حلقه مفقوده شبکه نمایش خانگی چیست؟
فقدان خلاقیت
آرش خوشخو . منتقد
بحث شبکه نمایشخانگی در ایران به موضوع جالبی تبدیل شده است؛ اینکه خارج از سیستم نظارتی تلویزیون سریالی تولید میشود و میتواند در دسترس مخاطبان قرار گیرد و اتفاقا مدیومی است که جای بسیاری برای بروز خلاقیتها دارد. اما متاسفانه مشکلی بزرگ در این راه وجود دارد و آن اینکه سرمایهگذاران این مدیوم، برآورد درستی نسبت به هزینهها ندارند و بهنظر من ساخت سریال در شبکه نمایش خانگی نیازمند کنترل پروژه است؛ نظارتی که بتواند بازیگران را در کنار هم جمع کند و حداقل در زمان ساخت سریال، بازیگران در کار دیگری حاضر نشوند و بهنوعی همهچیز کنترلشده جلو برود و شاید نکته مهمتر، این است که مجموعه بهطور مرتب و منظم توزیع شود.
شاید به جرات میتوان گفت بهجز مجموعه«قهوه تلخ» و «شاهگوش» سایر مجموعههای شبکه نمایش خانگی خیلی سرانجام روشنی نداشتند و بهطور مداوم با مشکلاتی در پخش مواجه بودند. طبعا یکی از اتفاقات خوشحالکننده شبکه نمایش خانگی این است که اینروزها بسیاری از کارگردانهای خوب سینما وتلویزیون کشورمان را جذب کرده است و باید خوشحال بود کارگردانی مثل کمال تبریزی که بهتازگی سریال «ابله» به کارگردانی او راهی شبکه نمایش خانگی شده، به جای اینکه فیلمش را در 90دقیقه روایت کند، این فرصت را دارد که در زمان بیشتر و در قالب یک مجموعه ارایه دهد. اما قطعا کار در شبکه نمایش خانگی نیازمند جذابیتهایی برای مخاطب است که مهمترین آن جذابیت در متن و فیلمنامه است. در این مدیوم ما با مشتریای روبهرو هستیم که برای تفریحاش سریال را خریداری میکند و باید در کمال رضایت بابت این سرگرمی هزینهای صرف کند و قطعا این موضوع باعث میشود تا بیشتر به فکر جذابیتهای محصولات آن باشیم. قطعا نیروهای خلاقی هستند که بتوانند به روند جذابیت شبکه نمایش خانگی کمک کنند، اما میتوان اینطور نتیجهگیری کرد که شاید خیلی با الزامات آن آشنایی ندارند و اساسا شاید هنوز
پیچوخمهای این عرصه برای کسانی که در آن قدم میگذارند، مشخص نیست.
«قهوه تلخ» را میتوان از سایر مجموعههایی که در شبکه نمایش خانگی توزیع شدهاند، اثری متفاوتتر و موفقتری دانست. این اثر با بهرهگیری از داستانی جذاب و بازیگران خوب و البته وجود تهیهکنندهای که بهقولمعروف برای سریال سنگتمام گذاشت، توانست نظر طیف وسیعی از مخاطبان را جلب کند و سریالی بود که به معنی واقعی میتوانست مخاطبش را سرگرم کند.
تجربههای موفق یا ناکام پیشین در این عرصه میتواند چراغ راهی برای کسانی که در آینده به آن قدم میگذارند، باشد. قطعا حلقه مفقوده در تجربههای شبکه نمایش خانگی عامل جذابیت اثر است که تصور میکنم هنوز برای فعالان این عرصه درست تعریف نشده است. هرچند باید روی پدیده شبکه نمایش خانگی مطالعه و تحقیق بسیاری کرد؛ چرا که در هیچ کجای دنیا شما با چنین اتفاقی مواجه نیستید و میتوان گفت شبکه نمایش خانگی پدیدهای مختص کشور ماست و آزمون و خطاهایی که طی سالهای گذشته در این عرصه انجام شده است، میتواند راه را برای تولیدات آتی باز کند و قطعا میتوان در آیندهای نزدیک شاهد آثاری با جذابیتی درخور این مدیوم بود.
اما از سویی دیگر نیز میتوان به پدیده شبکه نمایش خانگی نگاه کرد و آن این است که ما در دورانی زندگی میکنیم که تمام تلاشمان را برای حرکت بخش خصوصی به کار گرفتهایم و خواهان نظارت کمتر بر آثار تولیدشده هستیم و قطعا در چنین فضایی زمینههای بروز خلاقیت بیشتر خواهد شد و در عرصهای که خلاقیت میتواند بدون حدود کلافهکننده نظارت ظهور بیشتری پیدا کند را باید بهفالنیک گرفت و این فرصت فوقالعادهای است که میتوان از آن استفاده کرد. علاوهبر اینکه در این عرصه شاهد مواجهه رودررو مخاطب و هنرمند هم هستیم و اینجا مخاطب است که میتواند میزان رضایتش از اثر را خیلی مستقیم با تولیدکنندگان مجموعه به اشتراک بگذارد.
در حال حاضر در شبکه نمایش خانگی با ممیزی کمتر و نبود رانت مواجه هستیم و اینمیان تنها موضوع جذابیت است که میتواند رونق این مدیوم را روزبهروز بیشتر کند. شبکه نمایش خانگی چالش عجیب و بزرگی است و تنها نگرانیای که وجود دارد، بابت ناکامیهای زنجیرهای است که در چندینمجموعه بهوجود آمده و اگر این اتفاق ادامهدار شود میتواند مخاطب را از این مدیوم دلزده کند. تنها میتوان امیدوار بود که فعالان این عرصه با نگاه دقیقتر به نقاط ضعف این عرصه به فکر آثار بهتر و باکیفیتتری باشند و مخاطب نیز بهمرور شبکه نمایش خانگی را بهعنوان یکمدیوم فعال و پویا بپذیرد و با آن ارتباط خوبی برقرار کند.
بحث شبکه نمایشخانگی در ایران به موضوع جالبی تبدیل شده است؛ اینکه خارج از سیستم نظارتی تلویزیون سریالی تولید میشود و میتواند در دسترس مخاطبان قرار گیرد و اتفاقا مدیومی است که جای بسیاری برای بروز خلاقیتها دارد. اما متاسفانه مشکلی بزرگ در این راه وجود دارد و آن اینکه سرمایهگذاران این مدیوم، برآورد درستی نسبت به هزینهها ندارند و بهنظر من ساخت سریال در شبکه نمایش خانگی نیازمند کنترل پروژه است؛ نظارتی که بتواند بازیگران را در کنار هم جمع کند و حداقل در زمان ساخت سریال، بازیگران در کار دیگری حاضر نشوند و بهنوعی همهچیز کنترلشده جلو برود و شاید نکته مهمتر، این است که مجموعه بهطور مرتب و منظم توزیع شود.
شاید به جرات میتوان گفت بهجز مجموعه«قهوه تلخ» و «شاهگوش» سایر مجموعههای شبکه نمایش خانگی خیلی سرانجام روشنی نداشتند و بهطور مداوم با مشکلاتی در پخش مواجه بودند. طبعا یکی از اتفاقات خوشحالکننده شبکه نمایش خانگی این است که اینروزها بسیاری از کارگردانهای خوب سینما وتلویزیون کشورمان را جذب کرده است و باید خوشحال بود کارگردانی مثل کمال تبریزی که بهتازگی سریال «ابله» به کارگردانی او راهی شبکه نمایش خانگی شده، به جای اینکه فیلمش را در 90دقیقه روایت کند، این فرصت را دارد که در زمان بیشتر و در قالب یک مجموعه ارایه دهد. اما قطعا کار در شبکه نمایش خانگی نیازمند جذابیتهایی برای مخاطب است که مهمترین آن جذابیت در متن و فیلمنامه است. در این مدیوم ما با مشتریای روبهرو هستیم که برای تفریحاش سریال را خریداری میکند و باید در کمال رضایت بابت این سرگرمی هزینهای صرف کند و قطعا این موضوع باعث میشود تا بیشتر به فکر جذابیتهای محصولات آن باشیم. قطعا نیروهای خلاقی هستند که بتوانند به روند جذابیت شبکه نمایش خانگی کمک کنند، اما میتوان اینطور نتیجهگیری کرد که شاید خیلی با الزامات آن آشنایی ندارند و اساسا شاید هنوز
پیچوخمهای این عرصه برای کسانی که در آن قدم میگذارند، مشخص نیست.
«قهوه تلخ» را میتوان از سایر مجموعههایی که در شبکه نمایش خانگی توزیع شدهاند، اثری متفاوتتر و موفقتری دانست. این اثر با بهرهگیری از داستانی جذاب و بازیگران خوب و البته وجود تهیهکنندهای که بهقولمعروف برای سریال سنگتمام گذاشت، توانست نظر طیف وسیعی از مخاطبان را جلب کند و سریالی بود که به معنی واقعی میتوانست مخاطبش را سرگرم کند.
تجربههای موفق یا ناکام پیشین در این عرصه میتواند چراغ راهی برای کسانی که در آینده به آن قدم میگذارند، باشد. قطعا حلقه مفقوده در تجربههای شبکه نمایش خانگی عامل جذابیت اثر است که تصور میکنم هنوز برای فعالان این عرصه درست تعریف نشده است. هرچند باید روی پدیده شبکه نمایش خانگی مطالعه و تحقیق بسیاری کرد؛ چرا که در هیچ کجای دنیا شما با چنین اتفاقی مواجه نیستید و میتوان گفت شبکه نمایش خانگی پدیدهای مختص کشور ماست و آزمون و خطاهایی که طی سالهای گذشته در این عرصه انجام شده است، میتواند راه را برای تولیدات آتی باز کند و قطعا میتوان در آیندهای نزدیک شاهد آثاری با جذابیتی درخور این مدیوم بود.
اما از سویی دیگر نیز میتوان به پدیده شبکه نمایش خانگی نگاه کرد و آن این است که ما در دورانی زندگی میکنیم که تمام تلاشمان را برای حرکت بخش خصوصی به کار گرفتهایم و خواهان نظارت کمتر بر آثار تولیدشده هستیم و قطعا در چنین فضایی زمینههای بروز خلاقیت بیشتر خواهد شد و در عرصهای که خلاقیت میتواند بدون حدود کلافهکننده نظارت ظهور بیشتری پیدا کند را باید بهفالنیک گرفت و این فرصت فوقالعادهای است که میتوان از آن استفاده کرد. علاوهبر اینکه در این عرصه شاهد مواجهه رودررو مخاطب و هنرمند هم هستیم و اینجا مخاطب است که میتواند میزان رضایتش از اثر را خیلی مستقیم با تولیدکنندگان مجموعه به اشتراک بگذارد.
در حال حاضر در شبکه نمایش خانگی با ممیزی کمتر و نبود رانت مواجه هستیم و اینمیان تنها موضوع جذابیت است که میتواند رونق این مدیوم را روزبهروز بیشتر کند. شبکه نمایش خانگی چالش عجیب و بزرگی است و تنها نگرانیای که وجود دارد، بابت ناکامیهای زنجیرهای است که در چندینمجموعه بهوجود آمده و اگر این اتفاق ادامهدار شود میتواند مخاطب را از این مدیوم دلزده کند. تنها میتوان امیدوار بود که فعالان این عرصه با نگاه دقیقتر به نقاط ضعف این عرصه به فکر آثار بهتر و باکیفیتتری باشند و مخاطب نیز بهمرور شبکه نمایش خانگی را بهعنوان یکمدیوم فعال و پویا بپذیرد و با آن ارتباط خوبی برقرار کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.