقه‌مندان دوآتشه فوتبال است، هرکاری کرده نتوانسته پدرش را برای رفتن به استقبال تیم‌ملی آماده کند: «نشستم پای اینستگرام، دوستام که رفته بودن، هر چند‌دقیقه یک‌عکس تازه می‌گذاشتن، زیر عکس‌ها هم هی کامنت می‌گذاشتیم، حقیقی بله گفته یا نه» و بعد ریز‌ریز می‌خندد. انگار همه نتیجه را فراموش کرده‌اند. یادشان رفته که تیم‌ملی باخته است. چه‌درست و چه‌غلط، در آزمون استرالیا مردود شده‌اند و حالا وقتش است کمی توضیح بدهند.
امیر که در محدوده میدان آرژانتین در یک‌فست‌فود کار می‌کند می‌گوید آنها که از بازنده استقبال می‌کنند، باخت را قبول ندارند چون نیمه‌پر‌لیوان را می‌بینند و احتمالا راست هم می‌گوید، چون بعید نیست که همین به‌به و چه‌چه‌ها، خیلی‌زود به‌وارونگی بدل شود. شاید به‌این‌دلیل که به‌قول امیر، «اتحاد فقط براساس نتیجه نیست، ما ایرانی‌ها تو غم‌ها شریک همدیگه‌ایم، حتی خیلی بیشتر از شادی‌ها، تو مجالس غم، هوای همو داریم.»
با‌این‌همه محمدرضا که نوجوان است به‌عنوان یکی از همین مردمی که همه‌جا از تشییع پاشایی تا استقبال از تیم‌ملی شکست‌خورده شرکت کرده، نگاه دیگری دارد: «خب تیم بازنده هورا نداره اما تیم برنده چی؟ اگه می‌بردیم هم به ‌همین‌ راحتی می‌تونستیم بریم تو خیابون و شادی کنیم؟ اون موقع کلی مشکل بود، یادم می‌آد وسط بازی ایران- آرژانتین تو جام‌جهانی بابام یه‌لحظه از برد تیم ایران ترسید و رفت در حیاط رو چک کرد، مبادا جوونا بریزن و شلوغ‌بازی در بیارن. اما بالاخره این انرژی بازی، این انرژی 90دقیقه بازی رو دیدن باید یه‌جایی خالی بشه، رفتن به فرودگاه، برای همین کاراست.»

سعید برآبادی: ‌اینکه به استقبال شکست و شکست‌خورده‌ها می‌رویم، یک‌پدیده است یا یک‌توهم ژورنالیستی؟ اما مگر برای شکست‌خوردگان روبه‌روی تیم آرژانتین به خیابان نرفتیم؟ مگر برای افزایش قیمت دلار، برای خشک‌شدن ارومیه و باخت تیم‌فوتبال در استرالیا همان‌قدر گرم عمل نکردیم که در روزهای شادمانی درخشش والیبالیست‌ها و بازگشت آب به زاینده‌رود و هامون؟ در برابر سوال «اگر موقعیت جور‌دیگری بود به استقبال شکست‌ها و شکست‌خورده‌ها می‌رفتید یا نه؟» هرکدام از عابران این شهر پاسخی دارند اما بیشترشان ترجیح می‌دهند از استقبال چند روز پیش تیم‌ملی فوتبال بگویند. یکی می‌گوید، حتما می‌رفته چون به‌نظرش تیم‌ملی بهترین بازی خودش را ارایه داده و یک‌نفر دیگر می‌گوید اصلا نمی‌رفته، چون به‌نظرش بازی بازیکنان تیم‌ملی طوری نبوده که بخواهد این همه تشویق و احترام داشته باشد و بعد تاکید می‌کند «با آن‌همه پولی هم که خرج تیم شده بود برای رفتن به استرالیا». بااین‌حساب آنچه فرودگاه امام‌خمینی(ره) را در مراسم بازگشت فوتبالیست‌ها از جام ملت‌های آسیا شلوغ کرده بود، چه بود؟ چه انگیزه‌ای است که هزاران‌نفر را می‌کشاند به‌سمت تقدیر از باخت و بازنده؟ یا شرکت در مراسم عزاداری به مانند آنچه در بدرقه مرتضی پاشایی رخ داد؟
محمد که قبل‌تر، از میلش به رفتن گفته بود، می‌گوید: «البته من شرایطش رو نداشتم که برم، چون نیاز به ماشین شخصی داره اما واقعا چرا نریم؟ تیم ما خیلی‌خوب بازی کرد و استقبال ما از آنها نشان می‌دهد که به آنها بیشتر از نتیجه بازی احترام می‌گذاریم، حتی اگر باخته باشند.» برعکس او، مسعود فکر می‌کند که نباید بازنده‌ها را این‌قدر جدی گرفت: «عکس‌های استقبال از ملی‌پوش‌ها را در وایبر دیدم، خب چه فرقی می‌کند بین این تیم و تیم‌والیبال ما که جهانی شده است؟ مردم برای هردو گروه شکست‌خورده و برنده می‌روند فرودگاه، انگار بیش از اینکه مراسم استقبال باشد یک‌جور دورهمی است.» این در حالی است که فرشاد، جوان 25ساله‌ای که خودش به فرودگاه رفته و از لحظه استقبال هم چندتایی عکس سلفی دارد می‌گوید: «اینکه ما نرویم شکل همان‌کاری است که هیات داوران با نتیجه بازی ایران و عراق کردند، بی‌توجهی سم ما ایرانی‌هاست، دوست داریم موردتوجه باشیم چه برنده و چه بازنده.» و این جمله‌اش را با چنین نگاهی تمام می‌کند: «به نظرم برد و باخت فرقی ندارد ما باید پشت همدیگر باشیم، باید نشان بدهیم که اگر در جایی ببازیم هم باز همدیگر را تنها نمی‌گذاریم.»
اشک شوق فوتبالیست‌ها در فرودگاه امام خمینی(ره) بی‌شباهت به روزی که اهالی زابل بازگشت آب به هامون را جشن گرفتند نبود؛ آن روز هم همراهی تمام ایران، همه را سرشوق آورده بود، اگرچه بعضی‌ها به هر دلیلی از این شوق محروم شده‌اند. مینا که از علاقه‌مندان دوآتشه فوتبال است، هرکاری کرده نتوانسته پدرش را برای رفتن به استقبال تیم‌ملی آماده کند: «نشستم پای اینستگرام، دوستام که رفته بودن، هر چند‌دقیقه یک‌عکس تازه می‌گذاشتن، زیر عکس‌ها هم هی کامنت می‌گذاشتیم، حقیقی بله گفته یا نه» و بعد ریز‌ریز می‌خندد. انگار همه نتیجه را فراموش کرده‌اند. یادشان رفته که تیم‌ملی باخته است. چه‌درست و چه‌غلط، در آزمون استرالیا مردود شده‌اند و حالا وقتش است کمی توضیح بدهند.
امیر که در محدوده میدان آرژانتین در یک‌فست‌فود کار می‌کند می‌گوید آنها که از بازنده استقبال می‌کنند، باخت را قبول ندارند چون نیمه‌پر‌لیوان را می‌بینند و احتمالا راست هم می‌گوید، چون بعید نیست که همین به‌به و چه‌چه‌ها، خیلی‌زود به‌وارونگی بدل شود. شاید به‌این‌دلیل که به‌قول امیر، «اتحاد فقط براساس نتیجه نیست، ما ایرانی‌ها تو غم‌ها شریک همدیگه‌ایم، حتی خیلی بیشتر از شادی‌ها، تو مجالس غم، هوای همو داریم.»
با‌این‌همه محمدرضا که نوجوان است به‌عنوان یکی از همین مردمی که همه‌جا از تشییع پاشایی تا استقبال از تیم‌ملی شکست‌خورده شرکت کرده، نگاه دیگری دارد: «خب تیم بازنده هورا نداره اما تیم برنده چی؟ اگه می‌بردیم هم به ‌همین‌ راحتی می‌تونستیم بریم تو خیابون و شادی کنیم؟ اون موقع کلی مشکل بود، یادم می‌آد وسط بازی ایران- آرژانتین تو جام‌جهانی بابام یه‌لحظه از برد تیم ایران ترسید و رفت در حیاط رو چک کرد، مبادا جوونا بریزن و شلوغ‌بازی در بیارن. اما بالاخره این انرژی بازی، این انرژی 90دقیقه بازی رو دیدن باید یه‌جایی خالی بشه، رفتن به فرودگاه، برای همین کاراست.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.