|

مشارکت 30 هنرمند ایرانی در یک پروژه‌

جهان چگونه نگریسته شد

شرق: پروژه «جهان نگریسته / The World Viewed» از دی‌ماه امسال توسط استودیوی هنری ایگرگ به‌مدت یک‌سال برگزار ​می‌شو​د. در این پروژه ۳۰ هنرمند عرصه تجسمی حضور دارند که طی بازه یک‌ساله برگزاری پروژه، هرماه یک یا چند اثر جدید از ایشان به نمایش گذاشته خواهد شد و در نهایت مروری بر دوره‌های مختلف کاری هر هنرمند صورت خواهد گرفت. لیلی وکیلیان، کیوریتور «جهان نگریسته» می‌گوید: در این پروژه بر آنیم که به نمایش آثار هنری اکتفا نکنیم و با استفاده از امکانات و مدیاهای متنوع، طی یک‌سال جهان شخصی هنرمندان حاضر در پروژه را به‌صورت جداگانه مورد بررسی قرار داده و به مخاطب معرفی کنیم؛ جهانی که صرفا به آثار هنری هنرمندان محدود نمی‌شود و وجوه دیگری از ایشان را نیز در بر خواهد داشت.
در بخشی از بیانیه پروژه چنین آمده است: «در دنیای هنر امروز شاید سینما تنها هنر سهل‌الوصولی است که می‌تواند حضوری مدام در ذهن و زندگی بیننده داشته باشد. ‌‌به اعتقاد استنلی کاول «فیلم‌ها مانند رویاهایند و سخت به‌خاطر می‌‌آیند‌.» به تعبیر دیگر، این خودِ بیننده است که «خود» را در لحظاتی‌ ‌از فیلم به‌خاطر می‌آورد. تا سال‌ها «به‌‌‌‌خاطرآوردن گنگ و مبهم»‌ بخشی از گنجینه خاطرات شخصی تمام آنهایی بود که به تماشای فیلم‌ها می‌نشستند و بعدا در پس ذهن، فیلم را دوباره و به آن‌گونه که خود دوست داشتند بازمی‌ساختند‌. پس از ظهور ‌انواع تکنولوژی‌ها اما، باز‌آفرینی‌های شخصی‌ جای خود را به ابزاری واقعی دادند که قادر بودند همان لحظات‌ِ‌ نخستین را برای بیننده بارهاوبارها بازسازی کنند. ‌این در حالی است که عکس و نقاشی هنوز نمی‌توانند خارج از چهارچوبی که در آن به نمایش در‌می‌آیند به‌گونه‌ای ‌زنده و ‌‌واقعی‌‌ بر مخاطب تاثیر‌ ‌بگذارند.
اثر هنری در بستری که از ذهن خالقِ خود نشأت گرفته معنا می‌یابد. زمانی که اثر به‌تنهایی به نمایش درمی‌آید تنها می‌تواند یک اثرِ ‌خوب‌‌ تلقی شود و این در حالی است که هر اثر محصول دوره‌های فکری مختلفِ خالق آن است. از این‌روست که عکس‌/‌نقاشی‌ها را به‌تنهایی نمی‌توان- یا شاید بهتر است بگوییم- ‌‌نباید‌‌ دید‌. هر اثر حاصل یک تفکر است، تفکری که سال‌ها تحت‌‌‌تا‌‌ثیر اتفاقات شخصی و محیطی هنرمند‌ تغییر و تحول می‌یابد و در نهایت مجموعه‌ای از آثار را شکل می‌دهد که دنیای ذهنی هنرمند را به تصویر می‌کشد، دنیایی که شاید به‌تنهایی و از خلال یک اثر در ذهن بیننده معنایی پیدا نکند و به انبوه تصاویری که فرد هرروز در زندگی خود می‌بیند‌ (و فراموش می‌کند) ‌بپیوندد‌.
نمایش یک اثر به‌تنهایی، آن را تبدیل به تصویری معلق در زمان می‌کند، این تصویر قطعه‌ای از پازلی است که سوزان سونتاگ آن را «جمع‌آوری جهان» می‌خواند، تصاویری که» «بیش از آنکه تفسیرهایی از جهان باشند قطعاتی از آنند». این قطعات به یادداشت‌های پراکنده نویسنده‌ای می‌مانند که اگرچه به‌تنهایی تا‌‌ثیر‌گذارند، اما تنها زمانی که در کنار هم قرار می‌گیرند ‌‌رسالت‌‌ خود را به انجام می‌رسانند.
با د‌رنظرگرفتن‌ این امر که شناختِ کامل از فضای ذهنی و دنیای شخصی هنرمند امری است غیرممکن، در سری نمایشگاه‌های «جهان نگریسته» برآنیم که طی نمایش مجموعه‌های مختلف هنرمند، دغدغه‌های ذهنی او را در طول زمان دنبال کنیم ‌و ‌قطعاتی از تصاویر را کنار هم قرار دهیم تا به جهانی جدید دست یابیم، به برشی از واقعیتِ شخصی‌شده هنرمند، تصویری از جهان او، تصویر ذهنی غریب و ناشناس که ما را به همراهی و تماشا می‌خواند.»

شرق: پروژه «جهان نگریسته / The World Viewed» از دی‌ماه امسال توسط استودیوی هنری ایگرگ به‌مدت یک‌سال برگزار ​می‌شو​د. در این پروژه ۳۰ هنرمند عرصه تجسمی حضور دارند که طی بازه یک‌ساله برگزاری پروژه، هرماه یک یا چند اثر جدید از ایشان به نمایش گذاشته خواهد شد و در نهایت مروری بر دوره‌های مختلف کاری هر هنرمند صورت خواهد گرفت. لیلی وکیلیان، کیوریتور «جهان نگریسته» می‌گوید: در این پروژه بر آنیم که به نمایش آثار هنری اکتفا نکنیم و با استفاده از امکانات و مدیاهای متنوع، طی یک‌سال جهان شخصی هنرمندان حاضر در پروژه را به‌صورت جداگانه مورد بررسی قرار داده و به مخاطب معرفی کنیم؛ جهانی که صرفا به آثار هنری هنرمندان محدود نمی‌شود و وجوه دیگری از ایشان را نیز در بر خواهد داشت.
در بخشی از بیانیه پروژه چنین آمده است: «در دنیای هنر امروز شاید سینما تنها هنر سهل‌الوصولی است که می‌تواند حضوری مدام در ذهن و زندگی بیننده داشته باشد. ‌‌به اعتقاد استنلی کاول «فیلم‌ها مانند رویاهایند و سخت به‌خاطر می‌‌آیند‌.» به تعبیر دیگر، این خودِ بیننده است که «خود» را در لحظاتی‌ ‌از فیلم به‌خاطر می‌آورد. تا سال‌ها «به‌‌‌‌خاطرآوردن گنگ و مبهم»‌ بخشی از گنجینه خاطرات شخصی تمام آنهایی بود که به تماشای فیلم‌ها می‌نشستند و بعدا در پس ذهن، فیلم را دوباره و به آن‌گونه که خود دوست داشتند بازمی‌ساختند‌. پس از ظهور ‌انواع تکنولوژی‌ها اما، باز‌آفرینی‌های شخصی‌ جای خود را به ابزاری واقعی دادند که قادر بودند همان لحظات‌ِ‌ نخستین را برای بیننده بارهاوبارها بازسازی کنند. ‌این در حالی است که عکس و نقاشی هنوز نمی‌توانند خارج از چهارچوبی که در آن به نمایش در‌می‌آیند به‌گونه‌ای ‌زنده و ‌‌واقعی‌‌ بر مخاطب تاثیر‌ ‌بگذارند.
اثر هنری در بستری که از ذهن خالقِ خود نشأت گرفته معنا می‌یابد. زمانی که اثر به‌تنهایی به نمایش درمی‌آید تنها می‌تواند یک اثرِ ‌خوب‌‌ تلقی شود و این در حالی است که هر اثر محصول دوره‌های فکری مختلفِ خالق آن است. از این‌روست که عکس‌/‌نقاشی‌ها را به‌تنهایی نمی‌توان- یا شاید بهتر است بگوییم- ‌‌نباید‌‌ دید‌. هر اثر حاصل یک تفکر است، تفکری که سال‌ها تحت‌‌‌تا‌‌ثیر اتفاقات شخصی و محیطی هنرمند‌ تغییر و تحول می‌یابد و در نهایت مجموعه‌ای از آثار را شکل می‌دهد که دنیای ذهنی هنرمند را به تصویر می‌کشد، دنیایی که شاید به‌تنهایی و از خلال یک اثر در ذهن بیننده معنایی پیدا نکند و به انبوه تصاویری که فرد هرروز در زندگی خود می‌بیند‌ (و فراموش می‌کند) ‌بپیوندد‌.
نمایش یک اثر به‌تنهایی، آن را تبدیل به تصویری معلق در زمان می‌کند، این تصویر قطعه‌ای از پازلی است که سوزان سونتاگ آن را «جمع‌آوری جهان» می‌خواند، تصاویری که» «بیش از آنکه تفسیرهایی از جهان باشند قطعاتی از آنند». این قطعات به یادداشت‌های پراکنده نویسنده‌ای می‌مانند که اگرچه به‌تنهایی تا‌‌ثیر‌گذارند، اما تنها زمانی که در کنار هم قرار می‌گیرند ‌‌رسالت‌‌ خود را به انجام می‌رسانند.
با د‌رنظرگرفتن‌ این امر که شناختِ کامل از فضای ذهنی و دنیای شخصی هنرمند امری است غیرممکن، در سری نمایشگاه‌های «جهان نگریسته» برآنیم که طی نمایش مجموعه‌های مختلف هنرمند، دغدغه‌های ذهنی او را در طول زمان دنبال کنیم ‌و ‌قطعاتی از تصاویر را کنار هم قرار دهیم تا به جهانی جدید دست یابیم، به برشی از واقعیتِ شخصی‌شده هنرمند، تصویری از جهان او، تصویر ذهنی غریب و ناشناس که ما را به همراهی و تماشا می‌خواند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.