«آزادی بیان» غربی یعنی توهین به مقدسات
مالک رضایی
اینکه، عالم سیاست، دنیای عجیبی است نباید مایه تعجب کسی باشد، حتی اگر این اعجاب به حدی باشد که «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر اسراییل عامل کشتار هزاران زن و کودک فلسطین، بازو در بازوی چهل نفر از رهبران جهان و پیشاپیش راهپیمایی «پاریس» به نماد مخالفت با «تروریسم» و منادی «آزادی بیان» تبدیل شود، اما از چنین مضحکهای آزادی متولد نمیشود. مضحکبودن صحنه بهقدری بود که حتی سردمداران غرب هم سر از خجالت برنداشتند و «فرانسوا اولاند» رییسجمهوری فرانسه با شرمگینی خاصی اعلام کرد که تمام تلاش خود را به کار بست که قصاب «تلآویو» به پاریس نیاید.
اما بود و نبود او در اصل قضیه و ماهیت امر تفاوتی ایجاد نمیکند. غرب، سالهاست که حمله به کانون توحید را در دستور کار خود قرار داده است. منادیان خداناباوری و مدعیان تساهل اکنون در مقابل محمد(ص) صفآرایی کردهاند. آنها توهین را «آزادی بیان» معنا کردهاند و به توصیه مبدع نظریه برخورد تمدنها «ساموئل هانتینگتون» با کنارنهادن هرگونه شرم و حیا قداستشکنی از اصلیترین کانون توحید را استراتژی خود قرار دادهاند.
تقابل غرب با مقدسات، صرفا به حمله و هجمه آنان به اسلام و پیروان این آیین مقدس محدود نمیشود، بلکه دینزدایی از عرصه زندگی بشری در دستور کار آنهاست. سالها پیش سایت «بیبیسی» مقالهای را منتشر کرد که در آن معجزه و کرامات حضرت مسیح(ع)، زیر سوال رفته بود. نویسنده مقاله با طنز تلخی معجزات مسیح را به سخره گرفته بود و تحقق آن را به عوامل طبیعی پنهان از دید عامه مردم نسبت داده بود. سخیفتر از آن واکنش روزنامههای غربی به خشم مسلمانان جهان بود که بهدنبال کاریکاتورهای موهن روزنامه دانمارکی ایجاد شده بود. در صفحه اول روزنامه فرانسوی «فرانسوا» کاریکاتوری درج شده بود که از زبان حضرت عیسی و موسی خطاب به مسلمانان میگفت: «ناراحت نباشید، کاریکاتور ما را هم میکشند» ادعای روزنامه فرانسوی این بود که به این طریق میخواهد خشم مسلمانان جهان را فرو بنشاند.
تنزل گفتمان به این درجه از سخافت و تعبیر «آزادی بیان» از آن، مبین کدام آزادی است؟ غرب در تعریف آزادی، آشکارا خود را به تغافل زده است و از آن، راهی بر قداستشکنی، باز کرده است. سکولاریسمی که بنا به ادعای خود زمانی، مداراگری و خردگرایی از مخاطب خود طلب میکرد، اکنون به نحو آشکاری، بلاهت و منطقگریزی در پیش گرفته است. تمامی صحنهآراییها و تلاشهای مجامع و سران غرب در برگزاری راهپیماییها و بوق و کرناهای تبلیغاتی اخیر به این منجر شد که به قول خودشان پیامبر اسلام (ص) را به روی صفحه اول «شارلی ابدو» بیاورند و آن را در سهمیلیون نسخه به دست مخاطبین برسانند. کاری که بنا به اظهار خودشان، تاکنون گردانندگان نشریه در آن ناکام بودهاند. گزارشگر مجله اشپیگل در مصاحبهای با سردبیر شارلی ابدو شوخیهای آن نشریه را در مقایسه با «لو کانارد آنشینه» رقیب بزرگتر خود، زمخت و بیمزه توصیف میکند. و «ژرار بیار» سردبیر شارلی ابدو میگوید: «لو کانارد همانند بانویی سالخورده است و هرگز جرأت آوردن محمد (ص) روی صفحه اول خود را ندارد، ولی شارلی ابدو چنین قیدو بندی ندارد.»
از معجون تلخ و انتقامجوی «نتانیاهو» و بازوبهبازو نهادن او با «مرکل»، «کامرون»، «اولاند» و... نه آزادی بیان متولد میشود و نه مسیحیت حقیقی و راستین و صدالبته که بر دامن کبریایی محمد (ص) هم از این خاک و غبار زودگذر، گَردی نمینشیند. حساب افراطگرایانی که در دامان غرب و نئوکانهای آمریکایی پرورش یافته و امروز در اقصینقاط عالم به سر میبرند و شکم پاره میکنند، از محمد(ص) و پیروان راستین او جداست. بهتر است غرب، صادقانه با جهان سخن بگوید و به ترفندی که خود میداند، کنترل کسانی که خود در دامان ناپاکش پرورده و برای شکلگیری آنها سلاح و بودجه تامین کرده است را به دست گیرد. جهان غرب باید میدانست که ماری که در خانه پرورده است، قرار نیست همیشه، همسایه را نیش بزند، قطعا زهری نیز برای خود او دارد. خاصیت افراطگری همین است که روزی زنجیر پاره کند. چهره اسلام و مسلمانان جهان پاکتر وعفیفتر از آن است که بتوان نسبتی میان آنان و اینگونه افراطگریها برقرار کرد. تلاش برای برقراری چنین نسبتی درد غرب را درمان نمیکند.
کسانی که بعد از غائله تروریستی پاریس و تحتتاثیر آشفته بازار تبلیغات مسموم با نام سایر ادیان ابراهیمی سعی در محکومیت اسلام و پیروان آن کردند، خوب است بدانند که پیروان راستین اسلام، ارادتی کمتر از مقدساتشان به مسیح(ع) و سایر پیامبران الهی ندارند. به تعبیر قرآن همه آنها از نوری واحدند. امروز کدام خانوادهای در جهان اسلام اعضایی با نام مریم، عیسی، موسی و... ندارند؟ این نشانه ارادت و اعتقاد عمیقی است که مسلمانان جهان به همه انبیای الهی دارند. خوب است آنها روزی را به یاد آورند که بعد از فجایع روزنامه دانمارک، یک جانباز بیدستوپا در مقابل سفارت آن کشور در تهران، چگونه با کاری طاقتفرسا، اما توام با عشق راستین به ساحت حضرت مسیح و مریم، با قلمموی نقاشی میان دو لب، چهره مقدس حضرت مریم را به زیباترین وجه ممکن ترسیم کرد و بر کار بیادبانه آن روزنامه، چنین مودبانه پاسخ گفت.
اینکه، عالم سیاست، دنیای عجیبی است نباید مایه تعجب کسی باشد، حتی اگر این اعجاب به حدی باشد که «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر اسراییل عامل کشتار هزاران زن و کودک فلسطین، بازو در بازوی چهل نفر از رهبران جهان و پیشاپیش راهپیمایی «پاریس» به نماد مخالفت با «تروریسم» و منادی «آزادی بیان» تبدیل شود، اما از چنین مضحکهای آزادی متولد نمیشود. مضحکبودن صحنه بهقدری بود که حتی سردمداران غرب هم سر از خجالت برنداشتند و «فرانسوا اولاند» رییسجمهوری فرانسه با شرمگینی خاصی اعلام کرد که تمام تلاش خود را به کار بست که قصاب «تلآویو» به پاریس نیاید.
اما بود و نبود او در اصل قضیه و ماهیت امر تفاوتی ایجاد نمیکند. غرب، سالهاست که حمله به کانون توحید را در دستور کار خود قرار داده است. منادیان خداناباوری و مدعیان تساهل اکنون در مقابل محمد(ص) صفآرایی کردهاند. آنها توهین را «آزادی بیان» معنا کردهاند و به توصیه مبدع نظریه برخورد تمدنها «ساموئل هانتینگتون» با کنارنهادن هرگونه شرم و حیا قداستشکنی از اصلیترین کانون توحید را استراتژی خود قرار دادهاند.
تقابل غرب با مقدسات، صرفا به حمله و هجمه آنان به اسلام و پیروان این آیین مقدس محدود نمیشود، بلکه دینزدایی از عرصه زندگی بشری در دستور کار آنهاست. سالها پیش سایت «بیبیسی» مقالهای را منتشر کرد که در آن معجزه و کرامات حضرت مسیح(ع)، زیر سوال رفته بود. نویسنده مقاله با طنز تلخی معجزات مسیح را به سخره گرفته بود و تحقق آن را به عوامل طبیعی پنهان از دید عامه مردم نسبت داده بود. سخیفتر از آن واکنش روزنامههای غربی به خشم مسلمانان جهان بود که بهدنبال کاریکاتورهای موهن روزنامه دانمارکی ایجاد شده بود. در صفحه اول روزنامه فرانسوی «فرانسوا» کاریکاتوری درج شده بود که از زبان حضرت عیسی و موسی خطاب به مسلمانان میگفت: «ناراحت نباشید، کاریکاتور ما را هم میکشند» ادعای روزنامه فرانسوی این بود که به این طریق میخواهد خشم مسلمانان جهان را فرو بنشاند.
تنزل گفتمان به این درجه از سخافت و تعبیر «آزادی بیان» از آن، مبین کدام آزادی است؟ غرب در تعریف آزادی، آشکارا خود را به تغافل زده است و از آن، راهی بر قداستشکنی، باز کرده است. سکولاریسمی که بنا به ادعای خود زمانی، مداراگری و خردگرایی از مخاطب خود طلب میکرد، اکنون به نحو آشکاری، بلاهت و منطقگریزی در پیش گرفته است. تمامی صحنهآراییها و تلاشهای مجامع و سران غرب در برگزاری راهپیماییها و بوق و کرناهای تبلیغاتی اخیر به این منجر شد که به قول خودشان پیامبر اسلام (ص) را به روی صفحه اول «شارلی ابدو» بیاورند و آن را در سهمیلیون نسخه به دست مخاطبین برسانند. کاری که بنا به اظهار خودشان، تاکنون گردانندگان نشریه در آن ناکام بودهاند. گزارشگر مجله اشپیگل در مصاحبهای با سردبیر شارلی ابدو شوخیهای آن نشریه را در مقایسه با «لو کانارد آنشینه» رقیب بزرگتر خود، زمخت و بیمزه توصیف میکند. و «ژرار بیار» سردبیر شارلی ابدو میگوید: «لو کانارد همانند بانویی سالخورده است و هرگز جرأت آوردن محمد (ص) روی صفحه اول خود را ندارد، ولی شارلی ابدو چنین قیدو بندی ندارد.»
از معجون تلخ و انتقامجوی «نتانیاهو» و بازوبهبازو نهادن او با «مرکل»، «کامرون»، «اولاند» و... نه آزادی بیان متولد میشود و نه مسیحیت حقیقی و راستین و صدالبته که بر دامن کبریایی محمد (ص) هم از این خاک و غبار زودگذر، گَردی نمینشیند. حساب افراطگرایانی که در دامان غرب و نئوکانهای آمریکایی پرورش یافته و امروز در اقصینقاط عالم به سر میبرند و شکم پاره میکنند، از محمد(ص) و پیروان راستین او جداست. بهتر است غرب، صادقانه با جهان سخن بگوید و به ترفندی که خود میداند، کنترل کسانی که خود در دامان ناپاکش پرورده و برای شکلگیری آنها سلاح و بودجه تامین کرده است را به دست گیرد. جهان غرب باید میدانست که ماری که در خانه پرورده است، قرار نیست همیشه، همسایه را نیش بزند، قطعا زهری نیز برای خود او دارد. خاصیت افراطگری همین است که روزی زنجیر پاره کند. چهره اسلام و مسلمانان جهان پاکتر وعفیفتر از آن است که بتوان نسبتی میان آنان و اینگونه افراطگریها برقرار کرد. تلاش برای برقراری چنین نسبتی درد غرب را درمان نمیکند.
کسانی که بعد از غائله تروریستی پاریس و تحتتاثیر آشفته بازار تبلیغات مسموم با نام سایر ادیان ابراهیمی سعی در محکومیت اسلام و پیروان آن کردند، خوب است بدانند که پیروان راستین اسلام، ارادتی کمتر از مقدساتشان به مسیح(ع) و سایر پیامبران الهی ندارند. به تعبیر قرآن همه آنها از نوری واحدند. امروز کدام خانوادهای در جهان اسلام اعضایی با نام مریم، عیسی، موسی و... ندارند؟ این نشانه ارادت و اعتقاد عمیقی است که مسلمانان جهان به همه انبیای الهی دارند. خوب است آنها روزی را به یاد آورند که بعد از فجایع روزنامه دانمارک، یک جانباز بیدستوپا در مقابل سفارت آن کشور در تهران، چگونه با کاری طاقتفرسا، اما توام با عشق راستین به ساحت حضرت مسیح و مریم، با قلمموی نقاشی میان دو لب، چهره مقدس حضرت مریم را به زیباترین وجه ممکن ترسیم کرد و بر کار بیادبانه آن روزنامه، چنین مودبانه پاسخ گفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.