|

میدان شکستن قلب‌ها

سعید برآبادی: ‌پیرمرد کلاه از سر برمی‌دارد، سر بی‌مویش را می‌خاراند و می‌گوید: «کتکش می‌زد، بدنش پر از خونمردگیه. اینم گواهی پزشکی‌قانونی‌اش» و دختر که حتی حاضر نیست رویش دیده شود انگار که دارد با پدرش حرف می‌زند، این تک‌جمله را هم اضافه می‌کند: «تازه این مال وقتیه که وکیل بهمون گفت، از رد لگداش عکس بگیریم و مدرک جمع کنیم.» امیدشان به همین ساختمان است؛ ساختمان دادگاه خانواده در حاشیه میدان ونک. از صبح افتاده‌اند دنبال کپی‌گرفتن، جمع‌آوری و دسته‌بندی مدارک و تحویلش تا نوبتشان برسد. پدر مخالف طلاق دخترش بوده تا اینکه یک‌روز بدن کبود او را می‌بیند: «باورم نمی‌شد پسری به این لاغری و بی‌عرضگی بتواند حتی یک کشیده به دخترم بزند اما وقتی که بدنش را دیدم فهمیدم باید زودتر اقدام کنیم، نگذاشتم دیگر برود خانه‌اش.» این پرونده یک متهم دارد: «شیشه»! پسر و دختر هر دو تحصیلکرده‌اند و دختر در روزهای اول باورش نمی‌شده، همسر مهربانش اینطور وحشی شود.
پرونده بعدی طلاق اما متهمش فرق می‌کند: «اول آشنایی، خانمم خیلی محترم و سختکوش بود، اما بعد از ازدواج شروع کرد به بهانه‌آوردن. من هیچ مشکلی با سفرهای خارج کشورش نداشتم اما او اول که غر می‌زد که چرا من نمی‌روم و بعد هم شروع کرد به دعوا. در حالی که من باید می‌ماندم و خرج زندگی را درمی‌آوردم.» زنش حالا در ایران نیست و احتمالا وقتی درخواست طلاق مرد به او می‌رسد که از این سفرهای پشت‌سرهم برگشته باشد و معلوم هم نیست که اصلا برسد یا نه! روبه‌روی دادگاه خانواده میدان ونک، آدم‌ها یا مضطربند یا خشمگین یا از ته دل گریه می‌کنند؛ اینجا میدانِ‌شکستن پیوندهاست، قلب‌ها اما پیش از این حرف‌ها شکسته‌اند. آقایی که نزدیک باجه‌های تلفن دادگاه سیگار به دست دارد، می‌گوید: «زنم دوساله گذاشته و رفته. با مدیرش رفته، می‌دونم کجاست، فکر می‌کنم دوبی باشه. بهش چندبار زنگ زدم که تکلیف دخترمان چه می‌شود و گفت که به او مربوط نیست. ما اختلاف زیادی داشتیم اما به ما گفتند با بچه‌دارشدن وضعمان بهتر می‌شود، حالا نمی‌دانم با بچه‌ام چه‌کار کنم.» و بعد که چند پک غلیظ به سیگارش می‌زند، این چند جمله را هم ردیف می‌کند: «قبلا طلاق بین فامیل ما اصلا سابقه نداشت اما حالا همه دارند جدا می‌شوند، تا تقی به توقی می‌خورد از هم طلاق می‌گیرند. ما مانده‌ایم وسط دو نسل. نسل قبلی اصلا این‌کاره نبود و نسل الان که راحت این کار را می‌کند.»دادگاه خانواده هیچ‌وقت بهترین تصمیم زوج‌ها نبوده اما حالا قطعا به آخرین راه تبدیل شده. این را زن میانسالی می‌گوید که یکدست سیاه پوشیده و به‌قول خودش امروز تنها روزی است که در این دوسال، لبخند زده: «شوهرم مرد زندگی نبود، می‌دانستم که پنهانی دارد چه کارهایی می‌کند اما هربار که طلاق می‌خواستم می‌گفت نه. بالاخره بعد از دوسال دوندگی، وکیلم راضی‌اش کرد که از خیر این ازدواج بگذرد و وقتی که امروز رای صادر شد، برگشت و به من گفت از مهریه می‌ترسیدم. آخه آدم چطور می‌تواند خودش و یکی دیگر را بدبخت کند به‌خاطر چندرغاز پول، کاش راهی بود که خانم‌ها راحت‌تر می‌توانستند حرفشان را به دادگاه بزنند و طلاق بگیرند.» سر ظهر، برف مرطوبی شروع به باریدن می‌کند و آنهایی که دور میدان، منتظر وقت دادگاهشان هستند، سردشان می‌شود؛ گویی پیش از آنکه تنها شوند، از ترس تنهایی می‌لرزند.

سعید برآبادی: ‌پیرمرد کلاه از سر برمی‌دارد، سر بی‌مویش را می‌خاراند و می‌گوید: «کتکش می‌زد، بدنش پر از خونمردگیه. اینم گواهی پزشکی‌قانونی‌اش» و دختر که حتی حاضر نیست رویش دیده شود انگار که دارد با پدرش حرف می‌زند، این تک‌جمله را هم اضافه می‌کند: «تازه این مال وقتیه که وکیل بهمون گفت، از رد لگداش عکس بگیریم و مدرک جمع کنیم.» امیدشان به همین ساختمان است؛ ساختمان دادگاه خانواده در حاشیه میدان ونک. از صبح افتاده‌اند دنبال کپی‌گرفتن، جمع‌آوری و دسته‌بندی مدارک و تحویلش تا نوبتشان برسد. پدر مخالف طلاق دخترش بوده تا اینکه یک‌روز بدن کبود او را می‌بیند: «باورم نمی‌شد پسری به این لاغری و بی‌عرضگی بتواند حتی یک کشیده به دخترم بزند اما وقتی که بدنش را دیدم فهمیدم باید زودتر اقدام کنیم، نگذاشتم دیگر برود خانه‌اش.» این پرونده یک متهم دارد: «شیشه»! پسر و دختر هر دو تحصیلکرده‌اند و دختر در روزهای اول باورش نمی‌شده، همسر مهربانش اینطور وحشی شود.
پرونده بعدی طلاق اما متهمش فرق می‌کند: «اول آشنایی، خانمم خیلی محترم و سختکوش بود، اما بعد از ازدواج شروع کرد به بهانه‌آوردن. من هیچ مشکلی با سفرهای خارج کشورش نداشتم اما او اول که غر می‌زد که چرا من نمی‌روم و بعد هم شروع کرد به دعوا. در حالی که من باید می‌ماندم و خرج زندگی را درمی‌آوردم.» زنش حالا در ایران نیست و احتمالا وقتی درخواست طلاق مرد به او می‌رسد که از این سفرهای پشت‌سرهم برگشته باشد و معلوم هم نیست که اصلا برسد یا نه! روبه‌روی دادگاه خانواده میدان ونک، آدم‌ها یا مضطربند یا خشمگین یا از ته دل گریه می‌کنند؛ اینجا میدانِ‌شکستن پیوندهاست، قلب‌ها اما پیش از این حرف‌ها شکسته‌اند. آقایی که نزدیک باجه‌های تلفن دادگاه سیگار به دست دارد، می‌گوید: «زنم دوساله گذاشته و رفته. با مدیرش رفته، می‌دونم کجاست، فکر می‌کنم دوبی باشه. بهش چندبار زنگ زدم که تکلیف دخترمان چه می‌شود و گفت که به او مربوط نیست. ما اختلاف زیادی داشتیم اما به ما گفتند با بچه‌دارشدن وضعمان بهتر می‌شود، حالا نمی‌دانم با بچه‌ام چه‌کار کنم.» و بعد که چند پک غلیظ به سیگارش می‌زند، این چند جمله را هم ردیف می‌کند: «قبلا طلاق بین فامیل ما اصلا سابقه نداشت اما حالا همه دارند جدا می‌شوند، تا تقی به توقی می‌خورد از هم طلاق می‌گیرند. ما مانده‌ایم وسط دو نسل. نسل قبلی اصلا این‌کاره نبود و نسل الان که راحت این کار را می‌کند.»دادگاه خانواده هیچ‌وقت بهترین تصمیم زوج‌ها نبوده اما حالا قطعا به آخرین راه تبدیل شده. این را زن میانسالی می‌گوید که یکدست سیاه پوشیده و به‌قول خودش امروز تنها روزی است که در این دوسال، لبخند زده: «شوهرم مرد زندگی نبود، می‌دانستم که پنهانی دارد چه کارهایی می‌کند اما هربار که طلاق می‌خواستم می‌گفت نه. بالاخره بعد از دوسال دوندگی، وکیلم راضی‌اش کرد که از خیر این ازدواج بگذرد و وقتی که امروز رای صادر شد، برگشت و به من گفت از مهریه می‌ترسیدم. آخه آدم چطور می‌تواند خودش و یکی دیگر را بدبخت کند به‌خاطر چندرغاز پول، کاش راهی بود که خانم‌ها راحت‌تر می‌توانستند حرفشان را به دادگاه بزنند و طلاق بگیرند.» سر ظهر، برف مرطوبی شروع به باریدن می‌کند و آنهایی که دور میدان، منتظر وقت دادگاهشان هستند، سردشان می‌شود؛ گویی پیش از آنکه تنها شوند، از ترس تنهایی می‌لرزند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.