|

نقاب چهل‌وهشتم

نقاب چهل‌وهشتم
«قیافه نکبت من»، پنجمین کتاب از فردریک دار، پلیسی‌نویس مطرح فرانسوی است که با ترجمه عباس آگاهی در مجموعه «نقاب» و از طرف انتشارات جهان کتاب منتشر شده. «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می‌زدی»، «کابوس سحرگاهی» و «چمن» عنوان دیگر کتاب‌هایی است که پیش از این با ترجمه عباس آگاهی در مجموعه نقاب منتشر شده بود. «قیافه نکبت من» چهل‌وهشتمین کتاب از مجموعه نقاب انتشارات جهان کتاب است؛ مجموعه‌ای که در آن آثار برتر ادبیات معمایی و پلیسی جهان منتشر می‌شود. فردریک ‌دار نویسنده‌ای است در زمان حیات خود علاوه بر آنچه به نام خودش منتشر شده ده‌هارمان پلیسی را هم با نام مستعار «سن آنتونیو» نوشته و چاپ کرده است. قیافه نکبت من داستان مردی است به نام ژان ماری والز که تعطیلات خود را در سواحل جنوب فرانسه می‌گذراند. او به‌طور اتفاقی با زن جوانی به نام مارژوری آشنا می‌شود که انگلیسی است و ظاهرا بر زبان فرانسه تسلط کامل ندارد. دیدار اتفاقی ژان ماری و مارژوری بار دیگر در محلی دیگر تکرار می‌شود و در پی آن ملاقات‌های بیشتری صورت می‌گیرد. بعد از عزیمت مارژوری به کشورش، ژان ماری که دلباخته زن ناشناس شده، به نامه‌نگاری با او ادامه می‌دهد و سرانجام، دعوت وی را می‌پذیرد و قرار ملاقاتی در اسکاتلند می‌گذارد. ورود ژان‌ ماری به اسکاتلند حوادثی عجیب را در پی می‌آورد که در نهایت به یک‌قتل می‌انجامد و این قتل معمایی را رقم می‌زند که در نهایت بریت، بازرس پلیس، پرده از آن برمی‌دارد. آنچه در ادامه می‌آید، قسمتی است از این رمان: «هوا سرد بود. احساس می‌شد تا کمی از شدت سرما کاسته شود، برف شروع به باریدن می‌کند و این‌بار روی زمین می‌ماند. بی‌حرکتی هوا جنبه‌ای تراژیک داشت. انگار همه‌جا منجمد شده بود. جز صدای ترق‌ترق قطرات آب یخ‌زده در شاخه درختان، چیزی به گوش نمی‌رسید. چندبار نفس عمیق کشیدم، مثل این که بخواهم جوهر خالص زمستانی را فروبدهم. با قدم‌هایی نامصمم تا جلوی در باغچه پیش رفتم و وارد خیابان شدم. خیابان در احاطه دوردیف کلاه‌‌فرنگی آسایش‌بخش، به خط مستقیم ادامه داشت. نوری که از پنجره‌ها به بیرون می‌تابید هاله‌ای غیرواقعی ایجاد می‌کرد. هیچ بنی‌بشری به چشم نمی‌خورد. تک‌وتنها بودم... در این لحظه دلم می‌خواست شاهد گذشتن سگی یا هرجاندار دیگری، باشم؛ ولی جز سکوت در اطرافم چیزی محسوس نبود. خلئی بود باشکوه و آرام. قدم به پیاده‌روی خاکی گذاشتم. بی‌تحرکی، در این هوای سرد، جایز نبود... از کنار باغچه‌های دیگری، در جست‌وجوی صدایی آشنا، گذشتم. ولی صداهایی که به گوشم می‌رسید انگار از دنیای دیگری می‌آمدند. آن‌ها را نمی‌شناختم. شبیه زمزمه‌هایی دوردست بودند که اصواتی متعلق به دنیای پس از مرگ منتقل کرده باشند. چندصد‌‌متری را به این‌ترتیب، بر روی این کره غمزده طی کردم... و سپس فکر کردم که حالا دیگر اِما باید از راه برسد. آنگاه راه رفته را برگشتم. در انتهای خیابان، اتومبیلی که از سمت پاریس می‌آمد ظاهر شد. چراغ‌هایش نوری مبهم پخش می‌کردند و اتومبیل با سرعت کمی پیش می‌آمد... .»

نقاب چهل‌وهشتم
«قیافه نکبت من»، پنجمین کتاب از فردریک دار، پلیسی‌نویس مطرح فرانسوی است که با ترجمه عباس آگاهی در مجموعه «نقاب» و از طرف انتشارات جهان کتاب منتشر شده. «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می‌زدی»، «کابوس سحرگاهی» و «چمن» عنوان دیگر کتاب‌هایی است که پیش از این با ترجمه عباس آگاهی در مجموعه نقاب منتشر شده بود. «قیافه نکبت من» چهل‌وهشتمین کتاب از مجموعه نقاب انتشارات جهان کتاب است؛ مجموعه‌ای که در آن آثار برتر ادبیات معمایی و پلیسی جهان منتشر می‌شود. فردریک ‌دار نویسنده‌ای است در زمان حیات خود علاوه بر آنچه به نام خودش منتشر شده ده‌هارمان پلیسی را هم با نام مستعار «سن آنتونیو» نوشته و چاپ کرده است. قیافه نکبت من داستان مردی است به نام ژان ماری والز که تعطیلات خود را در سواحل جنوب فرانسه می‌گذراند. او به‌طور اتفاقی با زن جوانی به نام مارژوری آشنا می‌شود که انگلیسی است و ظاهرا بر زبان فرانسه تسلط کامل ندارد. دیدار اتفاقی ژان ماری و مارژوری بار دیگر در محلی دیگر تکرار می‌شود و در پی آن ملاقات‌های بیشتری صورت می‌گیرد. بعد از عزیمت مارژوری به کشورش، ژان ماری که دلباخته زن ناشناس شده، به نامه‌نگاری با او ادامه می‌دهد و سرانجام، دعوت وی را می‌پذیرد و قرار ملاقاتی در اسکاتلند می‌گذارد. ورود ژان‌ ماری به اسکاتلند حوادثی عجیب را در پی می‌آورد که در نهایت به یک‌قتل می‌انجامد و این قتل معمایی را رقم می‌زند که در نهایت بریت، بازرس پلیس، پرده از آن برمی‌دارد. آنچه در ادامه می‌آید، قسمتی است از این رمان: «هوا سرد بود. احساس می‌شد تا کمی از شدت سرما کاسته شود، برف شروع به باریدن می‌کند و این‌بار روی زمین می‌ماند. بی‌حرکتی هوا جنبه‌ای تراژیک داشت. انگار همه‌جا منجمد شده بود. جز صدای ترق‌ترق قطرات آب یخ‌زده در شاخه درختان، چیزی به گوش نمی‌رسید. چندبار نفس عمیق کشیدم، مثل این که بخواهم جوهر خالص زمستانی را فروبدهم. با قدم‌هایی نامصمم تا جلوی در باغچه پیش رفتم و وارد خیابان شدم. خیابان در احاطه دوردیف کلاه‌‌فرنگی آسایش‌بخش، به خط مستقیم ادامه داشت. نوری که از پنجره‌ها به بیرون می‌تابید هاله‌ای غیرواقعی ایجاد می‌کرد. هیچ بنی‌بشری به چشم نمی‌خورد. تک‌وتنها بودم... در این لحظه دلم می‌خواست شاهد گذشتن سگی یا هرجاندار دیگری، باشم؛ ولی جز سکوت در اطرافم چیزی محسوس نبود. خلئی بود باشکوه و آرام. قدم به پیاده‌روی خاکی گذاشتم. بی‌تحرکی، در این هوای سرد، جایز نبود... از کنار باغچه‌های دیگری، در جست‌وجوی صدایی آشنا، گذشتم. ولی صداهایی که به گوشم می‌رسید انگار از دنیای دیگری می‌آمدند. آن‌ها را نمی‌شناختم. شبیه زمزمه‌هایی دوردست بودند که اصواتی متعلق به دنیای پس از مرگ منتقل کرده باشند. چندصد‌‌متری را به این‌ترتیب، بر روی این کره غمزده طی کردم... و سپس فکر کردم که حالا دیگر اِما باید از راه برسد. آنگاه راه رفته را برگشتم. در انتهای خیابان، اتومبیلی که از سمت پاریس می‌آمد ظاهر شد. چراغ‌هایش نوری مبهم پخش می‌کردند و اتومبیل با سرعت کمی پیش می‌آمد... .»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.