خسته از مربی ایرانی
مهدی زعیمزاده . روزنامهنگار
قابلپیشبینیترین اتفاق پس از حذف ایران از جامملتها، همینی است که میبینیم: حمله اکثر مربیان وطنی به کارلوس کیروش. آنها که در هنگام بردهای تیمملی هم کیروش را بینصیب نمیگذاشتند، معلوم است که چنین فرصت طلاییای را از دست نمیدهند. صحبتهایشان نشان میدهد که در کمین این روزها بودند. دقیقا مثل همان کاری که پس از جامجهانی انجام دادند. حمایت رسانهها از سرمربی تیمملی را اجنبیپرستی قلمداد کردند، محبوبیت و مقبولیت مرد پرتغالی در بین مردم را هم حاصل عوامگرایی و نظرسنجیهای جهتدار دانستند. اینبار هم داستان تکرار شده؛ اکثر مردم، رسانهها و بازیکنان تیمملی در یکجبهه قرار دارند و درسوی دیگر، مربیان و بهاصطلاح کارشناسان، کیروش را با صحبتهایشان نشانه گرفتهاند. افاضاتی تکراری و اظهرمنالشمس: تاکتیک تیمملی دفاعی بود، تیم مالکیت توپ نداشت. با مربیان ایرانی هم در این مرحله حذف شدیم و... اما بد نیست این مربیان پرافتخار وطنی که سالهاست تیمملی با هدایت آنها قهرمان جامملتها میشود و به جامجهانی صعود میکند و باشگاههای ایرانی هم با هنرشان در آسیا آقایی میکنند به یکسوال مهم پاسخ دهند. چرا این تیمملی که حتی یکبازیکن سرخابی هم در ترکیب اصلیاش نداشت، اینقدر محبوب بود؟ مگر نهاینکه هنر یکمربی ملی باید این باشد که یکوفاق و اتحاد در جامعه پیرامون تیمش ایجاد کند؟مردم وقتی تلاش، اتحاد، جوانان و نتایج تیمملی را میبینند دیگر به پاسپورت سرمربی تیمملی، درصد مالکیت و نحوه بهثمررسیدن گلهای ایران توجه نمیکنند. چه دلخواه شما باشد، چه نباشد، مردم عاشق این تیمملی هستند و از نمایش این تیم در برزیل و استرالیا لذت بردند، پس از باخت به عراق اشک ریختند بدون آنکه کیروش را مقصر بدانند، با اینکه ضعفهای او را میدانند. مردم تلاش تیم 10نفرهای را ستودند که تسلیم نشد، مربیای را ستودند که پاسپورتش ایرانی نبود اما میخواست بهخاطر ایران، دنیا را بههم بریزد. تمام مردم میدانند که تیمملی چگونه بازی میکند و چگونه گل میزند اما آنها عاشق همین تیمند و از انتقادهای شما خستهاند. در این سالها تیمملی مربی ایرانی هم داشته، چرا هیچیک از وطنیها نتوانست اینگونه در دل مردم جا باز کند؟ پس کیروش هنرهایی هم دارد، شما هم اگر چشمتان را باز کنید این هنر را میبینید.
قابلپیشبینیترین اتفاق پس از حذف ایران از جامملتها، همینی است که میبینیم: حمله اکثر مربیان وطنی به کارلوس کیروش. آنها که در هنگام بردهای تیمملی هم کیروش را بینصیب نمیگذاشتند، معلوم است که چنین فرصت طلاییای را از دست نمیدهند. صحبتهایشان نشان میدهد که در کمین این روزها بودند. دقیقا مثل همان کاری که پس از جامجهانی انجام دادند. حمایت رسانهها از سرمربی تیمملی را اجنبیپرستی قلمداد کردند، محبوبیت و مقبولیت مرد پرتغالی در بین مردم را هم حاصل عوامگرایی و نظرسنجیهای جهتدار دانستند. اینبار هم داستان تکرار شده؛ اکثر مردم، رسانهها و بازیکنان تیمملی در یکجبهه قرار دارند و درسوی دیگر، مربیان و بهاصطلاح کارشناسان، کیروش را با صحبتهایشان نشانه گرفتهاند. افاضاتی تکراری و اظهرمنالشمس: تاکتیک تیمملی دفاعی بود، تیم مالکیت توپ نداشت. با مربیان ایرانی هم در این مرحله حذف شدیم و... اما بد نیست این مربیان پرافتخار وطنی که سالهاست تیمملی با هدایت آنها قهرمان جامملتها میشود و به جامجهانی صعود میکند و باشگاههای ایرانی هم با هنرشان در آسیا آقایی میکنند به یکسوال مهم پاسخ دهند. چرا این تیمملی که حتی یکبازیکن سرخابی هم در ترکیب اصلیاش نداشت، اینقدر محبوب بود؟ مگر نهاینکه هنر یکمربی ملی باید این باشد که یکوفاق و اتحاد در جامعه پیرامون تیمش ایجاد کند؟مردم وقتی تلاش، اتحاد، جوانان و نتایج تیمملی را میبینند دیگر به پاسپورت سرمربی تیمملی، درصد مالکیت و نحوه بهثمررسیدن گلهای ایران توجه نمیکنند. چه دلخواه شما باشد، چه نباشد، مردم عاشق این تیمملی هستند و از نمایش این تیم در برزیل و استرالیا لذت بردند، پس از باخت به عراق اشک ریختند بدون آنکه کیروش را مقصر بدانند، با اینکه ضعفهای او را میدانند. مردم تلاش تیم 10نفرهای را ستودند که تسلیم نشد، مربیای را ستودند که پاسپورتش ایرانی نبود اما میخواست بهخاطر ایران، دنیا را بههم بریزد. تمام مردم میدانند که تیمملی چگونه بازی میکند و چگونه گل میزند اما آنها عاشق همین تیمند و از انتقادهای شما خستهاند. در این سالها تیمملی مربی ایرانی هم داشته، چرا هیچیک از وطنیها نتوانست اینگونه در دل مردم جا باز کند؟ پس کیروش هنرهایی هم دارد، شما هم اگر چشمتان را باز کنید این هنر را میبینید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.