|

خموده شده‌ایم؟!

کریم ارغنده‌پور

به نظرم می‌رسد این‌روزها بیشتر از گذشته افسردگی می‌بینم. لطفا دوستان درباره درستی این برداشت داوری کنند. این البته یک مشاهده است و نه بیشتر. منظورم هم جامعه شهری متوسط تهران است. از سایر نقاط -روستاها و سایر شهرهای کوچک و بزرگ- چندان خبر ندارم. البته فکر نمی‌کنم عوامل دامن‌زننده به این حالت چندان عمیق باشند ولی هرچه هست به‌عنوان یک هشدار مشفقانه روزنامه‌نگارانه مفید است. متاسفانه برخی از آنها چنان که باید، به این نوع تغییرات حساسیت نشان نمی‌دهند. مثلا برخی نمایندگان مجلس به‌جای آنکه به این سوال پاسخ دهد که چرا رییس ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی کشور در دولتی که آنها حامی‌اش بودند و سنگش را به سینه می‌زدند؛ حالا خود محکوم قطعی فساد است؟ بی‌تفاوتند و وضعیتی است که در دو هفته پیش نمونه‌اش را در برخورد با جناب مطهری دیدیم و باعث تاسف تاریخی بود. یا آنچه این‌روزها فردی از آنها دنبال می‌کند که بر ممنوعیت و محرومیت‌ها و محدودیت‌های گسترده روزنامه‌نگاران بیفزایند. اما اینها همه به یک سوال اصلی، پاسخ نمی‌دهند که وقتی درآمدهای هنگفت کشور به آن وضع مصرف می‌شد و نشانگرهای اصلی در سراشیبی نگران‌کننده بود چرا شما از اوضاع حمایت می‌کردید؟! باری، سخن که در پاره‌ای از این رفتارها می‌رود قلم جز تاسف ندارد. براساس شاخص‌های رسمی شکاف بین دهک‌های جامعه در آن هشت‌سال تاریخی خیلی بیشتر شده، نابرابری‌ها افزایش یافته و به‌عبارت ساده‌تر فقرا فقیرتر و درعین‌حال نوکیسگانی با ثروت‌های بادآورده و افسانه‌ای پدید آمده‌اند. نرخ ازدواج و زادوولد کاهش یافته و بیکاری فزونی داشته است. به نظرم در این‌باره باید این‌گونه گفت که هم‌اکنون حتی «تمایل» به ازدواج و فرزندآوری کاهش یافته و در برابر، تمایل به پاره‌ای روندها نظیر مهاجرت افزایش داشته است. وقتی به قول محسن رضایی، شاخص فلاکت به تناوب رشد داشته کند، آیا نتیجه‌اش با وقتی که روندها نرمال است یکی است؟ آیا زمانی‌که شاخص امید اجتماعی بر ناامیدی غلبه دارد، نتیجه با وضع عکسش یکی است؟ طبیعی است که اینها ممکن است بر میزان افسردگی‌ها بیفزایند و نباید نسبت به علامت‌های افسردگی بی‌تفاوت بود. افسردگی اگر عارض شود جامعه را خموده و بیمار می‌کند و توانمندی‌ها را به ناتوانی فرومی‌کاهد و این وضع جامعه را به سمتی می‌برد که ناگوار است؛ هم اقتصادی، هم اجتماعی و هم اخلاقی. از نظر سیاسی به نظرم سخن بیش از اینها باید گفت. نباید نسبت به این هشدار بی‌تفاوت بود.

به نظرم می‌رسد این‌روزها بیشتر از گذشته افسردگی می‌بینم. لطفا دوستان درباره درستی این برداشت داوری کنند. این البته یک مشاهده است و نه بیشتر. منظورم هم جامعه شهری متوسط تهران است. از سایر نقاط -روستاها و سایر شهرهای کوچک و بزرگ- چندان خبر ندارم. البته فکر نمی‌کنم عوامل دامن‌زننده به این حالت چندان عمیق باشند ولی هرچه هست به‌عنوان یک هشدار مشفقانه روزنامه‌نگارانه مفید است. متاسفانه برخی از آنها چنان که باید، به این نوع تغییرات حساسیت نشان نمی‌دهند. مثلا برخی نمایندگان مجلس به‌جای آنکه به این سوال پاسخ دهد که چرا رییس ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی کشور در دولتی که آنها حامی‌اش بودند و سنگش را به سینه می‌زدند؛ حالا خود محکوم قطعی فساد است؟ بی‌تفاوتند و وضعیتی است که در دو هفته پیش نمونه‌اش را در برخورد با جناب مطهری دیدیم و باعث تاسف تاریخی بود. یا آنچه این‌روزها فردی از آنها دنبال می‌کند که بر ممنوعیت و محرومیت‌ها و محدودیت‌های گسترده روزنامه‌نگاران بیفزایند. اما اینها همه به یک سوال اصلی، پاسخ نمی‌دهند که وقتی درآمدهای هنگفت کشور به آن وضع مصرف می‌شد و نشانگرهای اصلی در سراشیبی نگران‌کننده بود چرا شما از اوضاع حمایت می‌کردید؟! باری، سخن که در پاره‌ای از این رفتارها می‌رود قلم جز تاسف ندارد. براساس شاخص‌های رسمی شکاف بین دهک‌های جامعه در آن هشت‌سال تاریخی خیلی بیشتر شده، نابرابری‌ها افزایش یافته و به‌عبارت ساده‌تر فقرا فقیرتر و درعین‌حال نوکیسگانی با ثروت‌های بادآورده و افسانه‌ای پدید آمده‌اند. نرخ ازدواج و زادوولد کاهش یافته و بیکاری فزونی داشته است. به نظرم در این‌باره باید این‌گونه گفت که هم‌اکنون حتی «تمایل» به ازدواج و فرزندآوری کاهش یافته و در برابر، تمایل به پاره‌ای روندها نظیر مهاجرت افزایش داشته است. وقتی به قول محسن رضایی، شاخص فلاکت به تناوب رشد داشته کند، آیا نتیجه‌اش با وقتی که روندها نرمال است یکی است؟ آیا زمانی‌که شاخص امید اجتماعی بر ناامیدی غلبه دارد، نتیجه با وضع عکسش یکی است؟ طبیعی است که اینها ممکن است بر میزان افسردگی‌ها بیفزایند و نباید نسبت به علامت‌های افسردگی بی‌تفاوت بود. افسردگی اگر عارض شود جامعه را خموده و بیمار می‌کند و توانمندی‌ها را به ناتوانی فرومی‌کاهد و این وضع جامعه را به سمتی می‌برد که ناگوار است؛ هم اقتصادی، هم اجتماعی و هم اخلاقی. از نظر سیاسی به نظرم سخن بیش از اینها باید گفت. نباید نسبت به این هشدار بی‌تفاوت بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.