|

افشین علا در مراسم بدرقه شاعر:

«مشفق»، دست امثال سپهری‌ را گرفت

شرق: مشفق کاشانی این‌بار فرصت پیدا کرد آخرین خداحافظی خود را انجام دهد. او که در تولد سهیل محمودی به یک‌باره از دنیا رفت و همه را غافلگیر کرد، صبح دیروز در تالار وحدت تشییع شد و به این نحو آخرین دیدار خود را رقم زد. مراسم تشییع پیکر عباس کی‌منش معروف به مشفق کاشانی صبح سه‌شنبه، 30دی‌ در تالار وحدت برگزار شد و پس از آن برای تدفین به بهشت‌زهرا(س) منتقل شد. مشفق کاشانی یک‌شنبه، 28دی راهی انجمن شاعران ایران شد تا در مراسم تولد سهیل محمودی شرکت کند. در این مراسم در سخنانی به روایت خاطراتش از زمان کار در رادیو و همکاری با کسانی چون زنده‌یاد قیصر امین‌پور، زنده‌یاد سیدحسن حسینی، زنده‌یاد سلمان هراتی، سهیل محمودی و ساعد باقری پرداخت اما پس از آنکه آخرین رباعی خود را قرائت کرد از حال رفت. حاضران در مراسم بلافاصله با اورژانس تماس گرفتند. استاد مشفق کاشانی از خانه شاعران به بیمارستان ایرانمهر منتقل شد و در بیمارستان به‌دلیل نارسایی قلبی جان ‌به ‌جان‌آفرین تسلیم کرد. در مراسم تشییع پیکر او شاعرانی همچون رضا اسماعیلی، حسین اسرافیلی، ناصر فیض، حمید سبزواری، سیدعلی موسوی‌گرمارودی، سعید بیابانکی، سهیل محمودی، ساعد باقری، محمدعلی بهمنی، افشین علا، علیرضا قزوه، اسماعیل امینی، سیدعباس صالحی و عبدالحسین مختاباد، محمد گلریز، غلامعلی حدادعادل، محسن مومنی شریف و علی مرادخانی حضور داشتند. افشین علا، شاعری که اجرای مراسم را برعهده داشت، با اشاره به نحوه درگذشت مشفق کاشانی گفت: «همه کسانی که در شب آخر گرد استاد جمع بودند، دیدند که آنچه اتفاق افتاد، مرگ ایشان نبود بلکه میلاد حقیقی او به‌شمار می‌رفت. استاد بر صندلی نشسته بود اما به‌واقع مانند درختی ایستاده رفت. هیچ‌وقت در آن زمان احساس نمی‌کرد که شمع وجودش خاموش شده باشد اما وقتی دیدیم که دیگر سر بلند نمی‌کند، فهمیدیم که آغوش گرم خداوند به رویش باز شده و این مصداق واقعی «عاش‌ سعیدا و مات سعیدا» است.»او در مورد خصوصیات اخلاقی این شاعر عنوان کرد: «ما او را غیراز مشفق‌بودن به قلل شعر فارسی، به فتوت نیز می‌شناسیم. ما کوچکترها، شاگردش هستیم و تاب فراقش را نداریم چه برسد به حلقه دوستانی که استاد در ۳۰سال گذشته شمع‌ وجودش مانند خورشیدی برسر آنها درخشید. خانه استاد در تهران به‌معنای واقعی خانه شاعران بود و مصداق حقیقی آنجایی است که بر سر‌درش نوشته باشند: «هرکه آمد نانش دهید و از دینش نپرسید.»علا سپس به دوستی مشفق کاشانی با دیگر شاعران اشاره کرد: «مشفق کسی بود که دست امثال سپهری‌ها را گرفت و سپهری در اوایل جوانی از محضر استاد توشه گرفت. نامه‌هایی که بین این دو رد‌و‌بدل شده به‌خوبی گویای این مساله است.»ساعد باقری، شاعری که وقتی پشت تریبون قرار گرفت، بغض زیادی در صدایش مشهود بود، گفت: «معمول است کسانی که شاهد چنین مصیبتی باشند، بگویند کاش می‌مردم و چنین صحنه‌ای را نمی‌دیدم و شاید خلاف آمد عادت باشد که بگویند کاش می‌بودید و می‌دیدید که آن شب چه اتفاقی افتاد. صحنه‌هایی که تا پیش از این ما در کتاب‌های کهن فارسی درباره عظمت بزرگان دیده بودیم را از نزدیک مشاهده کردیم. دوست شاعرم، حسین اسرافیلی امروز بسیار برای از‌دست‌دادن استاد، بی‌تابی می‌کرد. به او گفتم اگر بودی و می‌دیدی که استاد چگونه رفت، اینگونه بی‌تابی نمی‌کردی. من شنیده‌ام که می‌گفتند هر کسی آنگونه می‌میرد که زندگی می‌کند و در شب درگذشت استاد مشفق این را از نزدیک دیدم. امیدوارم این مرگ آسان، سرآغاز ورود آسان و قرارگرفتن ایشان در ملکوت آرامش باشد.»احمد مسجد‌جامعی، عضو شورای شهر تهران هم از دیگر حاضران در این مراسم بود. او با بیان اینکه مشفق کاشانی نماد شعر و مهربانی، نماد ایرانی و اسلام و به‌راستی نماد انقلاب اسلامی بود، افزود: «مرگ و زندگی یک روایت به‌هم‌پیوسته است. مجموعه این ویژگی‌ها موجب شد که هم در زندگی شاعرانه زیست کند و هم مرگی شاعرانه داشته باشد. مشفق در 20سالگی اولین مجموعه شعر خود را انتشار داد. در طول این سال‌ها شاعران جوان در کنار او بودند. جنبه معلمی و شاگردی را همیشه حفظ کرده و با جوانان ماند و ذوق و خلاقیت بسیاری از شاعران جوان به‌خاطر حضور و گفت‌وگوهای مستقیم او بود.»

شرق: مشفق کاشانی این‌بار فرصت پیدا کرد آخرین خداحافظی خود را انجام دهد. او که در تولد سهیل محمودی به یک‌باره از دنیا رفت و همه را غافلگیر کرد، صبح دیروز در تالار وحدت تشییع شد و به این نحو آخرین دیدار خود را رقم زد. مراسم تشییع پیکر عباس کی‌منش معروف به مشفق کاشانی صبح سه‌شنبه، 30دی‌ در تالار وحدت برگزار شد و پس از آن برای تدفین به بهشت‌زهرا(س) منتقل شد. مشفق کاشانی یک‌شنبه، 28دی راهی انجمن شاعران ایران شد تا در مراسم تولد سهیل محمودی شرکت کند. در این مراسم در سخنانی به روایت خاطراتش از زمان کار در رادیو و همکاری با کسانی چون زنده‌یاد قیصر امین‌پور، زنده‌یاد سیدحسن حسینی، زنده‌یاد سلمان هراتی، سهیل محمودی و ساعد باقری پرداخت اما پس از آنکه آخرین رباعی خود را قرائت کرد از حال رفت. حاضران در مراسم بلافاصله با اورژانس تماس گرفتند. استاد مشفق کاشانی از خانه شاعران به بیمارستان ایرانمهر منتقل شد و در بیمارستان به‌دلیل نارسایی قلبی جان ‌به ‌جان‌آفرین تسلیم کرد. در مراسم تشییع پیکر او شاعرانی همچون رضا اسماعیلی، حسین اسرافیلی، ناصر فیض، حمید سبزواری، سیدعلی موسوی‌گرمارودی، سعید بیابانکی، سهیل محمودی، ساعد باقری، محمدعلی بهمنی، افشین علا، علیرضا قزوه، اسماعیل امینی، سیدعباس صالحی و عبدالحسین مختاباد، محمد گلریز، غلامعلی حدادعادل، محسن مومنی شریف و علی مرادخانی حضور داشتند. افشین علا، شاعری که اجرای مراسم را برعهده داشت، با اشاره به نحوه درگذشت مشفق کاشانی گفت: «همه کسانی که در شب آخر گرد استاد جمع بودند، دیدند که آنچه اتفاق افتاد، مرگ ایشان نبود بلکه میلاد حقیقی او به‌شمار می‌رفت. استاد بر صندلی نشسته بود اما به‌واقع مانند درختی ایستاده رفت. هیچ‌وقت در آن زمان احساس نمی‌کرد که شمع وجودش خاموش شده باشد اما وقتی دیدیم که دیگر سر بلند نمی‌کند، فهمیدیم که آغوش گرم خداوند به رویش باز شده و این مصداق واقعی «عاش‌ سعیدا و مات سعیدا» است.»او در مورد خصوصیات اخلاقی این شاعر عنوان کرد: «ما او را غیراز مشفق‌بودن به قلل شعر فارسی، به فتوت نیز می‌شناسیم. ما کوچکترها، شاگردش هستیم و تاب فراقش را نداریم چه برسد به حلقه دوستانی که استاد در ۳۰سال گذشته شمع‌ وجودش مانند خورشیدی برسر آنها درخشید. خانه استاد در تهران به‌معنای واقعی خانه شاعران بود و مصداق حقیقی آنجایی است که بر سر‌درش نوشته باشند: «هرکه آمد نانش دهید و از دینش نپرسید.»علا سپس به دوستی مشفق کاشانی با دیگر شاعران اشاره کرد: «مشفق کسی بود که دست امثال سپهری‌ها را گرفت و سپهری در اوایل جوانی از محضر استاد توشه گرفت. نامه‌هایی که بین این دو رد‌و‌بدل شده به‌خوبی گویای این مساله است.»ساعد باقری، شاعری که وقتی پشت تریبون قرار گرفت، بغض زیادی در صدایش مشهود بود، گفت: «معمول است کسانی که شاهد چنین مصیبتی باشند، بگویند کاش می‌مردم و چنین صحنه‌ای را نمی‌دیدم و شاید خلاف آمد عادت باشد که بگویند کاش می‌بودید و می‌دیدید که آن شب چه اتفاقی افتاد. صحنه‌هایی که تا پیش از این ما در کتاب‌های کهن فارسی درباره عظمت بزرگان دیده بودیم را از نزدیک مشاهده کردیم. دوست شاعرم، حسین اسرافیلی امروز بسیار برای از‌دست‌دادن استاد، بی‌تابی می‌کرد. به او گفتم اگر بودی و می‌دیدی که استاد چگونه رفت، اینگونه بی‌تابی نمی‌کردی. من شنیده‌ام که می‌گفتند هر کسی آنگونه می‌میرد که زندگی می‌کند و در شب درگذشت استاد مشفق این را از نزدیک دیدم. امیدوارم این مرگ آسان، سرآغاز ورود آسان و قرارگرفتن ایشان در ملکوت آرامش باشد.»احمد مسجد‌جامعی، عضو شورای شهر تهران هم از دیگر حاضران در این مراسم بود. او با بیان اینکه مشفق کاشانی نماد شعر و مهربانی، نماد ایرانی و اسلام و به‌راستی نماد انقلاب اسلامی بود، افزود: «مرگ و زندگی یک روایت به‌هم‌پیوسته است. مجموعه این ویژگی‌ها موجب شد که هم در زندگی شاعرانه زیست کند و هم مرگی شاعرانه داشته باشد. مشفق در 20سالگی اولین مجموعه شعر خود را انتشار داد. در طول این سال‌ها شاعران جوان در کنار او بودند. جنبه معلمی و شاگردی را همیشه حفظ کرده و با جوانان ماند و ذوق و خلاقیت بسیاری از شاعران جوان به‌خاطر حضور و گفت‌وگوهای مستقیم او بود.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.